VIII SA/Wa 412/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 21 września 2023 r. sprawy ze skargi M. Ć. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z 27 kwietnia 2023 r., znak [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej także: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) po rozpoznaniu zażalenia M. Ć. (dalej także: skarżący) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta R. (dalej także: organ I instancji, wierzyciel) z dnia 9 marca 2023 r. znak [...] w sprawie oddalenia zarzutu nieistnienia obowiązku w całości. Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent Miasta R. prowadzi postępowanie egzekucyjne dotyczące należności powstałej z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego w R. pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w dniu 19.11.2020. Organ I instancji wskazał, iż w dniu 06.03.2023r. do wierzyciela wpłynął zarzut zobowiązanego na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 24.01.2023r. wraz z kserokopią karty parkingowej osoby niepełnosprawnej. W ocenie organu I instancji postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w sposób prawidłowy, albowiem skarżący w dniu parkowania tj. 19.11.2020r. otrzymał wezwanie nr [...] za brak uiszczenia opłaty dodatkowej, które pozostawione zostało za wycieraczką pojazdu na jego przedniej szybie. Nie zgadzając się z wystawionym wezwaniem zobowiązany w tym samym dniu wniósł reklamację do biura strefy płatnego parkowania i uzyskał odpowiedź, że parkowanie pojazdu samochodowego w SPPN wymaga uiszczenia opłaty i umieszczenia za przednią szybą, wewnątrz pojazdu, biletu parkingowego bądź innego dokumentu uprawniającego do parkowania w sposób umożliwiający ich odczytanie z zewnątrz. A więc obowiązkiem osoby niepełnosprawnej jest umieszczenie oryginału karty parkingowej za przednią szybą pojazdu w sposób widoczny z zewnątrz. Wobec braku widocznej karty parkingowej za szybą pojazdu wystawiono skarżącemu wezwanie do zapłaty. W wyniku braku wpłaty w wyznaczonym terminie wierzyciel przesłał przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego na aktualny adres zameldowania zobowiązanego upomnienie nr [...] z dnia 08.12.2022r. wzywające do zapłaty należności z tyt. nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego w R.. Przesyłka w dniu 16.12.2022r. została odebrana przez adresata, następnie w dniu 24.01.2023 wierzyciel skierował sprawę na drogę egzekucyjnego postępowania administracyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Organ I instancji wskazał przy tym, iż karta parkingowa, na którą powołuje się zobowiązany nie była wyłożona za przednią szybą pojazdu, a do bezpłatnego parkowania w SPPN uprawnia tylko wyłożona w momencie kontroli karta parkingowa osoby niepełnosprawnej, a nie sam fakt jej posiadania. W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, iż zaparkował pojazd [...] nr rej. [...] w dniu 19 listopada 2020 r. przed Urzędem Miejskim. Karty parkingowej nie wystawił, ponieważ musiał tą kartę parkingową okazać w Urzędzie. Tym samym nie mogła być ona w dwóch miejscach jednocześnie. Wniósł zatem o anulowanie należności za parkowanie w strefie płatnego parkowania w dniu 19 listopada 2020 r., albowiem fizycznie niemożliwe było wystawienie karty i okazanie jej w Urzędzie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2023 r., wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie, utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta R. z dnia 9 marca 2023 r. Na wstępie swojego rozstrzygnięcia przypomniało dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, wskazując wnioski i zarzuty zażalenia. Wskazało, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest zarzut nieistnienia obowiązku zgłoszony przez skarżącego w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 24 stycznia 2023r. nr [...]. Dodało, iż zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią środek zaskarżenia przysługujący jedynie zobowiązanemu, który zgłaszając je może powoływać się na naruszenie istotnych zasad postępowania egzekucyjnego lub niedopuszczalność egzekucji. Mogą one zostać wniesione w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego oraz mogą być wniesione tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2022r. poz.479 ze zm., dalej: upea). Kolegium przytoczyło następnie treść art. 33 § 2 ww. ustawy wskazując, iż zgodnie z art. 33 § 4 upea zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Podniosło, iż zobowiązany podniósł zarzut nieistnienia obowiązku na skutek okoliczności przedstawionych w zażaleniu. Tym samym przedmiotem rozpoznania sprawy jest wyłącznie dokonanie oceny zasadności lub bezzasadności postawionego zarzutu. Pojęcie nieistnienia obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 upea oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, na przykład z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie. Z kolei jeśli obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie zachodzi podstawa z art. 33 § 2 pkt 5 upea. Organ odwoławczy podniósł, iż w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że należący do sakrżącego pojazd marki [...] nr rej. [...], w dniu 19 listopada 2020r. parkowany był Strefie Płatnego Parkowania Niestrzeżonego w R. przy ul. K.. Bezspornym jest także, że pojazd parkowany był bez ważnego biletu parkingowego, względnie innego dokumentu uprawniającego do bezpłatnego parkowania, między innymi karty parkingowej osoby niepełnosprawnej. Dlatego w sprawie znalazł zastosowanie art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz.U z 2023r., poz.645; dalej: ustawa o drogach publicznych), stosownie do którego za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 10% minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (ust.2). Opłatę dodatkową, o której mowa w ust. 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (ust.3). Ze wskazanych przepisów Kolegium wywiodło, że opłata dodatkowa stanowi należność powstającą z mocy prawa. Nie ma więc potrzeby jej ustalania w drodze decyzji. Rada Miejska w R. w wykonaniu upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w § 2 ust. 4 i § 3 ust. 2 Regulaminu funkcjonowania strefy płatnego parkowania, stanowiącego załącznik do uchwały z dnia 31 sierpnia 2015r. nr [...], zmienionej Uchwałami nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia 30 maja 2016r. oraz nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia 26 sierpnia 2019r. w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania Niestrzeżonego, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz sposobu pobierania tych opłat, ustaliła, że parkowanie pojazdu samochodowego w SPPN wymaga uiszczenia opłaty i umieszczenia biletu parkingowego lub innego dokumentu uprawniającego do parkowania wewnątrz pojazdu samochodowego, w sposób umożliwiający jego odczytanie z zewnątrz. Nie umieszczenie biletu kontrolnego lub innego dokumentu uprawniającego do parkowania w sposób wskazany, jak również parkowanie po upływie czasu określonego na bilecie powoduje konsekwencje takie jak stosowane za brak opłaty za parkowanie. W przypadku skarżącego pracownik strefy płatnego parkowania stwierdził brak biletu parkingowego, ewentualnie karty parkingowej osoby niepełnosprawnej, umieszczonych wewnątrz pojazdu w sposób opisany w Regulaminie funkcjonowania strefy. Sam fakt posiadania karty parkingowej nie upoważnia do bezpłatnego parkowania. Bilet parkingowy względnie inny dokument powinny być umieszczone w miejscu widocznym z zewnątrz, za przednią szybą pojazdu, czego skarżący w przedmiotowej sprawie nie dopełnił. W ocenie Kolegium wyjaśnienia skarżącego, że kartę parkingową osoby niepełnosprawnej musiał okazać w urzędzie, nie poparte jakimikolwiek dowodami nie mogą być uwzględnione, albowiem jak wcześniej wskazano sam fakt posiadania karty parkingowej osoby niepełnosprawnej nie uprawnia do bezpłatnego parkowania. Jeśli zatem skarżący zmuszony był okazać posiadaną kartę parkingową w urzędzie załatwiając bliżej nieokreśloną sprawę, a tym samym nie mógł jej pozostawić za przednią szybą wewnątrz pojazdu, to powinien uiścić opłatę za parkowanie i bilet umieścić wewnątrz pojazdu w widocznym miejscu z zewnątrz, ewentualnie pojazd zaparkować poza strefą płatnego parkowania. Kolegium wskazało także, iż karta parkingowa osoby niepełnosprawnej, jak sama nazwa wskazuje, jest dokumentem uprawniającym jej posiadacza wyłącznie do bezpłatnego parkowania pojazdu w wyznaczonych miejscach, w tym przypadku w strefie płatnego parkowania, a zatem nieprzekonujące jest wyjaśnienie skarżącego, że zmuszony był korzystać z karty parkingowej w innym celu niż parkowanie pojazdu. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że zarzut podniesiony przez skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Kolegium nie dopatrzyło się naruszenia przez organ egzekucyjny przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzut nieistnienia obowiązku dotyczy zasadniczo kontroli formalnej obowiązku, co do którego prowadzi egzekucję. Przez nieistnienie obowiązku należy rozumieć sytuacje, kiedy wskazano w tytule wykonawczym obowiązek, który nie ciąży na zobowiązanym podmiocie. