VIII SA/Wa 412/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Sekretarz sądowy Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz skarżącego M. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Decyzją z [...] marca 2016 r. (nr [...]), po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IC") utrzymał w mocy decyzję (nr [...]) Naczelnika Urzędu Celnego w R. (dalej: "Naczelnik UC" lub "organ I instancji") z [...] grudnia 2015 r. Przedmiotem tych decyzji było wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Jako podstawę prawną decyzji Dyrektor IC wskazał między innymi przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej jako "Ordynacja podatkowa" lub "Op") oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, dalej: "ugh"). 2. Stan faktyczny. 2.1. Funkcjonariusze Urzędu Celnego w R. przeprowadzili kontrolę ([...] czerwca 2015 r.) w lokalu przy ul. W. [...] w R. (I. C.), w toku której ujawnili włączone do zasilania i gotowe do eksploatacji automaty do gier. Ustalili, że na tych automatach skarżący urządzał gry hazardowe bez zezwolenia w lokalu niebędącym kasynem gry. Automaty posiadały elementy konstrukcyjne występujące w automatach do gier hazardowych. Ustalono, że automaty należą do PPU "G." A. P. (dalej: Dzierżawca" lub "Najemca"). Zostały wstawione do lokalu zajmowanego przez skarżącego na podstawie umowy dzierżawy części powierzchni użytkowej. Skarżący wyraził zatem zgodę na prowadzenie przez Dzierżawcę (Najemcę) działalności gospodarczej polegającej na eksploatacji urządzeń do gier hazardowych i czerpał z tej działalności korzyści finansowe (czynsz w wysokości [...] zł). Naczelnik UC uznał, że skarżący jest osobą urządzającą gry hazardowe na automatach poza kasynem gry i wymierzył skarżącemu karę pieniężną w kwocie [...] zł, powołując się między innymi na przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh. 2.2. W odwołaniu skarżący wniósł między innymi o uchylenie w całości decyzji organu I instancji. Postawił szereg zarzutów dotyczących naruszenia przez Naczelnika UC przepisów prawa materialnego, a także postępowania podatkowego, w tym dotyczące wadliwych ustaleń faktycznych w postaci przyjęcia, że skarżący urządzał gry hazardowe poprze zawarcie umowy dzierżawy z przedsiębiorcą, który był jedynym dysponentem automatów, bez przeprowadzenia dowodu z przesłuchania właściciela automatów. Zarzuty materialnoprawne dotyczyły bezpodstawnego zastosowania przepisów technicznych, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh. 2.3. Dyrektor IC utrzymując w mocy decyzję Naczelnika UC wskazał na swoje obowiązki i przedstawił ramy prawne sprawy. Powołał się na przepisy art. 2 ust. 3-5 ugh oraz na orzeczenie Sądu Najwyższego z 7 maja 2012 r. (V KK 420/11). Wywiódł, że gra na automatach wypełnia przesłankę z art. 2 ust. 3 ugh, gdyż grający na urządzeniu elektronicznym (komputerowym) miał możliwość osiągania wygranej pieniężnej a gra zawiera element losowości. Skarżący nie posiadał koncesji na prowadzenie kasyna gry, o której mowa w art. 6 ust. 1 ugh, ani innego zezwolenia. Urządzał w celach komercyjnych gry na automatach w rozumieniu ugh, gdyż w wyniku najmu części powierzchni użytkowej lokalu właścicielowi automatu zapewnił warunki lokalowe, personel i media, a także wyraził zgodę na prowadzenie gier na automacie przez ich właściciela oraz czerpał z tego tytułu korzyści finansowe ([...] zł miesięcznie; s. 8 – 11 zaskarżonej decyzji). Za chybione uznał zarzuty odwołania (zob. s. 11 – 22). 3. Postępowanie sądowe. 