VIII SA/Wa 439/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Protokolant Starszy referent Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia do wykonywania obowiązku oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej także: "SKO", "organ odwoławczy", "Kolegium") postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie znak [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art.144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu zażalenia [...] S.A. w K. (dalej także: "skarżąca") na postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta R. (dalej także: "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...] o nałożeniu na skarżącą grzywny celu przymuszenia do wykonania obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko marketu [...] Nr [...] zlokalizowanego w R. przy ul. Z. [...] - postanowiło - utrzymać w mocy postanowienie organu I instancji. Postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta R. nałożono na [...] S.A. z siedzibą w K. obowiązek ograniczenia oddziaływania na środowisko marketu [...] Nr [...] zlokalizowanego przy ul. Z. [...] w R. poprzez podjęcie działań polegających na realizowaniu dostaw zaopatrzenia (przyjazd, rozładunek i odjazd samochodu) do marketu [...] Nr [...] w godzinach od 8.00 do 10.00 przy rozładunku jednego pojazdu dostawczego oraz od 8.00 do 11.30 przy rozładunku dwóch pojazdów dostawczych. Decyzja powyższa uprawomocniła się w dniu [...] września 2013 r. W oparciu o informacje udzielone przez S. N.(skarżącego się na uciążliwość hałasową) dowodów w postaci pism, zdjęć i nagrań CD organ I instancji ustalił, że skarżąca nie stosuje się do nałożonego obowiązku określonego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. W tych okolicznościach upomnieniem z dnia [...] lutego 2014 r. wezwano skarżącą do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, które zostało doręczone stronom w dniach [...] lutego 2014 r. i [...] marca 2014 r. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. skarżąca poinformowała organ I instancji, że świadczące usługi firmy przewozowe oraz kierowcy codziennie informowani są o sposobie realizacji dostawy do tego sklepu. Pismami datowanymi na [...] marca 2014 r., [...] kwietnia 2014 r. i [...] czerwca 2014 r. S. N. dostarczył kolejne dowody, z których wynika, że nadal naruszane są godziny dostaw. Organ I instancji stwierdził zatem, iż mimo upomnienia, obowiązek dostaw w określonych godzinach nadal nie był przestrzegany, co spowodowało wszczęcie postępowania egzekucyjnego w administracji zgodnie z art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2012 poz. 1015 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."), na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] lipca 2014r., doręczonym zobowiązanemu w dniu [...] lipca 2014 r. Organ I instancji wskazał jednocześnie, iż w dniu [...] lipca 2014 r. przedstawiciel skarżącej poinformował, że w ciągu 7 dni zostaną dostarczone zapisy z monitoringu dot. godzin dostaw zaopatrzenia do marketu [...] Nr [...] przy ul. Z. [...] w R., celem weryfikacji zgłaszanych przez S. N. naruszeń warunków dostaw określonych w decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wskazano jednocześnie, iż do dnia wydania postanowienia o nałożeniu grzywny żadna dokumentacja z monitoringu nie została przekazana. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. S. N. dostarczył kolejne dowody, w oparciu o które, wobec braku możliwości weryfikacji danych z zapisami monitoringu sklepu uznano za wiarygodne i świadczące o naruszaniu obowiązku nałożonego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. w dniach: [...] lipca 2014 r., [...] lipca 2014 r., [...] lipca 2014 r., [...] lipca 2014 r., [...] sierpnia 2014 r. W tych okolicznościach postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] nałożono na skarżącą grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko marketu [...] Nr [...]