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Rozpoznając zatem zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego należności, co do których wierzyciel dysponował zawiadomieniami o nieopłaconym postoju, organ egzekucyjny uprawniony był uznać zarzut za nieuzasadniony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wskazane wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., skarżący ponownie podniósł, iż w dniu 19 listopada 2020 r. zaparkował pojazd marki mercedes przed Urzędem Miejskim w Strefie Płatnego Parkowania Niestrzeżonego w R.. Dodał, iż posiada Kartę Parkingową (Inwalidzką), która zezwala na parkowanie w strefie. Karty tej nie wyłożył, ponieważ musiał okazać ją urzędnikowi w budynku Urzędu Miejskiego i nie jest możliwe, aby jedna Karta Parkingowa była jednocześnie w Urzędzie i w samochodzie za szybą. Podniósł, iż wyjaśniał tą sytuację wszystkim urzędnikom, ale nikogo to nie interesuje. Wszyscy dążą tyko do ukarania, a nie do wyjaśnienia gdzie i po co skarżący był i komu musiał okazać kartę mimo, że ustalenie w tej kwestii jest możliwe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi. Pismem z dnia 18 września 2023 r. reprezentujący skarżącego pełnomocnik podniósł zarzut nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych w zw. z a§ 2 ust. 4 oraz § 3 ust. 2 Regulaminu funkcjonowania strefy płatnego parkowania, gdyż przepis art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych zawiera normę kompetencyjną, uprawniając gminę do określenie wysokości opłaty dodatkowej oraz sposobu jej pobierania. Zauważył, że przepis ten nie zostawia organowi żadnej dowolności, co do uznania, kiedy pobranie opłaty jest zasadne, a kiedy nie. Zatem wystarczające jest to, ze kierujący pojazdem, który parkuje pojazd dysponuje kartą parkingową dla osób niepełnosprawnych, a nie tym, ze ma być ona wystawiona w widocznym miejscu. Autor pisma podniósł także zarzut naruszenia art. 189f kpa przez błędne niezastosowanie oraz brak przeanalizowania, czy zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Z uwagi na powyższe zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia SKO z dnia 27 kwietnia 2023 r. praz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji z dnia 9 marca 2023 r., ewentualnie, w razie nieuwzględnienia ww. wniosku o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy SKO w R. do ponownego rozpoznania, celem ustalenia czy w stosunku do opłaty z art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych znajduje zastosowanie dział IV kpa, w tym art. 189f kpa, tj. odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023, poz. 1634; dalej "ppsa"), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 2492) sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach kompetencji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sporem w sprawie objęta jest prawidłowość oddalenia zgłoszonego przez skarżącego w sprawie egzekucji administracyjnej zarzutu nieistnienia obowiązku uiszczenia przez skarżącego opłaty dodatkowej za parkowanie w dniu 19 listopada 2020 r. pojazdu marki [...] w Strefie Płatnego Parkowania Niestrzeżonego. Skarżący nie kwestionuje twierdzeń wierzyciela, iż w dniu 19 listopada 2020 r. zaparkował ww. pojazd w Strefie Płatnego Parkowania Niestrzeżonego i nie umieścił w pojeździe biletu kontrolnego ani karty parkingowej uprawniającej do bezpłatnego parkowania. Skarżący, który jest posiadaczem ww. karty parkingowej twierdzi zaś, iż nie było możliwe umieszczenie tej karty w pojeździe z uwagi na to, iż kartę tą skarżący musiał okazać urzędnikowi w budynku Urzędu Miejskiego w R.. Zdaniem Kolegium skarżący nie dopełnił obowiązku wynikającego z § 3 ust. 2 Regulaminu Funkcjonowania Strefy Płatnego Parkowania Niestrzeżonego (SPPN) w mieście R., stanowiącego załącznik Nr [...] do Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia 31 sierpnia 2015r., co rodzi obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej. Sam fakt posiadania karty parkingowej nie zwalnia bowiem od uiszczenia opłaty za parkowanie w SPPN. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Z bezspornych w sprawie ustaleń wynika, iż skarżący w dniu 19 listopada 2020 r. zaparkował ww. pojazd w Strefie Płatnego Parkowania Niestrzeżonego i nie umieścił w pojeździe biletu kontrolnego ani karty parkingowej, uprawniającej do bezpłatnego parkowania. Powyższe ustalenia czynią zasadnym stwierdzenie o obowiązku uiszczenia przez skarżącego opłaty dodatkowej. Jak wynika z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych: a) w strefie płatnego parkowania, b) w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych, za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Rada Miejska w R. w oparciu m.in. o art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b i art. 13 f ustawy o drogach publicznych podjęła w dniu 31 sierpnia 2015 r. Uchwałę Nr [...] w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat w mieście R. (Dz. Urz. Woj. Maz. z dnia 15 września 2015 r., poz. 7593), zmienioną uchwałami Nr [...] Nr [...] z dnia 26 sierpnia 2019 