3.1. W skardze na decyzję Dyrektora IC, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych prawem, z uwzględnieniem poniesionych przez skarżącego kosztów zastępstwa adwokackiego ([...] zł brutto), autor skargi (adwokat S. M.) postawił zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego: - art. 133 Op na skutek niezgodnego ze stanem faktycznym i zgromadzonym materiałem dowodowym przyjęcia, że skarżący urządzał gry na automatach poza kasynem gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2. i ust. 2 ugh; - art. 122 i art. 199a § 1 Op poprzez brak ustalenia przez organ celny zgodnego zamiaru stron i celu umowy z dnia [...] czerwca 2015 r., wynikające z nieprzesłuchania stron umowy na okoliczność łączących je praw i obowiązków, a nadto zgodnego rozumienia jej zapisów; - art. 122 i art. 199a § 1 Op przez dokonanie oczywiście błędnej interpretacji treści § 10 umowy z dnia [...] czerwca 2015 r., stanowiącego, iż "przychód z działalności urządzenia objęty jest zasadą poufności w stosunku do Wydzierżawiającego, pod rygorem odpowiedzialności odszkodowawczej" i nadaniu wadliwej, obciążającej stronę skarżącą wykładni, zmierzającej do wykazania, iż czerpała ona korzyści z hazardu w sytuacji, w której zapis ten wyraźnie wskazuje na umowne, całkowite wyłączenie prawa skarżącego [wydzierżawiający] do uzyskania wiedzy o przychodzie z ustawionych w lokalu automatach [k.10 uzasadnienia decyzji]; - art. 122 i art. 199a § 1 Op przez dokonanie wadliwej interpretacji § 6 umowy z dnia [...] czerwca 2015 r., stanowiącego, iż "ustalono wysokość czynszu, tj. [...] zł (słownie: [...])" i nadaniu jego treści obciążającej stronę wykładni, zmierzającej do wykazania, iż czerpała ona korzyści z hazardu w sytuacji, w której zapis ten wskazuje wyłącznie, iż skarżący [wydzierżawiający] ma uprawnienie do uzyskania czynszu z tytułu zawartej umowy, co stanowi działanie lege artis i jest elementarnym składnikiem łączącego strony stosunku zobowiązaniowego [k.10 uzasadnienia decyzji]; - art. 122 i art. 199a § 1 Op przez pominięcie przez organ celny § 8 umowy z dnia [...] czerwca 2015 r., zgodnie z którym "otwarcie urządzenia oraz wyjęcie zgromadzonych w nim środków pieniężnych może nastąpić wyłącznie przez dzierżawcę lub osobę przez nią upoważnioną na piśmie" co wyraźnie wskazuje na wyłączne [z całkowitym pominięciem skarżącego] uprawnienie dzierżawcy do rozporządzania automatami do gry i znajdującymi się w nich pieniędzmi; - art. 122 i art. 199a § 1 Op przez zaniechanie ustalenia charakteru prawnego łączącej strony umowy z dnia [...] czerwca 2015 r. i przyjęcie, iż jest to umowa dzierżawy, wobec okoliczności, iż analiza jej treści prowadzi do wniosku, że ma ona charakter najmu, bowiem nie zawiera żadnego postanowienia o pobieraniu pożytków z jej przedmiotu przez dzierżawcę; - art. 122 Op poprzez nieuwzględnianie w decyzji okoliczności, iż umowa z dnia [...] czerwca 2015 r. dotyczy uzyskania powierzchni przez PPU "G." A. P. od "M. F." M. K. [skarżącego], nie zaś sytuacji odwrotnej - pozyskania automatów do gier przez "M. F." M. K. od PPU "G." A. P.; - art. 122 Op, przez przyjęcie, iż strona skarżąca czerpała korzyści finansowe z automatów do gry, w sytuacji braku dowodów na okoliczność, że strona w rzeczywistości uzyskała jakiekolwiek wynagrodzenie z zawartej umowy lub inne korzyści finansowe z funkcjonowania automatów; - art. 121 § 1 i 122 Op poprzez pominięcie przez organ celny, iż w czasie dokonanego w siedzibie skarżącego przeszukania i później nie ujawniono aby skarżący posiadał lub kiedykolwiek był w posiadaniu kluczy do automatów, kasetek, pilotów do całkowitego wyłączania automatów, zapisów z działań lub wypłat z automatów, nośników elektronicznych, pieniędzy na wypłaty; - art. 121 § 1 i art. 122 Op poprzez całkowite pominięcie w treści decyzji zeznań strony, w których skarżący wskazał, iż nie miał świadomości nielegalnej działalności, a jego kontrahent zapewnił o legalnym funkcjonowaniu automatów; - art. 187 § 3 Op, poprzez bezpodstawne uznanie przez organ celny, iż "w Polsce wiedza dotycząca koncesjonowanego charakteru działalności w zakresie hazardu jest powszechna, należy zatem przyjąć, że Strona miała taką wiedzę" i tym samym przyjęcie, iż jest, to fakt notoryjny [k.10 uzasadnienia decyzji]; - art. 121 § 1 i art. 122 Op, poprzez bezpodstawne, aprioryczne założenie przyjęte przez organ celny, iż strona posiadała wiedzę specjalistyczną pozwalającą jej na ocenę, że urządzenia umieszczone w lokalu mają charakter maszyn losowych, na których posiadanie konieczna jest koncesja, w sytuacji w której, dla określenia cech losowości przedmiotowych urządzeń sam organ celny korzystał z wiedzy specjalistycznej biegłego J. T. i przeprowadzał w tym