. Pismem z dnia [...] września 2014 r. S.N. poinformował organ I instancji o dostawach w dniu [...] września 2014 r. - podjazd i manewrowanie pod rampę o godz. 07:23 i w dniu 13 września 2014 r. - podjazd pod rampę rozładunkową i krótki rozładunek o godz. 07:52. Postanowienie z dnia [...] sierpnia 2014 r. zostało zaskarżone przez skarżącą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji w dniu [...] listopada 2014 r. przeprowadził oględziny na terenie marketu [...] Nr [...] z udziałem S. N. oraz kierownika marketu. Podczas oględzin stwierdzono, że samochód dostawczy TIR nr rej. [...] przyjechał ok. godz. 7:30 pod rampę rozładunkową, natomiast odjazd samochodu spod rampy nastąpił ok. godz. 7:50. W tym czasie została dokonana dostawa towaru do sklepu. Pismem z dnia [...] grudnia 2014r. zwrócono się do K. R.- pełnomocnika [...] S.A. z prośbą o dostarczenie nagrań z monitoringu marketu [...] Nr [...] z wyszczególnionych dni, w celu weryfikacji zgłaszanych przez S. N. naruszeń godzin dostawy towarów do ww. marketu. W odpowiedzi na powyższe wystąpienie, D. N. - pełnomocnik [...] S.A. pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. poinformował, że nagrania są systematycznie usuwane, a ostatnie które są w posiadaniu to nagrania po dacie [...] października 2014 r. Spośród wymienionych dat, w których nastąpiły zgłaszane uciążliwości, dostarczono nagranie z monitoringu przedmiotowego sklepu jedynie z dnia [...] listopada 2014 r. oraz zestawienie ściągnięte z systemu GPS samochodu wjazdów i wyjazdów w okresie od dnia [...] października 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r. Na nagraniu monitoringu z dnia [...] listopada 2014 r. widać, że wjazd samochodu dostawczego pod rampę rozładunkową nastąpił o godz. 7:34, natomiast odjazd o godz. 7:46. Z dostarczonego zestawienia pochodzącego z systemu GPS wynika, że naruszenia warunków decyzji wystąpiły również w dniach: [...] października 2014 r., [...] listopada 2014 r., [...] listopada 2014 r., [...] listopada 2014 r., [...] listopada 2014 r. (dwie dostawy) i [...] listopada 2014 r., w których dostawy realizowano przez godziną 8.00. Na podstawie ww. dowodów organ I instancji stwierdził, że naruszenie godzin dostaw określonych w decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. tj. w okresie od [...] września 2013 r. do [...] listopada 2014 r. nastąpiło [...] razy ([...] zgłoszeń S. N. oraz jedno potwierdzone podczas wspólnych oględzin). Natomiast na podstawie zestawień dostaw (obejmujących miesiące: sierpień, październik, listopad i grudzień 2014 r.) przekazanych przez pełnomocników [...] S.A.) w 9 przypadkach potwierdzono naruszenie godzin dostaw, tj. w dniach: [...] lipca 2014r., [...] sierpnia 2014 r., [...] października 2014 r., [...] listopada 2014 r., [...] listopada 2014 r., [...] listopada 2014 r., [...] listopada 2014 r., [...] listopada 2014 r. W świetle tych ustaleń organ I instancji stwierdził, iż skarżąca narusza obowiązek określony w decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. Powyższe uzasadnia, ze względu na charakter obowiązku, zastosowanie art. 1a pkt 12 lit. b, art. 2 § 1 pkt 10, art. 3 § 1, art. 64a § 1 pkt. 1, art. 119, art. 120, art. 121 § 1, § 2 i § 3, art. 122, art. 123 i art. 124 u.p.e.a. i nałożenie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł. Jest to pierwsza grzywna, której wysokość uzasadnia ilość oraz okres (ponad rok), w którym systematycznie naruszany był obowiązek. Wskazano, iż grzywna ma na celu przymuszenie do wykonania obowiązku poprzez podjęcie bardziej skutecznych działań mających na celu ograniczenie uciążliwości hałasowej wyłącznie do godzin określonych w decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła [...] S.A. w K., wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uchylenie nałożonej grzywny, ewentualnie o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., po rozpoznaniu zażalenia, postanowienie organu I instancji utrzymało w mocy. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przypominał przebieg postępowania w sprawie, po czym przywołał art. 119 § 1, art. 2 pkt 10, art. 3 § 1 u.p.e.a. Wskazano jednocześnie, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] wydaną na podstawie art.104 k.p.a. oraz art. 362 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2013r., poz.1232 ze zm.) nałożono na [...] S.A. obowiązek ograniczenia oddziaływania na środowisko marketu [...] Nr [...] zlokalizowanego przy ul. Z. [...] w R. poprzez podjęcie działań polegających na tym, że dostawy zaopatrzenia (przyjazd, rozładunek i odjazd samochodu) do tego marketu powinny odbywać się od godziny 8.00 do 10.00 przy rozładunku jednego pojazdu dostawczego i od godziny 8.00 do 11.30 przy rozładunku dwóch pojazdów dostawczych. Termin wykonania obowiązku określono na 7 dni od uprawomocnienia się decyzji, która nie była kwestionowana w administracyjnym toku instancji i po upływie 14 dni od daty jej wydania stała się ostateczna. Obowiązek wynikający z tej decyzji jest obowiązkiem o charakterze niepieniężnym. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż w rozpatrywanej sprawie nie doszło do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz wystawionego na jej podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] lipca 2014r., który został doręczony podmiotowi zobowiązanemu w dniu [...] lipca 2014 r. Wskazano, iż z materiału dowodowego sprawy, tj. licznych zgłoszeń S. N., które nie zostały zakwestionowane przez zobowiązanego, zdjęć nagrań CD, protokołu z oględzin z dnia [...] listopada 2014 r., zestawień z systemu GPS wynika, że w okresie od dnia [...] września 2013 r. do [...] listopada 2014 r. występowały liczne przekroczenia godzin przyjazdu, rozładunku i odjazdu pojazdów samochodowych spod marketu [...]. W tych okolicznościach organ egzekucyjny zobligowany był do zastosowania środków przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ponieważ zobowiązana nie wykonała nałożonego na nią decyzją ostateczną obowiązku przestrzegania godzin dostaw zaopatrzenia do marketu [...]. Takim środkiem w postępowaniu, dotyczącym obowiązku o charakterze niepieniężnym, który mógł być zastosowany w niniejszej sprawie jest grzywna w celu przymuszenia. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie dopuścił się naruszeń procedury w stosowaniu ww. środka. Wskazano jednocześnie, iż instytucja grzywny w celu przymuszenia nie jest karą, lecz jest środkiem stosowanym w postępowaniu egzekucyjnym, którego celem jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego obowiązku o charakterze niepieniężnym. Organ odwoławczy podniósł jednocześnie, iż nałożenie grzywny pierwotnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., które ze względów formalnych zostało uchylone przez organ odwoławczy, a następnie obecnym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. odniosło skutek, albowiem od miesiąca stycznia 2015 r. mieszkańcy przy ul. W. [...] w R. nie zgłaszali zastrzeżeń co do nieprzestrzegania warunków określonych decyzją z [...] sierpnia 2013 r. Również z dołączonych do zażalenia zestawień z systemu GPS wynika, że godziny dostaw zaopatrzenia do marketu [...] nr [...] w miesiącach styczniu i lutym 2015 r. zostały zachowane. Oceniając wysokość nałożonej grzywny organ odwoławczy zauważył, że aby grzywna odniosła pożądany skutek w postaci przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, tak aby jej dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do realizacji obowiązku. Zdaniem Kolegium, w realiach niniejszej sprawy grzywna w wysokości [...] zł spełniła swoje zadanie, polegające na skutecznym zmobilizowaniu zobowiązanego do zintensyfikowania działań faktycznych, które prowadziły do wykonania, w okresie od stycznia do marca 2015 r., obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. w zakresie przestrzegania godzin zaopatrzenia marketu [...] Nr [...]. Dodano także, iż obowiązek określony tą decyzją nie jest obowiązkiem jednorazowym, lecz należy go wykonywać w sposób ciągły. Okoliczność, iż w ostatnim okresie jest on wykonywany powoduje, że nie są na skarżącą nakładane kolejne grzywny. Natomiast dalsze naruszenia mogą skutkować nałożeniem grzywny w wysokości dotychczasowej lub większej (art. 121 § 1 u.p.e.a.). organ odwoławczy uznał tym samym, że postanowienie organu I instancji zostało wydane prawidłowo, a wysokość grzywny nie jest wygórowana i mieści się w granicach uznania administracyjnego. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. [...] S.A. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2015 r. znak [...]). Powyższemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia: - art. 125 § 1 i art. 7 § 3 u.p.e.a., poprzez ich błędną wykładnię, - art. 7 k.p.a., poprzez ustalenie grzywny w sposób rażąco wygórowany, oraz naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia: - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego i niewyjaśnienie, że godziny dostaw zaopatrzenia do marketu [...] nr [...] zostały zachowane zarówno w miesiącu grudniu 2014 r., jak i w miesiącu styczniu 2015 r., - art. 80 k.p.a. i art. 124 § 2 k.p.a., poprzez niedokonanie właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i brak właściwego wyjaśnienia w uzasadnieniu postanowienia podjętego przez organ rozstrzygnięcia, a w szczególności nieodniesienie się do zarzutu wykonania obowiązku dostaw w wyznaczonych decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] sierpnia 2013 r. godzinach przed wydaniem postanowienia przez organ I instancji w dniu [...] stycznia 2015 r. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie również postanowienia organu I instancji i zwrot kosztów postępowania sądowo - administracyjnego. W uzasadnieniu skargi podniosła między innymi, iż przy pismach z dnia [...] stycznia 2015 r. i z dnia [...] lutego 2015 r. zostały organowi I instancji doręczone, zestawienia wyjazdów, odpowiednio za grudzień 2014 r. i za styczeń 2015 r. Informacje te zostały dołączone także do zażalenia. Z zestawień tych wynika, iż wszystkie dostawy w dwóch miesiącach bezpośrednio poprzedzających wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia były realizowane w czasie wyznaczonym decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] sierpnia 2013 r. Dwa uchybienia o zaledwie 2 minuty nie stanowią podstawy do podważania ww. stanowiska. Wskazano jednocześnie, iż w okresie od [...] do [...] lutego 2015 r. dostawy także były realizowane w wyznaczonych decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. godzinach – poza jednym przekroczeniem o trzy minuty, które może być wynikiem błędnego pomiaru. Skarżąca podniosła tym samym, iż obowiązek nałożony decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] sierpnia 2013 r. został wykonany i stosowanie w tych okolicznościach środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia jest niedopuszczalne. Za trafnością powyższego twierdzenia przemawia treść art. 125 § 1 i 2 oraz art. 7 § 3 u.p.e.a. Wskazano także, iż ważniejsze niż liczba i długość okresu naruszeń, jest stopień w jakim skarżąca narusza te obowiązki oraz ewentualna wina w jej działaniu. Większość naruszeń bowiem było w granicach kilku, kilkunastu minut, naruszenie w wymiarze 30 minut to wyjątek. Brak jest podstaw do przypisania skarżącej złej woli w wykonaniu zobowiązania, albowiem zrobiła ona dużo zarówno w celu minimalizacji emisji hałasu, jak również wyegzekwowania dokonywania dostaw w bardzo wąskim przedziale czasowym. W tych okolicznościach w ocenie skarżącej zastosowana grzywna w celu przymuszenia w wysokości [...] zł jest rażąco wygórowana i nie mieści się w granicach uznania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia według wskazanych wyżej kryteriów w ocenie Sądu kontrolowane postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie, a tym samym skarga podlega oddaleniu. W myśl art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią, zaś postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Jak wynika z treści art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Art. 27 ww. ustawy określa konieczne elementy i składniki tytułu wykonawczego. Jednym ze sposobów egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym jest uregulowana w Dziale III Rozdziale 2 u.p.e.a. grzywna w celu przymuszenia. Jak wynika z art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. W myśl art. 121 § 1, § 2 i § 3 u.p.e.a., grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4 (art. 121 § 1 u.p.e.a.). W myśl art. 121 § 2 ww. ustawy, z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 50 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 200 000 zł (art. 121 § 3 u.p.e.a.). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż jak wynika z akt administracyjnych decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Prezydent Miasta R. na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 362 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) nałożył na [...] S.A. z siedzibą w K. obowiązek ograniczenia oddziaływania na środowisko marketu [...] Nr [...] zlokalizowanego przy ul. Z. [...] w R. poprzez podjęcie działań polegających na realizowaniu dostaw zaopatrzenia (przyjazd, rozładunek i odjazd samochodu) do marketu [...] Nr [...] w godzinach od 8.00 do 10.00 – przy rozładunku jednego pojazdu dostawczego oraz od 8.00 do 11.30 – przy rozładunku dwóch pojazdów dostawczych. Jako termin wykonania obowiązku wskazano 7 dni od uprawomocnienia się decyzji. Decyzja ta wobec jej nie zaskarżenia jest ostateczna i prawomocna. Treść decyzji nie pozostawia wątpliwości, co do tego na czym polegają nałożone obowiązki oraz na jaki podmiot te obowiązki zostały nałożone. Do tego też podmiotu, zostało skierowane upomnienie prawidłowo doręczone zobowiązanemu w dniu [...] lutego 2014 r. (oraz jego pełnomocnikowi w dniu [...] marca 2014 r.). Tym samym wszczęcie egzekucji i wystawienie tytułu wykonawczego w dniu [...] lipca 2014 r. pozostaje w zgodności z treścią art. 15 § 1 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] zawiera wskazane w art. 27 § 1 u.p.e.a. składniki i został prawidłowo doręczony skarżącej i jej pełnomocnikowi (w dniu [...] lipca 2014 r.). Jak wynika z akt administracyjnych doręczenie skarżącej upomnienia było spowodowane informacjami przekazanymi przez S. N., z których wynikało nieprzestrzeganie nałożonych decyzją Prezydenta Miasta R. obowiązków. Po doręczeniu upomnienia, o którym mowa nadal do organu I instancji napływały informacje, wskazujące na nieprzestrzeganie ww. obowiązków. Ostatecznie orzekające w sprawie organy ustaliły, iż naruszenie nałożonych ww. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. obowiązków miało miejsce w okresie od dnia [...] września 2013 r. do [...] listopada 2014 r. i nastąpiło [...] razy (z czego [...]zgłoszeń pochodzi od S. N. oraz jedno potwierdzone podczas oględzin). Na podstawie zaś zestawień dostaw i informacji przekazanych przez skarżącą stwierdzono naruszenia w dniach: 1) [...] lipca 2014 r. - TIR Nr naczepy [...] - koniec rozładunku i odjazd spod rampy o godz. 11:33, 2) [...] sierpnia 2014 r. - MAJ-TRANS nr naczepy [...] - zakończenie rozładunku o godz. 10:55, 3) [...] października 2014 r. - TIR nr naczepy [...] - wjazd do strefy 7:57, 4) [...] listopada 2014 r. - TIR nr naczepy [...] - wjazd o godz. 7:36, 5) [...] listopada 2014 r. - TIR nr naczepy [...] - wjazd o godz. 7:42, 6) [...] listopada 2014 r. -TIR nr naczepy [...] - wjazd o godz. 7:36, 7) [...] listopada 2014 r. - dwa pojazdy: - TIR nr naczepy [...] - wjazd o godz. 7:43, - TIR nr naczepy [...] - wjazd o godz. 7:54, 8) [...] listopada 2014 r. - TIR nr naczepy [...] - wjazd o godz. 7:50. Realizacja powyższych dostaw we wskazany sposób znajduje odzwierciedlenie w aktach administracyjnych i w istocie nie została przez skarżącą zakwestionowana. Jedynie odnośnie dnia [...] października 2014 r. wskazać należy, iż dane dotyczące tego dnia odpowiadają dostawie z dnia [...] października 2014 r., co oznacza, iż błędnie organy przypisały wystąpienie naruszenia obowiązku, będącego przedmiotem postępowania egzekucyjnego do dnia [...] października 2014 r. Z uwagi jednak na błąd jedynie co do daty, uchybienie to pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Zauważyć przy tym należy, iż biorąc pod uwagę tylko naruszenia wynikające z informacji przekazanych przez skarżącą, z wyjątkiem jedynie stwierdzonego w dniu [...] lipca 2014 r., miały one miejsce po dacie doręczenia tytułu wykonawczego. Naruszenie z dnia [...] lipca 2014 r., co do którego skarżący przyznaje w odwołaniu z dnia [...]września 2014 r., iż miało miejsce z przekroczeniem godziny 11.30, wystąpiło po doręczeniu upomnienia. W tych okolicznościach wszczęcie przez organ I instancji postępowania egzekucyjnego nałożonych na skarżącą obowiązków i nałożenie grzywny w celu przymuszenia