VIII SA/Wa 443/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, , Protokolant specjalista Karolina Sikora, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2024 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] spółka komandytowa z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 2 kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty należności celnych i podatkowych 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz skarżącej [...] spółka komandytowa z siedzibąw B. kwotę 2307 (dwa tysiące trzysta siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej także: Dyrektor IAS, DIAS, organ odwoławczy) decyzją z 2 kwietnia 2024 r., wskazując jako podstawę prawną jej wydania art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2383; dalej także: Op, Ordynacja podatkowa), art. 69 ust. 1 pkt 2 lit a), art. 73 ust. 1, art. 73d ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1590, dalej także: Prawo celne), art. 56 ust. 1 i ust. 2, art. 57 ust. 1, art. 77 ust. 1 lit. a), art. 85 ust. 1, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013 ze zm., dalej także: unijny kodeks celny, ukc), rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) nr 2021/1832 z 12 października 2021r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 385 z 29 października 2021r.), rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2021/1029 z dnia 24 czerwca 2021 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/159 w celu przedłużenia środka ochronnego w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali (Dz. Urz. UE L 225 I z dnia 25.06.2021r.), po rozpatrzeniu odwołania S. T. R. spółka [...] z siedzibą w B. (dalej także: skarżąca, strona) od decyzji Naczelnika M. Urzędu Celno-Skarbowego w W. (dalej także: Naczelnik MUCS, organ I instancji) z 25 maja 2023 r. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 24.01.2022r. według zgłoszenia celnego nr [...] strona, za pośrednictwem spółki A. dokonała zgłoszenia towaru określonego jako: "profile rurowe stalowe o kwadratowym lub prostokątnym przekroju poprzecznym i grubości ścianki przekraczającej 2 mm" klasyfikując go do kodu [...] Wspólnej Taryfy Celnej z 0% stawką cła i 23 % stawką podatku od towarów i usług. W przedmiotowym zgłoszeniu zawnioskowano o zaliczenie zgłoszonego towaru w ilości 24560 KGM na poczet preferencyjnego kontyngentu taryfowego (pole 36 "120") o nr porządkowym [...] (pole 39). Dodatkowo, w części kwalifikator jednostki miary zadeklarowano "5". Powyższy wniosek system AIS po wygenerowaniu komunikatu ZC299 (poświadczone zgłoszenie celne) automatycznie wysłał do TQS Kod odpowiedzi: 0: OK; [...]". W odpowiedzi z TQS otrzymano komunikat: Pozycja 1, wniosek kontyngentowy [...] odrzucony. Wniosek kontyngentowy [...] nie został zwalidowany (Nieprawidłowy kwalifikator jednostki miary) i został odrzucony. W związku z powyższym, Naczelnik MUCS pismem z 20.01.2023r. na podstawie art. 22 ust. 6 ukc powiadomił strony, że zachodzą przesłanki do wydania niekorzystnej decyzji. Nadto, poinformował, że w przypadku przedmiotowego w sprawie zgłoszenia zachodzą przesłanki do wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 29 ukc oraz art. 33 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług (dalej ustawa o VAT), tj. zmiany danych w zgłoszeniu celnym w zakresie stawki cła, kwoty długu celnego i kwoty należnego podatku VAT z uwagi na fakt, że wniosek o kontyngent nr [...] został odrzucony. Pismem z 17.02.2023r. strona za pośrednictwem pełnomocnika umocowanego w sprawie przedstawiła swoje stanowisko. Decyzją z 25.05.2023r. Naczelnik MUCS sprostował zgłoszenie celne oraz określił kwotę należności celnych i podatkowych od importowanego towaru. W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania strona postawiła zarzuty naruszenia: art. 48 i art. 77 unijnego kodeksu celnego oraz art. 19a ust. 9 i art. 30b i ust. 1 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów oraz błędne określenie kwoty należności celnych (TYP A20,A20) w wysokości 29.530 zł wobec towaru objętego ww. zgłoszeniem oraz zaksięgowaniu różnicy w kwocie 29.530 zł wobec towaru objętego ww. zgłoszeniem, a także określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętego ww. zgłoszeniem celnym w wysokości 33.959 zł oraz stwierdzenie różnicy w kwocie podatku VAT pomiędzy kwotą zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym, a kwotą określoną zaskarżoną decyzją w wysokości 6.792 zł na skutek błędnego uznania, iż kontyngent nie został przyznany i jest to podstawa do zastosowania 25% stawki cła dodatkowego dla towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem, naruszenie art. 121, art. 122, art. 123 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą zaufania do