VIII SA/Wa 441/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2009 r. sprawy ze skargi R. B. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zaliczenia do wysługi lat okresu zatrudnienia 1) uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na rzecz skarżącego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 27 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. II SA/Wa 997/04 uchylił decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2002 r. oraz decyzję tego organu z [...] czerwca 2002 r. wypowiadającą funkcjonariuszowi Agencji, R. B., stosunek służbowy funkcjonariusza ABW. Powodem, dla którego Sąd uchylił te decyzje, był fakt, że art. 230 ust. 1 punkt 2, ust. 4, 7 i 8 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm., dalej jako ustawa o ABW oraz AW), stanowiący podstawę wypowiedzenia stosunku służbowego, został przez Trybunał Konstytucyjny uznany za niezgodny z Konstytucją (wyrok TK z 20 kwietnia 2004 r.). Wyrok ten uprawomocnił się w dniu [...] listopada 2004 r. R. B. został przywrócony do służby decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., od dnia [...] grudnia 2004 r. W dniu [...] września 2007 r. wystąpił do Szefa ABW z wnioskiem o zaliczenie do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego okresu od [...] lipca 2002 do [...] listopada 2004 r. Rozkazem personalnym z dnia [...] października 2007 r. oraz rozkazem z dnia [...] grudnia 2007 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego odmówił R. B. przyznania wzrostu uposażenia zasadniczego w związku z niezaliczeniem do wysługi lat okresu od [...] lipca 2002 r. do [...]grudnia 2004 r. Na powyższe rozstrzygnięcie organu R. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 319/08 uchylił zaskarżone rozkazy personalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 319/08 wskazał, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, zaprezentowane w rozkazach z [...] października 2007 r. i [...] grudnia 2007 r., są bezsporne. Skarżący został zwolniony ze służby z dniem [...] lipca 2002 r., zaś wyrokiem z 27 lipca 2004 r. rozkazy o zwolnieniu ze służby zostały uchylone. Sąd zauważył, że wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2004 r. Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodny z Konstytucją nie tylko art. 230 ust. 1 punkt 2 ustawy o ABW oraz AW, ale także art. 230 ust. 7 tej ustawy w zakresie, w jakim wyłączał on zastosowanie do zwalnianego funkcjonariusza art. 60 ust. 4. Przekształcenie dawnego Urzędu Ochrony Państwa i utworzenie w jego miejsce dwóch Agencji (ABW i AW) było zmianą organizacyjną i nie uzasadniało wyłączenia wobec zwalnianych funkcjonariuszy art. 60 ust. 4 ustawy. Wadliwe zwolnienie funkcjonariusza ze służby wywołało taki skutek, że co do zasady było ono skuteczne, ale funkcjonariusz zachował prawo do okresu "ochronnego" określonego w art. 60 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW, tj. jego stosunek służbowy trwał jeszcze przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy. Stosunek ten, jak zauważył Sąd, ustał więc w dniu [...] grudnia 2002 r. W konsekwencji, zdaniem Sądu, dla potrzeb ustalenia wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego R. B. konieczne jest przyjęcie, że jego stosunek służbowy ustał w dniu [...] grudnia 2002 r. Sąd nie podzielił stanowiska organu dotyczącego daty reaktywacji stosunku służbowego w związku z ustaleniem wysługi lat. Organ uznał bowiem, że dla potrzeb ustalenia wysługi lat służby skarżącego przyjąć należy, iż dopiero faktyczne przywrócenie do służby i jej podjęcie wyznacza czasową, początkową granicę okresu służby. W ocenie zaś Sądu, data [...] grudnia 2004 r. jest jednak z tego punktu widzenia nieistotna, gdyż w wyroku z [...] lipca 2004 r. Sąd wstrzymał wykonanie rozkazu z [...] lipca 2002 r. Wstrzymanie wykonania tego rozkazu zdaniem sądu orzekającego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 319/08 nie może być zignorowane. W konkluzji uzasadnienia wyroku z dnia 23 kwietnia 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w sferze praktycznych skutków rozkazu z [...] lipca 2002 r. wstrzymanie wykonania rozkazu z [...] lipca 2002 r. oznacza, że rozkaz ten już od dnia wydania wyroku Sądu z dnia 27 lipca 2004 r. nie podlegał wykonaniu. Tak więc, zdaniem Sądu, już od tego dnia, na potrzeby ustalenia stażu służby uwzględnianego przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, skarżący pozostawał w służbie. Sąd zauważył nadto, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego uczynił przedmiotem prowadzonego przez siebie postępowania