nie może być uznane na naruszające prawo. Zadaniem tego środka egzekucyjnego jest przymuszenie podmiotu zobowiązanego do wywiązania (wywiązywania) się z nałożonych obowiązków. Biorąc pod uwagę to, iż nałożone na skarżącą obowiązki nie mają charakteru jednorazowego, ale stały i powtarzalny, trwający ponad rok, brak jest podstaw do przyjęcia, iż w sytuacji, gdy w okresie dwóch miesięcy nie miały miejsca naruszenia można stwierdzić, że obowiązek został wykonany i brak jest podstaw do stosowania środka egzekucyjnego, o czym mowa w art. 7 § 3 u.p.e.a. Co istotne w tej mierze, stwierdzone naruszenia nie miały charakteru jednorazowego, ale były wielokrotne i występowały także w okresie po wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Uznanie braku podstaw do stosowania środka egzekucyjnego w przypadku wyeliminowania naruszeń w okresie bezpośrednio poprzedzającym wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia prowadziłoby w istocie do braku dysponowania przez organ środkiem przymusu w przypadku ponownego pogorszenia tego stanu i powrotu występowania naruszeń nałożonych obowiązków. W przypadku zaś stwierdzenia, iż zachodzą przesłanki do uznania w okolicznościach niniejszej sprawy, że wywiązywanie się z nałożonych obowiązków ma charakter trwały możliwe jest zastosowanie art. 125 § 1 u.p.e.a., pozwalającego na umorzenie grzywien nałożonych w celu przymuszenia, które nie zostały uiszczone lub nieściągnięte. Przepis ten jednak nie był podstawą wydania zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia wydanego przez organ I instancji i nie mógł tym samym zostać naruszony. Przedmiotem postanowień nie było bowiem umorzenie grzywny w celu przymuszenia w związku z wystąpieniem okoliczności w tym przepisie wskazanych, ale jej nałożenie celem przymuszenia do wykonania obowiązku ustalonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Zauważyć należy, iż nałożenie na skarżącą obowiązku przestrzegania godzin dostaw, bez jakiejkolwiek tolerancji, czy marginesu błędu obliguje skarżącą do bezwzględnego przestrzegania powyższego. Trudności z tym związane, wobec takiego kształtu obowiązku pozostają w tej mierze bez istotnego znaczenia, w szczególności, że naruszenia ustalone przez organy nie miały charakteru jednorazowego. Podobnie należy odnieść się do podnoszonej przez skarżącą aktywności i dobrej woli w wypełnianiu nałożonych obowiązków. Należy też zauważyć, iż, jak wskazano wyżej w organ egzekucyjny nie bada zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nałożenie grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...] zł odpowiada treści art. 121 § 2 u.p.e.a. nie stanowi naruszenia prawa. Postanowienie to odpowiada wymogom art. 122 § 2 u.p.e.a. Nie zostały też naruszone przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 124 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ dokonał niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia ustaleń i dokonał prawidłowej ich oceny. Wysokość grzywny nie jest uzależniona od sytuacji majątkowej zobowiązanego i z art. 121 u.p.e.a. nie wynika obowiązek uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny możliwościami finansowymi zobowiązanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1523/11, LEX Nr 1367313). Z treści uzasadnienia postanowienia organu I instancji wynika, iż organ ten ustalając wysokość grzywny kierował się zasadą celowości i skuteczności zastosowanego środka. Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż jak wynika z okoliczności sprawy nałożona grzywna doprowadziła do intensyfikacji działań faktycznych i wykonywania nałożonych obowiązków w okresie od stycznia do marca 2015 r. Tym samym nie budzi wątpliwości, iż biorąc pod uwagę efektywność egzekucji organ zasadnie ustalił wysokość grzywny w wysokości [...] zł, która mieści się w granicach zakreślonych treścią art. 121 § 2 u.p.e.a. i została ustalona na poziomie jednej dziesiątej maksymalnej jednorazowo określonej wartości tego środka egzekucyjnego. Uzasadnienie organów dostatecznie wyjaśnia motywy tego działania. Z tych względów wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił orzekając jak w wyroku.