zakresie eksperyment procesowy [k. 7 uzasadnienia decyzji]; - art. 120, art. 123 i art. 200 Op poprzez przyjęcie, iż zarzut przesłuchania M. A.J. bez udziału skarżącego [naruszenie art. 190 § 1 Op] jest niezasadny z tego powodu, iż skarżący nie wypowiedział się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego, w sytuacji w której jest to uprawnienie skarżącego nie zaś jego obowiązek, [k. 21 uzasadnienia decyzji]; - art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, poprzez brak uznania, iż jest on przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i czy wobec niewykonania tego obowiązku, przyjęcie, iż przepis ten może być podstawą wymierzenia kary pieniężnej stronie; - art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh poprzez brak uznania przez organ, iż dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego we wskazanym przepisie i stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, ma znaczenie techniczny (rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego - Dz. Urz. UE L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.) charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy oraz nieprzekazanie projektu tego przepisu Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy; - art. 133 Op poprzez brak ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na stwierdzenie czy skarżący podlega de facto karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 ugh, czy też karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. 3.2. Dyrektor IC w odpowiedzi na skargę wystąpił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 4.1. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, czyli 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Op w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Dyrektor IC co najmniej pochopnie przyjął bowiem, że w realiach niniejszej sprawy skarżącego należy uznać za osobę urządzającą gry na automatach poza kasynem gry, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, tylko na tej podstawie, że umożliwił urządzanie gier na automacie innej osobie (PPU "G." A. P.) na podstawie umowy dzierżawy powierzchni w lokalu wykorzystywanym przez skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej (I. C.). Dodać należy, że organ odwoławczy nie odniósł się należycie do argumentacji z odwołania, kwestionującej stanowisko Naczelnika UC co do tego, że skarżący urządzał gry hazardowe na automacie w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Dyrektor IC nie przeprowadził dodatkowego postępowania dowodowego i nie przedstawił argumentacji faktycznej i prawnej, które potwierdzałyby trafność jego stanowisko co do tego, że skarżącego należy uznać za osobę, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, zasadniczo tylko z tego tytułu, że wydzierżawił część powierzchni użytkowej w celu zainstalowania automatu do gier w lokalu zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Nie ocenił należycie umowy dzierżawy oraz zeznań skarżącego, z których nie wynika, że to skarżący zajmował się obsługą automatów. Odstąpił przy tym od przesłuchania właściciela automatów. Wskazane wyżej uchybienia zdaniem Sądu mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, podlega tylko urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Tym samym wystąpiła przesłanka przewidziana w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) uppsa, uzasadniająca wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. 4.2. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela stanowisko wyrażone już w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3384/15; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej także jako "CBOSA"), że zawarcie umowy najmu lokalu lub jego części pomiędzy osobą posiadającą tytuł prawny do lokalu (dysponent lokalu jako wynajmujący) i właścicielem automatów (najemca) oraz osiąganie z tego tytułu korzyści finansowych w postaci czynszu najmu przez wynajmującego, nie stanowią okoliczności wystarczających do zastosowania wobec wynajmującego art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Brak jest przy tym podstaw do wniosku, że