sprawę "odmowy przyznania wzrostu uposażenia zasadniczego w związku z niezaliczeniem do wysługi lat" określonego okresu. Tymczasem, stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a przede wszystkim stosownie do art. 116 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, przedmiotem postępowania powinno być zaliczenie okresów służby i ustalenie wysługi lat uwzględnianej przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Kwestia wzrostu uposażenia, jako konsekwencja nie zaliczenia (odmowy zaliczenia) danego okresu do wysługi lat oraz konsekwencja ustalenia tej wysługi, stanowi odrębną sprawę, której przedmiotem jest wysokość uposażenia funkcjonariusza. Sąd w dalszym postępowaniu, nakazał organowi, w prawidłowo określonym jego przedmiocie, uwzględnić powyższe stanowisko poprzez zaliczenie okresów: od dnia [...] lipca 2002 r. do dnia [...] grudnia 2002 r. oraz od dnia [...] lipca 2004 r. do dnia [...] grudnia 2004 r. - do okresu służby skarżącego i ustalić jego odpowiednią wysługę lat - stosownie do przepisów rozporządzenia z 7 października 2002 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2009 r. nr 202 odmówił zaliczenia do wysługi lat okresu od [...] lipca 2002 do [...] listopada 2004 r. jako okresu służby w ABW. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w w/w okresie należy wyróżnić trzy przedziały czasowe : od [...] lipca 2002 do [...] grudnia 2002 r., od [...] grudnia 2002 do 27 lipca 2004 r. oraz od 27 lipca 2004 r. do 27 listopada 2004 r. Odnośnie pierwszego okresu, tj. od 27 lipca 2002 r. do 27 grudnia 2002 r., zdaniem organu, choć Wojewódzki Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 319/08 autorytarnie stwierdził istnienie w owym czasie stosunku służbowego, to treść rozporządzenia w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, nie pozwala na zaliczenie tego okresu do wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia, do wysługi lat można zaliczyć jedynie takie okresy służby, za które przysługiwało uposażenie zasadnicze. Tymczasem, ostatecznym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Szef ABW odmówił wypłaty uposażenia z uwagi na upływ terminu przedawnienia. Kolejny okres, tj. od [...] grudnia 2002 r. do [...] lipca 2004 r., tj. dnia ogłoszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku przywracającego R. B. do służby - wobec nie kwestionowania przez w/w Sąd stanowiska organu o nieistnieniu w owym czasie stosunku służbowego, brak jest podstaw do zaliczenia tego okresu jako okresu służby w ABW do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy ABW. Ostatni okres, tj. od [...] lipca 2004 r. do [...] listopada 2004 r. również nie może zdaniem organu zostać zaliczony do wysługi lat, bowiem nie zezwala na powyższe brzmienie § 2 ust. 1 rozporządzenia w powiązaniu z faktem funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznego rozkazu personalnego nr [...] z [...]grudnia 2008 r., który to odmawia wypłaty uposażenia również za okres od [...] lipca 2002 r. do [...] grudnia 2004 r. Pismem z dnia [...] marca 2009 r. R. B. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wnosząc o uchylenie rozkazu personalnego nr [...] z [...] lutego 2009 r. w całości i zaliczenie do wysługi lat okresu od [...] lipca 2002 do [...] listopada 2004 r. jako okresu służby w ABW. Zarzucił organowi naruszenie prawa poprzez oparcie zaskarżonej decyzji w przedmiocie wysługi lat na niezgodnych z prawem fundamentach, tj. rozkazie nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. odmawiającym prawa do uposażenia za okres od [...] lipca 2002 r. do [...] grudnia 2004 r. Wnioskujący podniósł, że organ w sposób niezgodny z prawem uznał, że roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od [...] września 2004 r. uległo przedawnieniu. Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczął się bowiem z chwilą wydania wyroku przywracającego do służby, a z chwilą uprawomocnienia się tego wyroku, tj. [...] listopada 2004 r. Tym samym, raport złożony [...] września 2007 r. obejmujący wniosek o wypłatę uposażenia za sporny okres, wpłynął przez upływem 3 letniego terminu przedawnienia, powodując przerwanie jego biegu. Nadto, zdaniem R. B., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał już przecież kontroli w przedmiocie prawa do uposażenia za sporny okres i nie dostrzegł by roszczenie to uległo przedawnieniu. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zmianami) oraz art. 116 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, § 2 ust. 1, § 3 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 172, poz. 1407, dalej jako rozporządzenie w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby), rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby, do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy ABW, zalicza się okresy służby w ABW z wyłączeniem jednak tych okresów, za które funkcjonariuszowi nie przysługiwało uposażenie zasadnicze (§ 2 ust. 1). Nadto, sam fakt pozostawania w stosunku służbowym w okresie od [...] lipca 2002 r. do [...] grudnia 2002 r. oraz od [...] lipca 2004 r. do [...] listopada 2004 r. (co jak podkreślił organ wobec treści wyroku WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 319/08 pozostaje poza sporem), nie przesądza jeszcze, że okres ten należy zaliczyć do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Co więcej, zdaniem organu, mając na uwadze § 2 rozporządzenia w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby oraz okoliczność pozostawania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji administracyjnej - rozkazu personalnego nr [...] z [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie odmowy wypłaty R. B. uposażenia za okres od [...] lipca 2002 r. do [...] grudnia 2004 r., stwierdzić należy, iż sprzecznym z obowiązującymi przepisami prawa byłoby wydanie wnioskowanej decyzji. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, organ stwierdził, że błędne jest stanowisko wnioskującego, że bieg przedawnienia roszczenia o wypłatę uposażenia rozpoczął się dopiero z chwilą uprawomocnienia się wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 997/04. Nietrafny zdaniem organu jest również zarzut, że WSA w Warszawie dokonał już kontroli w przedmiocie prawa strony do uposażenia za sporny okres w kontekście przedawnienia, bowiem przedawnienie roszczenia jest brane pod uwagę przez sąd jedynie na zarzut strony. Szef ABW po raz pierwszy podniósł zaś taki zarzut dopiero w rozkazie personalnym nr [...] z [...] sierpnia 2008 r., a zatem już po wydaniu wyroku przez WSA w Warszawie, co oznacza, że przedawnienie to dopiero stanie się przedmiotem kontroli sądu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu i zaliczenie do wysługi lat okresu od [...] lipca 2002 r. do [...] listopada 2004 r. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa, tj. : - art.170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie zaliczenia do wysługi lat jako okresu służby od [...] lipca 2002 r. do [...] listopada 2004 w sposób sprzeczny z prawomocnym rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawach II SA/Wa 320/08 i II SA/Wa 319/08, które wiąże nie tylko strony i sąd, lecz również inne sądy i inne organy państwowe - art. 122 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i nieuprawnione uznanie, że z dniem [...] lipca 2007 r. upłynął trzyletni termin przedawnienia roszczenia o wypłatę uposażenia, choć bieg terminu przedawnienia przedmiotowego roszczenia w niniejszej sprawie rozpoczął się z datą uprawomocnienia się wyroku z 27 lipca 2004 r. wydanego w sprawie II SA/Wa 994/04, tj. 4 listopada 2004 r., nie zaś z datą jego wydania, a w konsekwencji upłynął [...] listopada 2004 r., a także z daleko posuniętej ostrożności procesowej : - art. 122 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW poprzez jego niezastosowanie przy założeniu przedawnienia roszczenia za okres do [...] września 2004 r. i nieprzyjęciu, że w sprawie niniejszej zachodzą wyjątkowe okoliczności, które usprawiedliwiają opóźnienie w dochodzeniu roszczenia, a polegające na przekonaniu skarżącego o lojalności Państwa wobec niego i wypłaty uposażenia za sporny okres bez konieczności występowania na drogę prawną z roszczeniem. W uzasadnieniu skargi podniósł, że niezgodnym z prawem jest ustalenie, iż roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od [...] lipca 2002 r. do [...] grudnia 2002 r. uległo przedawnieniu. Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczął się bowiem z chwilą wydania wyroku przywracającego R. B. do służby, czyli z dniem [...] lipca 2004 r., a z chwilą uprawomocnienia się tego wyroku, tj. z dniem 4 listopada 2004 r. W konsekwencji raport złożony w dniu [...] września 2007 r. - obejmujący wniosek wypłaty uposażenia za sporny okres - wpłynął przed upływem 3 letniego terminu przedawnienia powodując przerwanie jego biegu na zasadzie art. 122 ust. 3 pkt. 1 ustawy o ABW oraz AW. Dodatkowo podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał już kontroli decyzji w przedmiocie prawa do uposażenia R. B. za sporny okres i nie dostrzegł by roszczenie to uległo przedawnieniu a przedmiotem badania przez sąd była przecież zgodność