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z dnia 6 czerwca 2016 r., poz. 5197) i Nr [...] z dnia 26 sierpnia 2019 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z dnia 30 sierpnia 2019 r., poz. 10246) w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia 31 sierpnia 2015r w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat w mieście R.. W myśl § 6 uchwały Nr [...] sposób pobierania opłaty dodatkowej, kontroli uiszczania opłat, zasady wydawania oraz funkcjonowania abonamentów, zezwoleń, postępowanie reklamacyjne, a także sposób korzystania i obsługi SPPN określa Regulamin Funkcjonowania Strefy Płatnego Parkowania Niestrzeżonego, stanowiący załącznik nr [...] do uchwały. Zgodnie z § 2 ust. 4 Regulaminu Funkcjonowania Strefy Płatnego Parkowania Niestrzeżonego (SPPN) w Mieście R., stanowiącym Załącznik Nr [...] do uchwały Nr [...] (dalej: Regulamin), parkowanie pojazdu samochodowego w SPPN wymaga uiszczenia opłaty i umieszczenia w pojeździe w sposób określony w § 3 ust. 2 Regulaminu, biletu kontrolnego (parkingowego) lub innego dokumentu potwierdzającego uprawnienie do parkowania. Zgodnie z § 3 ust. 1 Regulaminu opłatę za parkowanie w SPPN wnosi się poprzez nabycie ważnego biletu kontrolnego z jednoznacznie określonym czasem parkowania, abonamentu, kart opłaty ryczałtowej oraz pomocą telefonu komórkowego. W myśl zaś § 3 ust. 2 ww. Regulaminu bilety kontrolne, abonament, zezwolenie, kartę opłaty ryczałtowej, kartę parkingową, należy umieścić za przednią szybą, wewnątrz pojazdu samochodowego w sposób umożliwiający ich odczytanie z zewnątrz oraz sprawdzić ich widoczność z zewnątrz w zaparkowanym pojeździe. W myśl zaś § 4 ust. 4 ww. regulaminu, nieumieszczenie biletu kontrolnego, karty parkingowej, zezwolenia, abonamentu, karty opłaty ryczałtowej wewnątrz pojazdu za przednią szybą, tak aby był on całkowicie widoczny z zewnątrz, jak również za parkowanie po upływie czasu określonego na bilecie kontrolnym, jest równoznaczne z niewniesieniem opłaty za parkowanie. Wbrew twierdzeniom skarżącego regulacje zawarte w § 2 ust. 4 oraz § 3 ust. 2 Regulaminu nie stanowią przekroczenia kompetencji wynikających z art. 13b ust. 3 i 4 ustawy o drogach publicznych. Przepisy te uprawniają radę gminy (radę miasta) do ustalenia strefy płatnego parkowania i określenia sposobu pobierania opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Uiszczenie opłaty i sposób postępowania z dowodem jej uiszczenia, jakim jest bilet kontrolny wchodzą bowiem w zakres obowiązku określenia sposobu pobierania opłat. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w zakres tego pojęcia wchodzi nie tylko uiszczenie należnej za parkowanie kwoty, ale także udokumentowanie powyższego w sposób umożliwiający kontrolę. To samo dotyczy także dokumentu zwalniającego z uiszczenia opłaty, jakim jest karta parkingowa. Umieszczenie jej w pojeździe daje podstawy do stwierdzenia, analogicznie do biletu kontrolnego, iż korzysta z niej w przypadku parkowania w SPPN osoba uprawniona, która jako posiadacz karty jest zwolniona z obowiązku uiszczenia opłaty. Z powyższych regulacji w sposób niewątpliwy wynika, iż nie jedynie posiadanie karty parkingowej, ale jej umieszczenie za przednią szybą wewnątrz pojazdu samochodowego w sposób umożliwiający jej odczytanie z zewnątrz jest równoznaczne z uiszczeniem opłaty. Nieumieszczenie karty parkingowej jest zaś równoznaczne z niewniesieniem opłaty za parkowanie i rodzi obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej. Skarżący w swojej argumentacji pomija powyższe regulacje. Nie kwestionuje jednocześnie okoliczności, iż karta parkingowa, której jest posiadaczem nie została umieszczona w pojeździe, jak również, że opłata za parkowanie nie została uiszczona. Z mających zastosowanie w sprawie regulacji nie wynika zaś, aby przyczyny jej nieumieszczenia miały znaczenie dla oceny powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, iż egzekwowany obowiązek nie istnieje, a zaskarżone postanowienie jest dotknięte naruszeniem prawa uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie stanowi naruszenia prawa brak dokonania przez Kolegium analizy zasadności zastosowania w sprawie art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775). Przepis ten dotyczy bowiem administracyjnej kary pieniężnej, tymczasem w niniejszej sprawie mamy do czynienia z opłatą dodatkową za parkowanie w Strefie Płatnego Parkowania Niestrzeżonego. Tym samym w ocenie Sadu Kolegium, utrzymując w mocy postanowienie wierzyciela o oddaleniu zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 1 upea odpowiada prawu. Z tego też względu Sąd, działając na podstawie przepisów art. 119 pkt 3 oraz art. 151 ppsa oddalił skargę, orzekając jak w sentencji wyroku.