VIII SA/Wa 413/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Asesor WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Protokolant Anita Sałek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2007 r. sprawy ze skargi M. Ż. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z [...] kwietnia 2007 r., działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: "K.p.a.") oraz na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. - dalej: "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia M. Ż., Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z [...] listopada 2006 r., w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wyjaśnił, że pismem z 27 października 2006 r. skarżący wystąpił do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. o stwierdzenie niedopuszczalności egzekucji prowadzonej przez ten organ na podstawie tytułu wykonawczego z [...] [...] oraz o stwierdzenie nieważności dokonanego na podstawie tego tytułu zajęcia rachunku bankowego, zwrot wyegzekwowanych kwot z odsetkami, a także pokrycie wszelkich szkód wyrządzonych skarżącemu bezprawnym działaniem organu. Zdaniem skarżącego, tytuł wykonawczy dotknięty jest wadą nieważności, gdyż Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w R."nie jest wierzycielem ani podmiotem reprezentującym pełnomocnika". Skarżący zawiadomił bowiem 28 sierpnia 2006 r. (NIP - 1, VAT - R) Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o zmianie miejsca zamieszkania. Oświadczył, że zawiadomił również dotychczas właściwy organ podatkowy, czyli Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. Począwszy od dnia, w którym zawiadomił dotychczas właściwy organ egzekucyjny o zmianie miejsca zamieszkania, organ ten nie jest właściwy do prowadzenia egzekucji. Skarżący podniósł, że wskazany tytuł wykonawczy otrzymał 25 października 2006 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego. W ocenie skarżącego, z uwagi na art. 19 K.p.a. oraz art. 22 u.p.e.a., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. nie jest organem egzekucyjnym właściwym w sprawie prowadzonej do majątku skarżącego egzekucji. Zgodnie z art. 65 § 1 K.p.a., niewłaściwy miejscowo organ egzekucyjny powinien przekazać sprawę właściwemu organowi egzekucyjnemu, wstrzymując się od dokonywania związanych z postępowaniem egzekucyjnym czynności. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. potraktował pismo skarżącego jako zarzuty na postępowanie egzekucyjne dotyczące prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Działając jako wierzyciel podatkowy, postanowieniem z [...] listopada 2006 r. uznał zarzuty skarżącego za nieuzasadnione. Uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił, że skarżący posiada zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług związane ze złożeniem przez niego deklaracji VAT - 7 za lipiec 2006 r. Upomnienie z [...] września 2006 r. zostało prawidłowo doręczone skarżącemu 27 września 2006 r. W dniu wystawienia tytułu wykonawczego organ podatkowy posiadał informacje co do miejsca zamieszkania skarżącego wynikające ze zgłoszenia aktualizacyjnego (NIP- 1) złożonego 7 kwietnia 2006 r. Z tych względów, w przedmiotowym stadium postępowania, organem egzekucyjnym był Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. Skarżący pismem z 14 grudnia 2006 r. wniósł zażalenie na postanowienie organu I instancji. Występując o jego uchylenie, stwierdzenie niedopuszczalności prowadzonej egzekucji oraz dokonanych czynności egzekucyjnych (zajęcie rachunków bankowych), a także zwrot bezprawnie wyegzekwowanych środków z odsetkami i wstrzymanie dalszej egzekucji do czasu rozpoznania skargi. W ocenie skarżącego, jego pismo z 27 października 2006 r. należało potraktować jako skargę na czynności egzekucyjne. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podniósł, że rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego nie ma związku z wniesioną przez niego skargą na czynności egzekucyjne i z tej przyczyny powinno zostać uchylone. Powtórzył nadto dotychczasową argumentację i postawione w piśmie z 27 października 2006 r. zarzuty. Dodał, że zgodnie z art. 36 § 3 u.p.e.a., 28 sierpnia 2006 r. zawiadomił właściwy urząd skarbowy o zmianie miejsca zamieszkania. Zawiadomił także dotychczas właściwy organ. Dowodem powiadomienia o zmianie adresu zamieszkania jest złożone pismo. Wiedzę o zmianie miejsca zamieszkania skarżącego posiadali także pracownicy kontroli dotychczasowego organu. Zostali bowiem powiadomieni o tym przez pracowników skarżącego podczas próby przeprowadzenia kontroli podatkowej. Skarżący dodał, że dla sprawy nie ma znaczenia to, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. powiadomił Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. dopiero 12 października 2006 r. Organ egzekucyjny nie może zasłaniać się z tego powodu niewiedzą i jest związany przekazaną przez skarżącego informacją. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W., organ I instancji prawidłowo zakwalifikował pismo zobowiązanego z 27 października 2006 r. jako zarzuty na postępowanie egzekucyjne, uwzględniając treść pisma, a nie jego tytuł. Powołał się przy tym na art. 33 pkt 9 i art. 34 § 1 u.p.e.a. Zauważył, że o zasadności zarzutu skarżącego co do właściwości miejscowej ostatecznie przesądzi właściwy organ egzekucyjny. Wskazując na art. 18 Ordynacji podatkowej dodał, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. był organem właściwym do wystawienia tytułu wykonawczego, czego zobowiązany w jego ocenie nie kwestionuje. Za przedwczesne uznał jednocześnie wiążące wypowiadanie się co właściwości miejscowej organu egzekucyjnego, który ostatecznie rozstrzygnie sporną kwestię stosownym postanowieniem, odnosząc się do wszystkich żądań skarżącego zawartych w piśmie z 27 października 2006 r. Postanowienie organu egzekucyjnego może natomiast zostać wydane po otrzymaniu zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy poinformował jednocześnie skarżącego o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego z mocy prawa, zgodnie z art. 34 § 3 u.p.e.a. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z 8 maja 2007 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie organu odwoławczego. Wystąpił o uchylenie "zaskarżonej decyzji w całości". Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 17 § 1 i art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., art. 6 - 9, art. 11, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 138 § 1 K.p.a., a także art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, art. 18 § 2 Ordynacji podatkowej oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 24 grudnia 2002 r. w sprawie właściwości organów podatkowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 165, poz. 1371 ze zm.). Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że organ egzekucyjny naruszył art. 17 § 1 u.p.e.a., gdyż nie rozpoznał jego zarzutów. Przez organ odwoławczy wskazany przepis został zaś naruszony poprzez "fikcję w zakresie prawa do zażalenia", gdyż organ ten nie uwzględnił argumentów skarżącego. Organ egzekucyjny prowadził zdaniem skarżącego egzekucję niezgodnie z właściwością miejscową. Jedyną próbą rozpatrzenia merytorycznie zarzutów jest w ocenie skarżącego wskazanie na rzekomo prawidłowe (zgodne z właściwością miejscową) wystawienie tytułów wykonawczych. Nawet w tym zakresie "treść uzasadnienia jest podyktowana chęcią odwrócenia uwagi od meritum i uniknięcia przyznania się do błędu". Zdaniem skarżącego, po zmianie jego miejsca zamieszkania, zgodnie z art. 17 i art. 18 § 1 - 2 Ordynacji podatkowej, organem właściwym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego W. Wszelkie działania podejmowane przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R., kwestionowane przez skarżącego, były zatem bezprawne. Zasady ogólne postępowania administracyjnego zostały naruszone dlatego, że organy ignorowały zarzuty skarżącego i nie wyjaśniły jego zdaniem należycie, z jakich względów działały w taki, a nie inny sposób. Bezzasadnie przedłużały nadto postępowanie. Z uwagi na nietrafność stanowiska wierzyciela, organ odwoławczy powinien w ocenie skarżącego uchylić w całości zaskarżone postanowienie. Nierozpatrzenie zarzutów narusza zaś art. 32 ust. 1 - 2 Konstytucji RP. Naruszenie art. 18 § 2 Ordynacji podatkowej i § 12 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie właściwości organów podatkowych spowodowane było niezastosowaniem przez organy tych przepisów. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Zarzuty postawione przez skarżącego uznał za niezasadne. Wyraził przy tym przypuszczenie, że nie rozróżnia on wierzyciela (Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R.) od organu egzekucyjnego, którym po zmianie przez skarżącego miejsca zamieszkania jest Naczelnik Urzędu Skarbowego W. Pismami procesowymi z 22 sierpnia 2007 r. i 3 września 2007 r. skarżący uzupełnił skargę stawiając zarzuty naruszenia art. 78 § 1 - 2 w związku z art. 77 § 2, a także art. 80 K.p.a., gdyż organ odwoławczy nie uzupełnił materiału dowodowego, świadomie pomijając niekorzystne dla siebie dowody. Podniósł, że w zażaleniu wystąpił o przesłuchanie w charakterze świadków pracowników kontroli [...] Urzędu Skarbowego w R. na okoliczność wykazania, że uzyskali oni wiedzę o zmianie przez skarżącego miejsca zamieszkania i z tej przyczyny odstąpili od przeprowadzenia kontroli podatkowej. Wystąpił nadto o uzupełnienie materiału dowodowego o jego korespondencję kierowaną do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. Dowody te pozwoliłyby wykazać, że organ podatkowy (egzekucyjny) posiadał przed 12 października 2006 r. wiedzę o zmianie przez skarżącego miejsca zamieszkania. Skarżący podtrzymał nadto swoje zarzuty dotyczące naruszenia właściwości miejscowej przez organ egzekucyjny. Oświadczył, że w sierpniu 2006 r. zmianie uległ adres jego zamieszkania, o czym powiadomiony został organ podatkowy (egzekucyjny), który mimo tego wystawił tytuły wykonawcze. Za pozbawione podstaw prawnych uznał stanowisko organów, iż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. jest wciąż wierzycielem, pomimo zmiany przez skarżącego miejsca zamieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowień) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z art. 106 § 3 u.p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd nie posiada zatem kompetencji do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie znalazł nadto wystarczających podstaw do przeprowadzenia dowodów z dokumentów, gdyż nie jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i spowodowałoby nadmierne przedłużenie postępowania w sprawie, wbrew woli skarżącego. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Za niezasadne w konsekwencji Sąd uznał zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez organy art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Podkreślenia na wstępie wymaga, że kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie poddane zostały postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do wniesionych przez skarżącego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Podkreślenie to jest o tyle istotne, że Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż argumentacja i zarzuty skarżącego uzasadniają wniosek, że zdaje się on nie pojmować oczywistych różnic występujących pomiędzy wierzycielem, w roli którego występuje w niniejszej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. jako statio fisci Skarbu Państwa, oraz organem egzekucyjnym, którym po zmianie przez skarżącego miejsca zamieszkania stał się Naczelnik Urzędu Skarbowego W. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. rzeczywiście mógł występować w roli wierzyciela. W ocenie Sądu, wskazany wyżej organ zasadnie uznał, że jest właściwy miejscowo do działania jako wierzyciel (statio fisci Skarbu Państwa) w stosunku do zaległości skarżącego w podatku od towarów i usług za lipiec 2006 r. - zgodnie z art. 5 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Działając na korzyść skarżącego przyjął, że jego pismo z 27 października 2006 r. zawiera zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a nie skargę na czynności egzekucyjne w rozumieniu art. 54 § 1 u.p.e.a., na który to przepis powołał się skarżący. Skargę na czynności egzekucyjne wnosi się bowiem po wyczerpaniu innych środków zaskarżenia (m. in. zarzutów), a organem właściwym do jej rozpoznania jest organ nadzoru. W konsekwencji, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. obowiązany był niezwłocznie wydać postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych przez skarżącego zarzutów (art. 17 § 1 w związku z art. 34 § 1 i § 3 u.p.e.a.). Wynika to wprost z art. 18 § 1 Ordynacji podatkowej oraz § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z 24 grudnia 2002 r. w sprawie właściwości organów podatkowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 165, poz. 1371 ze zm. - dalej: "rozporządzenie"). Powołany akt wykonawczy wydany został na podstawie delegacji wskazanej w art. 18 § 2 Ordynacji podatkowej. Również skarżący uważał, że właściwym organem podatkowym jest wskazany wyżej organ, skoro w sierpniu 2006 r. deklarację VAT - 7 złożył zgodnie z dotychczasową (tj. na koniec lipca 2006 r.) właściwością miejscową organu podatkowego. Drugorzędne znaczenie dla sprawy ma zaś to, czy [...] listopada 2006 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. miał podstawy sądzić, że uprawniony był do działania jako organ egzekucyjny. Słusznie wyjaśnił bowiem, że jego stanowisko dotyczyło okresu zanim otrzymał stosowną informację od organu, który po wyjaśnieniu sprawy dokonał rejestracji podatnika, uwzględniając zmianę miejsca zamieszkania skarżącego. Kwestia ta zostanie przy tym rozstrzygnięta przez właściwy organ egzekucyjny, który stosownym postanowieniem rozstrzygał będzie zarzuty skarżącego. Prawidłowo wyjaśnił to skarżącemu organ odwoławczy, który odpowiadając na skargę dodał, że po zmianie przez skarżącego miejsca zamieszkania, właściwym organem egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego W. W świetle informacji udzielonej skarżącemu przez organ odwoławczy o zawieszeniu z mocy prawa postępowania egzekucyjnego oraz w świetle informacji wierzyciela, iż zajęcie rachunków bankowych skarżącego okazało się nieskuteczne, a także z uwagi na postulaty skarżącego dotyczące szybkości postępowania, wyjaśnić dodatkowo należy, że kontynuowanie postępowania w sprawie niewiążącego stanowiska wierzyciela powoduje brak możliwości przyspieszenia rozpoznania jego zarzutów przez właściwy organ egzekucyjny. Z akt sprawy wynika nadto, że postępowanie egzekucyjne nie było prowadzone przez dotychczasowy organ egzekucyjny. Nie było również prowadzone przez organ egzekucyjny właściwy po skutecznym zawiadomieniu przez skarżącego o zmianie miejsca zamieszkania. W ocenie Sądu, organy działały zgodnie z obowiązującym prawem. Skarżący zaś albo nie pojmuje zasadnych wyjaśnień organów albo świadomie wykorzystuje istniejące regulacje prawne w celu ograniczenia możliwości niezwłocznego zaspokojenia wymagalnych i bezspornych wierzytelności Skarbu Państwa. Świadczy o tym chronologia zdarzeń. Bezsporne bowiem jest istnienie zaległości podatkowych skarżącego za lipiec 2006 r., wynikających ze złożonej przez niego w [...] Urzędzie Skarbowym w R. (zgodnie z właściwością miejscową) deklaracji VAT - 7. Wysokość tego zobowiązania nie była i nie jest przedmiotem sporu. Bezsporne jest również to, że wskazany organ podatkowy pierwszej instancji 27 września 2006 r. skutecznie doręczył skarżącemu upomnienie z [...] września 2006 r. Tytuł wykonawczy został wystawiony [...] przez Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w R., który tego dnia miał podstawy sądzić, że występuje jako wierzyciel oraz organ egzekucyjny. Z tej przyczyny tytuł wykonawczy został tego dnia przekazany do działu egzekucji w celu jego realizacji. Bezsporne jest również to, że 28 sierpnia 2006 r. (data złożenia niepoprawnego dokumentu na formularzu NIP - 1 w urzędzie pocztowym) skarżący nieudolnie podjął próbę zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o zmianie miejsca zamieszkania. Organ ten prowadził postępowanie wyjaśniające do 4 października 2006 r., w trakcie którego to postępowania skarżący sukcesywnie uzupełniał braki. Następnego dnia zaewidencjonował podatnika (skarżącego) i wysłał stosowną informację do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (zob. karta nr 1 akt administracyjnych, tj. pismo z 2 stycznia 2007 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego W.). Z akt sprawy wynika, że skarżący w żaden sposób nie zareagował na doręczone mu upomnienie. Zareagował dopiero wówczas, gdy 25 października 2006 r. został mu doręczony tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego. Nie może zatem skutecznie zarzucać organom próby tuszowania jakoby uchybień, skoro to on nie wywiązywał się ze swoich obowiązków, albo czynił to nieudolnie. W sytuacji, gdy wysokość zadeklarowanego zobowiązania podatkowego jest bezsporna, zobowiązanie to nie zostało dobrowolnie uregulowane w przewidzianym terminie i przekształciło się w zaległość podatkową, to wówczas wierzycielem jest organ podatkowy właściwy przed zaistnieniem zdarzenia powodującego zmianę właściwości miejscowej z powodu zmiany miejsca zamieszkania. W rozpoznawanej sprawie wierzycielem (statio fisci Skarbu Państwa) jest zatem Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. Mając na względzie generowanie przez skarżącego zaległości podatkowych (Sądowi z urzędu wiadome jest, że skarżący posiada zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych), przedmiot sporu (niewiążące dla organu egzekucyjnego stanowisko wierzyciela) oraz postawę skarżącego, który