poprzedniej decyzji z prawem, a więc również z art. 122 ustawy o ABW oraz AW. W wyroku z 23 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił, że skarżący pozostawał w służbie w okresie od [...] lipca 2002 r. do [...] grudnia 2002 r. oraz od [...] lipca 2004 r. do [...] grudnia 2004 r. i nakazał dokonanie oceny prawa do uposażenia z uwzględnieniem art. 136 ustawy o ABW oraz AW - regulującym wysokość uposażenia w okresie choroby, urlopu lub zwolnienia od zajęć służbowych. Natomiast w wyroku II SA/Wa 319/08 (sprawa ze skargi R. B. o zaliczenie określonego okresu do okresu służby) z 23 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, aby organ w dalszym postępowaniu, uwzględnił stanowisko Sądu poprzez zaliczenie okresów od dnia [...] lipca 2002 r. do dnia [...] grudnia 2002 r. oraz od dnia [...] lipca 2004 r. do dnia [...] grudnia 2004 r. - do okresu służby skarżącego i ustalił jego odpowiednią wysługę lat. Tak więc, poza sporem, jego zdaniem, winno pozostać na obecnym etapie, czy za pozostawanie w służbie w powołanych okresach ma prawo do uposażenia. Przedmiotem analizy winna być jedynie wysokość tego uposażenia oraz należne odsetki za zwłokę w zapłacie uposażenia. Jedynie zaś z ostrożności procesowej skarżący podniósł, że nawet w wypadku gdyby jego roszczenie było przedawnione, w sprawie niniejszej zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające opóźnienie w dochodzeniu roszczenia. R. B. ufał bowiem w lojalność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i systemowe, całościowe rozwiązanie problemu funkcjonariuszy bezprawnie zwolnionych z ABW - pozostających w służbie, którym uniemożliwiono jej wykonywanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniach swoich decyzji. Pismem procesowym z dnia [...] października 2009 r. do udziału w sprawie zgłosił się pełnomocnik skarżącego - adwokat M. S., który popierając skargę, zawarte w niej zarzuty i wnioski, wniósł dodatkowo o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz dopuszczenie dowodu z wyroku z dnia 22 lipca 2009 r. w sprawie o sygn. akt VIII SA/wa 130/09 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na okoliczność rozstrzygnięcia jakie zapadło w sprawie ze skargi R. B. przeciwko Szefowi ABW w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia za okres od [...] lipca 2002 r. do [...] listopada 2004 r., w którym to Sąd stwierdził między innymi, że nietrafny jest zarzut - podniesiony przez Szefa ABW - przedawnienia roszczenia skarżącego o wypłatę uposażenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej jako "p.p.s.a", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie kontrolą Sądu został objęty rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] wydany przez Szefa ABW, którym organ ten po rozpatrzeniu wniosku R. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własny rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zaliczenia do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariusza ABW, okresu od dnia [...] lipca 2002 r. do dnia [...] listopada 2004 r. jako okresu służby w ABW. Przedmiotowy rozkaz personalny został wydany po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozkazu personalnego utrzymującego w mocy rozkaz personalny odmawiający przyznania wzrostu uposażenia zasadniczego w związku z niezaliczeniem określonego okresu do okresu służby. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego środkami przewidzianymi prawem. Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1434/2005, opubl. Lex Polonica nr 400400). Związanie wskazaniami sądu administracyjnego oznacza powinność ścisłego, przy zachowaniu wszelkich zasad postępowania wyjaśniającego, wypełnienia zaleceń Sądu, przy wyeliminowaniu jakichkolwiek niejasności czy choćby dwuznaczności odnoszących się do ustaleń stanu faktycznego. Inny sposób procedowania czyniłby kontrolę sądową iluzoryczną i pozbawioną sankcji w postaci możności powtórnej weryfikacji stanowiska właściwego w sprawie organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2005 r. sygn. akt I SA/Łd 119/2004, opubl. LexPolonica nr 420541). Mając na uwadze spoczywający na organie administracji obowiązek zastosowania się do zaleceń sądu administracyjnego, zważyć należy, iż badając prawidłowość decyzji zapadłej w następstwie uchylonego wcześniej rozstrzygnięcia, Sąd ma przede wszystkim obowiązek zbadania w jakim zakresie organ administracji zastosował się do jego wskazań. Analiza kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, iż organ administracji nie w pełni zastosował się do wskazówek i zaleceń sądu