są to okoliczności uzasadniające uznanie strony skarżącej (wynajmującego) za osobę urządzającą gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh z tej przyczyny, że co najmniej dopuścił do organizacji gier hazardowych i nie dochował należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, nie są to okoliczności obciążające stronę skarżącą w sposób uzasadniający wymierzenie jej jako osobie wynajmującej część lokalu tylko na tej podstawie kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, bez zbadania, czy wykonywała ona inne aktywne działania w celu eksploatacji automatów do gier hazardowych w sposób sprzeczny z art. 2 ust. 3 i 5 ugh. Organy celne orzekające w niniejszej sprawie dokonały zatem rozszerzającej, a przez to wadliwej wykładni pojęcia użytego przez ustawodawcę w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh przyjmując, że osobą "urządzającą gry na automatach" jest strona skarżąca jako osoba wydzierżawiająca (wynajmująca) część lokalu dzierżawcy lub najemcy (właścicielowi automatów). Nie dokonały stosownych ustaleń faktycznych związanych z zawarciem przez skarżącego umowy najmu i wynikającymi z tego tytułu jego obowiązkami. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że organy nie zakwestionowały treści umowy najmu (dzierżawy). Nie wykazały, że skarżący podejmował aktywne działania dotyczące urządzania gier na automatach poza wynajęciem części powierzchni w lokalu, w którym prowadzi działalność gospodarczą (I. C.). Nie ustaliły nawet zakresu prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej pod kątem oceny jego czynności dotyczących automatów. Nie wykazały zatem, że wystąpiły przesłanki do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej na podstawie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh. Za zasadne należy zatem uznać niektóre zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 i art. 122 Op w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. 4.3. Wskazane wyżej uchybienia procesowe mogą zostać usunięte w ramach postępowania ponownie przeprowadzonego przez Dyrektora IC (samodzielnie bądź też we współpracy z organem I instancji). Sąd uchylił zatem tylko zaskarżoną decyzję, gdyż nie sposób wykluczyć, że sprawa może zostać rozstrzygnięta przez Dyrektora IC zgodnie z przepisami art. 233 § 1 Op. W tym miejscu warto zauważyć, że w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. (II GPS 1/16; CBOSA) uznał, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy (pkt 1). Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh (pkt 2). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela powyższe stanowisko, a także poglądy prawne wyrażone w uzasadnieniu uchwały NSA z 16 maja 2016 r. (II GPS 1/16; CBOSA). TSUE uznał nadto w wyroku z 13 października 2016 r. w sprawie C – 303/15, że art. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego [art. 6 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 ugh – dopisek Sądu], nie wchodzi w zakres pojęcia "przepisów technicznych" w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu. Zdaniem TSUE, przepis taki jak art. 6 ust. 1 ugh nie stanowi "przepisu technicznego" w rozumieniu dyrektywy 98/34 (zob. pkt 31 wyroku). 5. W świetle powyższych rozważań za chybione Sąd uznał wszystkie zarzuty materialnoprawne i procesowe skargi w tym zakresie, który stanowił dla jej autora podstawę do wyrażenia stanowiska, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie może znajdować zastosowania w sprawie jako przepis techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. W pozostałym zakresie Sąd uznał za chybione jako przedwczesne zarzuty materialnoprawne skargi, gdyż mogą one zostać należycie ocenione w sprawie dotyczącej wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej dopiero po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego. W szczególności po wykazaniu, że istnieją podstawy do stosowania wobec skarżącego art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Dodać warto, że w świetle stanowiska prezentowanego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, nikt nie może powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (por. np. wyrok dnia 18 grudnia 2014 r., w połączonych sprawach C - 131/13, C - 163/13 i C-164/13). Za zasadne Sąd uznał tylko te zarzuty skargi, które dotyczą wadliwych ustaleń faktycznych dotyczących uznania skarżącego za osobę urządzającą gry na automatach, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 133, art. 187 § 3 i art. 199a Op mają zdaniem Sądu wtórny charakter wobec uchybień stanowiących podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, o których mowa wyżej. Pełnomocnik skarżącego nie wyjaśnił jaki wpływ na wynik sprawy wywierają wskazywane w skardze uchybienia dotyczące przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania przez Naczelnika UC w charakterze świadka M. A. J.. Zarzuty natury procesowej mogą zostać uznane za trafne tylko wówczas, gdy naruszenie przepisów postępowania przez organ podatkowy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać warto, że organy celne mogą dokonywać w tego typu sprawach ustaleń faktycznych na podstawie wyników eksperymentu przeprowadzonego przez kontrolujących. Za zasadne Sąd uznał zatem tylko zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 121 § 1 i art. 122 Op w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Zarzuty natury procesowej w istocie mają na celu wykazanie, że organy nie ustaliły stanu faktycznego w sposób umożliwiający nałożenie kart pieniężnej na skarżącego jako osobę urządzającą gry na automatach i w tym zakresie okazały się zasadniczo trafne. Kwestia ewentualnego zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 1 lub art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh może być przedmiotem stosownych rozważań, z uwzględnieniem poglądu prawnego wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w ww. uchwale z 16 maja 2016 r. (II GPS 1/16; CBOSA), dopiero wówczas, gdy Dyrektor IC wykaże, iż skarżący rzeczywiście urządzał gry na automatach. 6. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor IC obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania Sądu dotyczące wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh oraz ustalić, czy skarżący podejmował aktywne działania związane z eksploatacją automatu do gier (osobiście lub zlecając wykonywanie stosownych czynności pracownikowi bądź innej osobie działającej w imieniu i na rzecz skarżącego), które w powiązaniu z wynajęciem (wydzierżawieniem) przez skarżącego części powierzchni w zajmowanym przez niego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej lokalu, mogą w konsekwencji zostać uznane za urządzanie przez skarżącego gier na automatach poza kasynem gry. Należy przy tym dokonać stosownej analizy postanowień umowy dzierżawy (najmu) oraz dokonać analizy czynności wykonywanych przez skarżącego w ramach jego działalności prowadzonej pod nazwą I. C.. W uzasadnieniu decyzji jej autor winien nadto precyzyjnie wskazywać dowody, które stanowiły podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, ze wskazaniem ich oznaczenia w aktach administracyjnych (numer karty lub strony, tom, skoroszyt bądź segregator). Kopie dokumentów mogą zaś zostać uznane za dowody zasadniczo wówczas, gdy zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem przez uprawnioną do tego osobę. 7. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) uppsa, Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 uppsa w związku z § 2 pkt 5, § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). W toku postępowania sądowego wszczętego w 2016 r. skarżący reprezentowana był bowiem przed Sądem przez adwokata, który oświadczył, że wynagrodzenie za zastępstwo procesowe ustalił na kwotę [...] zł, zgodnie z § 18 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Na łączną kwotę ([...] zł) przysługujących do zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania składają się kwoty: [...] zł tytułem uiszczonego wpisu stosunkowego od skargi, [...] zł tytułem zastępstwa procesowego (czyli kwota, o której mowa w § 18 ust. 2 rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz [...] zł tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa.