VIII SA/Wa 428/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w F. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" postanawia - odrzucić skargę - W dniu [...] kwietnia 2010 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) "[...]" sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, czy strona skarżąca wystąpiła na piśmie do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, zaś pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. do wykazania umocowania do działania w imieniu spółki w charakterze prokurenta (złożenie aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego) - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżąca oświadczyła, że nie zostało złożone wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, dlatego cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do treści art. 52 §3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę w takim przypadku wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy oraz oświadczenia skarżącej, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie zostało złożone. Wobec powyższego wniesienie skargi należało uznać za niedopuszczalne. Na marginesie należy wskazać, że wniosek skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi nie został rozpoznany bowiem w pierwszej kolejności przedmiotem badania Sądu była kwestia dopuszczalności wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 §1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.