VIII SA/Wa 430/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A P o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A P na postanowienie [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia zwolnić od kosztów sądowych W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi A P zwrócił się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Podał, że zamieszkuje wspólnie z matką, posiadającą emeryturę w wysokości [...] zł, która wystarcza na pokrycie kosztów niezbędnych do jej utrzymania (wyżywienie, leki). Oświadczył, że sam nie ma stałego dochodu, utrzymuje się wyłącznie z prac dorywczych, nie posiada oszczędności. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym dla siebie i rodziny. Z przepisu tego wynika, że dopiero gdy środki, którymi dysponuje skarżący okażą się niewystarczające może on wystąpić o przyznanie prawa pomocy, a pomoc ta stosowana jest wobec osób nieposiadających żadnego dochodu lub oszczędności lub osób posiadających bardzo niski dochód, a więc takich, które znajdują się w bardzo trudnej sytuacji materialnej pozwalającej na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych. Dodatkowo należy podkreślić, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest także formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez nią środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Mając na uwadze charakter sprawy oraz informacje zawarte w aktach, a także wyjaśnienia skarżącego uznano, że wniosek zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie ma stałego źródła dochodu, utrzymuje się jedynie z prac dorywczych, nie może liczyć również na pomoc zamieszkującej wspólnie z nim matki bowiem posiada ona niewielką emeryturę, która z trudem zaspakaja jej własne niezbędne potrzeby. W aktualnej zatem sytuacji finansowej skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. W związku z powyższym w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.