organów podatkowych, błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, która to ocena przerodziła się w ocenę dowolną, polegające na uznaniu, iż w przedmiotowym zgłoszeniu kontyngent nie został przyznany wobec odrzucenia z powodu nieprawidłowego kwalifikatora jednostki miary. Dyrektor IAS, decyzją z 2 kwietnia 2024 r. wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, po czym wskazał na zasady obowiązujące w postępowaniu odwoławczym. Podniósł, iż w postępowaniu celnym wyznacznikiem ustalenia właściwego reżimu prawnego jest moment zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy prawa materialnego wiążą określone skutki prawne. Podniósł, iż zgodnie z art. 85 ust. 1 unijnego kodeksu celnego kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym procedurą dopuszczenia do obrotu, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 77 ust. 1 lit. a i ust. 2 ukc). To zaś oznacza, iż przy określaniu należności celnych przywozowych mają zastosowanie przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego (vide wyroki NSA z dnia 03.12.2015 r. - sygn. akt I GSK 1533/15 z dnia 30.10.2014 r. - sygn. akt I GSK 1701/13). Podobny pogląd prezentowany jest w orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości UE (vide wyroki TS z dnia 23.02.2006 r. C-201/04, z dnia 26.04.2005 r. w sprawie C-376/02). W związku z tym materialnoprawną podstawę niniejszej decyzji stanowią przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) nr 2021/1832 z 12 października 2021r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 385 z 29 października 2021r.), jak również rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2021/1029 z dnia 24 czerwca 2021 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/159 w celu przedłużenia środka ochronnego w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali (Dz. Urz. UE L 225 I z dnia 25.06.2021r.). Organ odwoławczy wskazał, iż jak stanowi art. 5 pkt 12 unijnego kodeksu celnego, "zgłoszenie celne" oznacza czynność, poprzez którą osoba w wymaganej formie i w określony sposób wyraża, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną, wskazując w stosownych przypadkach wszelkie szczegółowe ustalenia, które mają mieć zastosowanie. Obowiązuje tutaj zasada samoobliczania należności celnych, które w przywozie są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Zgłoszenie celne powinno zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów. Organ odwoławczy powołał nadto treść art. 48 ukc, art. 73d ust. 1 Prawo celne, jak również art. 19a ust. 9, art. 30b ust. 1, ust. 4 i art. 33 ust. 1 - 2 ustawy o VAT. Wskazał, iż z akt sprawy wynika, że 24.01.2022r. według zgłoszenia celnego nr [...] strona za pośrednictwem A. Sp. [...] dokonała zgłoszenia towaru określonego jako: "profile stalowe o kwadratowym lub prostokątnym przekroju poprzecznym i grubości ścianki nieprzekraczającej 2 mm" kraj pochodzenia MK klasyfikując go do kodu [...] Wspólnej Taryfy Celnej z 0% stawką cła i 23 % stawką podatku od towarów i usług. Zawnioskowała przy tym o zaliczenie zgłoszonego towaru w łącznej ilości 24560 KGM na poczet preferencyjnego kontyngentu taryfowego o numerze porządkowym [...]. Naczelnik MUCS, na podstawie historii przedmiotowego zgłoszenia stwierdził, że system AIS/IMPORT automatycznie sprawdził poprawność wyliczenia opłat, odebrał wyniki analizy ryzyka i sprawdził dane dotyczące kontyngentu. Na tym etapie obsługi zgłoszenia pojawiły się komunikaty wysłane do zgłaszającego tj. ZC228, ZC299, które informują o tym, że zgłaszający podał w zgłoszeniu celnym prawidłowe dane. Następnie, system AIS/IMPORT po wygenerowaniu powyższych komunikatów automatycznie wysłał do AIS/TOS wniosek o przyznanie kontyngentu, który został odrzucony z powodu nieprawidłowego kwalifikatora jednostki miary (ta część pola 39 winna być pusta). Naczelnik MUCS w wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdził, że wniosek o kontyngent został odrzucony, a w konsekwencji nie został przyznany we wnioskowanej ilości. Stanowi to tym samym podstawę do zastosowania 25% stawki cła dodatkowego dla towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Organ uznał, że skoro kontyngent nr [...] dla przedmiotowego towaru nie został przyznany przez Komisję Europejską we wnioskowanej ilości to należności muszą zostać określone w prawidłowej wysokości, co uczynił wydając decyzję nr [...] z 25.05.2023r. Przepisy regulujące wspomniany obszar prawa celnego nie pozostawiają organom celnym żadnej swobody decyzyjnej. Dyrektor IAS po analizie zgromadzonego materiału dowodowego przyznał rację organowi I instancji stwierdzając, że zarzuty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie. Powołał, że zgodnie z Rozporządzeniem Wykonawczym