VIII SA/Wa 433/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w F. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" postanawia : odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. "[...]" sp. z o.o. w F. (dalej jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Sąd pismem z dnia [...] czerwca 2010r. wezwał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie umocowania do działania w imieniu spółki w charakterze prokurenta (złożenie aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego) oraz wskazanie czy strona skarżąca wystąpiła na piśmie do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie Sądu w zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącej spółki oświadczył, że nie zostało złożone wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, dlatego cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do treści art. 52 §3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W myśl zaś art. 53 § 2 p.p.s.a. w takim przypadku skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy oraz oświadczenia pełnomocnika skarżącej, nie zostało złożone wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego wniesienie skargi uznać należało za niedopuszczalne. Dodatkowo podnieść należy, że Sąd nie mógł rozpatrzyć wniosku skarżącej cofającego skargę, gdyż skarga z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia została odrzucona – nie została skutecznie wniesiona. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd na mocy art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 52 §1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.