administracyjnego, bowiem nie zaliczył skarżącemu okresów od [...] lipca 2002 r. do [...] grudnia 2002 r. oraz od [...] lipca 2004 r. do [...] grudnia 2004 r. do okresu służby i nie ustalił jego odpowiedniej wysługi lat stosownie do przepisów rozporządzenia w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby. Jako powód do takiego rozstrzygnięcia organ wskazał, że sam fakt pozostawania w stosunku służbowym w okresie od [...] lipca 2002 r. do [...] grudnia 2002 r. oraz od [...] lipca 2004 r. do [...] listopada 2004 r. nie przesądza, że okresy te należy zaliczyć do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, bowiem funkcjonariuszowi nie przysługiwało za w/w okres uposażenie zasadnicze, a powyższe jest koniecznym warunkiem wynikającym z treści rozporządzenia w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, organ dokonał błędnej wykładni § 1 ust. 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby, a skutkiem tego nie zaliczył skarżącemu do wysługi lat jako okresu służby będącego podstawą przyznania wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariusza w/w okresów. Zgodnie bowiem z § 1 w/w rozporządzenia do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy ABW zalicza się okresy służby w ABW. Na podstawie zaś § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia do wysługi lat nie zalicza się okresów służby lub pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze lub wynagrodzenie albo zasiłek z tytułu choroby przewidziany w odrębnych przepisach. W ocenie Sądu należy odróżnić znaczenie zwrotu "uposażenie nie przysługiwało" od zwrotu "odmówiono wypłaty uposażenia". Za okres od [...] lipca 2002 r. (pierwszy dzień po dniu faktycznego zwolnienia ze służby) do [...] grudnia 2002 r. (data z jaką skarżący mógł zostać skutecznie zwolniony ze służby) w związku ze zwolnieniem R. B. na podstawie niekonstytucyjnego przepisu ustawy o ABW i AW, na mocy którego jego okres ochronny został skrócony z sześciu miesięcy do jednego miesiąca, należy uznać, że skarżącemu przysługiwało uposażenie zasadnicze za kolejnych w/w pięć miesięcy. Fakt zaś, że skarżącemu ostatecznym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. odmówiono wypłaty uposażenia za w/w okres, z powodu podniesienia przez organ zarzutu przedawnienia roszczenia, nie oznacza, że za ten okres służby uposażenie mu nie przysługiwało. Nadto, należy zauważyć, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 130/09, w/w ostateczny rozkaz personalny jak i poprzedzający go rozkaz o odmowie wypłaty uposażenia zostały uchylone. W wyroku tym, Sąd za niezasadną uznał argumentację organu, że roszczenie skarżącego za okresy od [...] lipca 2002 r. do [...] grudnia 2002 r. oraz od [...] lipca 2007 r. do [...] września 2004 r. uległo już przedawnieniu. Tym samym, organ dopuścił się naruszenia prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, błędnie interpretując treść § 1 ust. 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby. Powyższe spowodowało, że organ dopuścił się również naruszenia art. 153 p.p.s.a, bowiem wbrew konkluzji zawartej w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 319/08 nie zaliczył okresów od [...] lipca 2002 r. do [...] grudnia 2002 r. oraz od [...] lipca 2004 (dzień wydania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. II SA/Wa 997/04 uchylającego decyzję o wypowiedzeniu stosunku służbowego) do [...] listopada 2004 r. (dzień poprzedzający datę faktycznego podjęcia służby przez skarżącego po uchyleniu decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego) do okresu służby skarżącego i nie ustalił jego odpowiedniej wysługi lat - stosownie do przepisów w/w rozporządzenia. Jedynie zaś okres od [...]grudnia 2002 r. (pierwszy dzień po dniu w którym mogło nastąpić skuteczne zwolnienie skarżącego ze służby) do [...] lipca 2004 r. (dzień poprzedzający datę wydania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. II SA/Wa 997/04 ) nie jest okresem służby i nie podlega zaliczeniu do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Należy wyjaśnić, że przy rozpoznaniu przedmiotowej sprawy Sąd brał z urzędu pod uwagę rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 319/08 oraz z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 130/09. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a, orzekł jak w sentencji. W oparciu o art. 152 p.p.s.a, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a w związku z § 18 ust. 1 pkt. 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U Nr 163, poz. 1348 ze zm.), gdyż skarżący był reprezentowany przed Sądem przez adwokata.