Komisji (UE) 2019/159 z dnia 31.01.2019 r. nakładającym ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali Komisja Europejska nałożyła ostateczny środek ochronny na niektóre wyroby ze stali ("środek ochronny"), który składa się z kontyngentów taryfowych w odniesieniu do niektórych wyrobów ze stali ("produkt objęty dochodzeniem") obejmujących 26 kategorii wyrobów ze stali, ustalonych na poziomach pozwalających zachować tradycyjne przepływy handlowe w podziale na kategorie produktu. Cło taryfowe w wysokości 25 % stosuje się tylko w przypadku przekroczenia progów ilościowych w odniesieniu do tych kontyngentów taryfowych. Środek ochronny nałożono początkowo na okres trzech lat, tj. do dnia 30 czerwca 2021 r. Przedmiotowe rozporządzenie zostało zmienione Rozporządzeniem Wykonawczym Komisji (UE) 2023/1029 z dnia 24.06.2021 w celu przedłużenia środka ochronnego w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali. Zgodnie z załącznikiem nr 1 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2019/159/(UE) 2021/1029 - poz. 21 obejmuje Profile zamknięte kod CN 7306 61 10, 7306 6192, 7306 6199. Załącznik nr IV określa natomiast wielkość kontyngentów taryfowych. Organ odwoławczy przeanalizował na podstawie pozyskanych danych z systemów informatycznych przebieg zaistniałego zdarzenia i ustalił, że wniosek z 24.01.2022r. o kontyngent w ilości z 24560 KGM po otrzymaniu sprawy przez AIS/TQS został odrzucony z powodu wpisania cyfry w pole kwalifikator (nieprawidłowy kwalifikator jednostki miary). W zgłoszeniu MRN nr [...] przyjętym 24.01.2022 r. występuje nieprawidłowy wniosek o kontyngent [...]. Z wyjaśnień strony (vide: pismo z 17.02.2023 r.), jak również z wewnętrznego systemu AIS wynika, że wniosek został skorygowany/złożony wniosek retrospektywny w dniu 21.02.2022 r. Komunikat ZC205 wysłany 21.02.2022 został zaakceptowany z adnotacją "Akceptacja retrospektywnego kontyngentu o numerze: [...] - status kontyngentu w zgłoszeniu oczekuje na przyznanie". Jednak system nie przesłał wniosku do TQS- Pojawił się komunikat "wymagalność PODZ - wymagane jest zarejestrowanie decyzji." W ocenie Dyrektora IAS, organ I instancji zasadnie uznał, że importowane przez stronę profile stalowe objęte przedmiotowym w sprawie zgłoszeniem nie zostały objęte kontyngentem taryfowym [...] W związku z powyższym, w decyzji z 25.05.2023 r. organ ten zasadnie naliczył należności przywozowe w prawidłowej wysokości. Przedstawił następnie sposób obliczenia cła dodatkowego i zobowiązania w podatku od towarów i usług. Wskazał, iż kwota należnego cła wynosi 0,00. Natomiast kwota cła dodatkowego 29.530,00 PLN Kwota należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru wynosi 33.958,00 PLN w tym kwota 6.792,00 PLN stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą wynikającą z decyzji, a kwotą zadeklarowaną w zgłoszeniu. Końcowo przedstawił swoje stanowisko w zakresie postawionych w odwołaniu zarzutów (zob. str. 7 – 11 zaskarżonej decyzji) argumentując w szczególności, że w przedmiotowym postępowaniu organ nie dokonuje oceny i weryfikacji powodów nie zaliczenia wnioskowanego kontyngentu, tylko dokonuje oceny prawidłowości wydanej decyzji organu I instancji dotyczącej naliczenia należności celno-podatkowych obowiązujących na dzień wprowadzenia towaru do obrotu tj. 24.01.2022 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 2 kwietnia 2024 r., strona działaniem pełnomocnika, występując o uchylenie decyzji organów obu instancji, zwrot niesłusznie opłaconych przez skarżącą ceł dodatkowych i należności podatkowych wraz ze stosownymi odsetkami i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, postawiła następujące zarzuty: I. naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie art. 2a Op mające wpływ na wynik sprawy poprzez: zastosowanie na niekorzyść skarżącej budzącej wątpliwość wykładni przepisów Ordynacji podatkowej, ustawy o VAT oraz Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny; II. naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej mające wpływ na wynik sprawy poprzez: naruszenie zasady legalizmu i praworządności, naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, obowiązku prowadzenia postępowania w sposób staranny i poprawny metodycznie, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, która to ocena w przypadku wydawania decyzji miała charakter oceny dowolnej i niekorzystnej dla skarżącej poprzez arbitralne uznanie, iż przysługujący skarżącej (zdaniem skarżącej) kontyngent nie został skarżącej przyznany; III. naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie art. 180 § 1, art. 181, art. 187 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej mające wpływ na wynik sprawy poprzez: uznanie, że towary wymienione