nie informował organów podatkowych (egzekucyjnych) w sposób właściwy o zmianie miejsca zamieszkania i związanej z tym zmianie właściwości miejscowej organów, uwzględniając fakt, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. wydał postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela, przyznając tym samym, że nie jest już właściwym organem egzekucyjnym, co potwierdził następnie organ odwoławczy, to w tej sytuacji brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd uznał bowiem, że w sprawie nie została spełniona przesłanka przewidziana w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. Uchylenie zaskarżonego postanowienia miałoby nadto również inny, niepożądany zarówno przez skarżącego, jak i przez organy skutek. Nadmiernie przedłużałoby rozpatrzenie zarzutów skarżącego przez właściwy organ egzekucyjny. Oczywiście niezasadny jest zarzut skarżącego co do naruszenia § 12 ust. 1 rozporządzenia. Przepis ten dotyczy bowiem właściwości miejscowej organów podatkowych w sprawie zaliczek na podatek dochodowy, jak słusznie zauważył organ odwoławczy. W stosunku do skarżącego, mając na względzie przedmiot niniejszej sprawy, wskazać należy na przepis § 13 ust. 1 rozporządzenia. Z dyspozycji tego przepisu wynika zaś wprost, że organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach rozliczeń podatku od towarów i usług za dany okres rozliczeniowy dla podatników, którzy w trakcie okresu rozliczeniowego zmienili miejsce wykonywania czynności, miejsce zamieszkania lub adres siedziby, wskutek czego właściwy stał się organ podatkowy inny niż dotychczasowy - jest organ podatkowy właściwy dla podatnika z tytułu rozliczeń podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w ostatnim dniu tego okresu. Skoro skarżący złożył zawiadomienie o zmianie miejsca zamieszkania 28 sierpnia 2006 r., to o zmianie właściwości miejscowej organu podatkowego w zakresie VAT można mówić nie wcześniej, niż w rozliczeniu za sierpień 2006 r. Zakładając przy tym, że wpływu na właściwość organów podatkowych nie miały wady złożonego przez skarżącego zawiadomienia oraz przepis § 13 ust. 2 rozporządzenia. Dodatkowo zauważyć należy, że wpływu na wynik sprawy nie mogła mieć argumentacja skarżącego i zgłaszane przez niego wnioski dowodowe co do wiedzy uzyskanej przez pracowników [...] Urzędu Skarbowego w R., którzy odstąpili od przeprowadzenia u skarżącego kontroli podatkowej. Z uwagi na zasadę oficjalności, informacja uzyskana od pracownika skarżącego (zob. karta 7.2 akt administracyjnych - notatka służbowa z 13 września 2006 r.) nie może zostać uznana za podstawę do niezwłocznej zmiany właściwości miejscowej zarówno organu egzekucyjnego, jak i organu podatkowego. Stanowić może jedynie podstawę do podjęcia działań zmierzających do weryfikacji tejże informacji. W żaden sposób nie może zaś wpływać na zmianę właściwości miejscowej organu występującego w roli wierzyciela co do bezspornych zaległości podatkowych skarżącego z tytułu VAT za lipiec 2006 r., wynikających ze złożonej przez niego deklaracji VAT - 7. W świetle stanowiska organu I instancji (zob. odpowiedź na zażalenie), a także z uwagi na poczynione ustalenia co do właściwości miejscowej wierzyciela, organ odwoławczy nie miał obowiązku przeprowadzenia dowodu z "korespondencji" skarżącego kierowanej jakoby przez niego do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. Reasumując, za niezasadne Sąd uznał zarzuty skarżącego co do naruszenia przez organy przepisów dotyczących właściwości miejscowej wierzyciela. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. miał podstawy do stwierdzenia, że występował jednocześnie jako wierzyciel i organ egzekucyjny do dnia, w którym otrzymał informację dotyczącą zmiany przez skarżącego miejsca zamieszkania. Podjęte przez dotychczasowy organ egzekucyjny działania okazały się przy tym bezskuteczne. Wydając postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela co do zarzutów zgłoszonych przez skarżącego, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. wskazał tym samym, że występuje w sprawie wyłącznie jako wierzyciel, a nie organ egzekucyjny. W sprawie zarzutów skarżącego ostateczne stanowisko zajmie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (art. 33 § 4 u.p.e.a.), jako właściwy organ egzekucyjny, po skutecznym zawiadomieniu przez skarżącego tego organu o zmianie miejsca zamieszkania. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.