w decyzji winny być oclone według nienależnej i niekorzystnej dla skarżącej stawki cła dodatkowego, mimo braku badań cech tych towarów przez wyspecjalizowaną instytucję, braku przyjęcia wyjaśnień skarżącej i zastosowania niekorzystnej dla skarżącej wykładni prawa, pominięcia w toku postępowania istotnych faktów i dowodów, w tym m.in. braku winy skarżącej w działaniach stanowiących - zdaniem organu, rzekomy błąd skarżącej; IV. naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie art. 19a ust. 9 i art. 30b ust. 1 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług mające wpływ na wynik sprawy poprzez: wadliwe określenie kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów oraz wadliwe określenie kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w wysokości i 33.959,00 złotych oraz stwierdzenie różnicy w kwocie podatku VAT pomiędzy kwotą zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym, a kwotą określoną zaskarżoną decyzją w wysokości 6.792,00 złote na skutek błędnego uznania, iż kontyngent nie został przyznany i jest to podstawa do zastosowania 25% stawki cła dodatkowego dla towarów; V. naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie art. 48 i art. 77 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny mające wpływ na wynik sprawy poprzez: wadliwe zastosowanie art. 48 i art. 77 Unijnego Kodeksu Celnego oraz błędne określenie kwoty rzekomej należności celnej skarżącej w wysokości 29.530,00 złotych; VI. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 oraz 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez: akceptację błędnego stanowiska organu I instancji, brak wszechstronnego rozważenia sprawy, a w szczególności nieuwzględnienie faktu, iż błędnie oceniono okoliczność, że kontyngent został wyczerpany. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi wywodząc, jak w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 29 sierpnia 2024 r., ogłoszonym na rozprawie Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: ppsa) połączył sprawę niniejszą i sprawy o sygn. akt VIII SA/Wa 442/24 oraz VIII SA/Wa 444/24 do łącznego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: ppsa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ppsa). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem, art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Może też zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ppsa). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Op w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi, mogący także prowadzić do naruszenia art. 116 ust. 4 ukc. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności zastosowania do sprowadzonego przez skarżącą z M.P. towaru wskazanego w zgłoszeniu celnym z dnia 24.01.2022 r. MRN nr [...] cła dodatkowego w stawce 25%. Zdaniem organu I instancji był on zobligowany do naliczenia stronie cła dodatkowego w stawce 25% z uwagi na odrzucenie wniosku kontyngentowego. Wskazał przy tym, iż wniosek kontyngentowy z dnia 24.01.2022 r. [...] nie został zwalidowany (nieprawidłowy kwalifikator jednostki miary) i jest odrzucony. Organ odwoławczy podzielając to stanowisko dodał, że z wyjaśnień strony zawartych w piśmie z dnia 17 lutego 2023 r. oraz z wewnętrznego systemu AIS wynika, że wniosek został skorygowany/złożony wniosek retrospektywny w dniu 21 lutego 2022 r. Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż komunikat ZC205 wysłany w dniu 21.02.2022 r. został zaakceptowany z adnotacją "Akceptacja retrospektywnego kontyngentu o numerze: [...] – status kontyngentu w zgłoszeniu oczekuje na przyznanie". Dodał, iż system nie przesłał jednak wniosku do TQS – pojawił się komunikat "wymagalność PODZ – wymagane jest zarejestrowanie decyzji." W świetle tych ustaleń organ odwoławczy uznał za zasadne ustalenie organu I instancji, iż importowane przez stronę za zgłoszeniem nr [...] z 24.01.2022 r. profile stalowe o kwadratowym lub prostokątnym przekroju poprzecznym i grubości ścianki nieprzekraczającej 2 mm zaklasyfikowane według zgłoszenia do kodu [...] nie zostały objęte kontyngentem taryfowym o numerze [...]. Z tego też względu za zasadne uznał naliczenie przez organ I instancji należności przywozowych w prawidłowej wysokości. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał także, iż przydzielony kontyngent posiadał status "wyczerpanego" na dzień 30 marca 2022 r. W ocenie strony określenie stronie należności celnej oraz podatku od towarów i usług jest wadliwe, albowiem błędnie uznano, że kontyngent nie został przyznany, błędnie oceniono, że kontyngent został wyczerpany. Zdaniem skarżącej brak jest także podstaw do dopatrywania się błędu w jej działaniach, a do nałożenia niesłusznych obciążeń fiskalnych na stronę doszło wskutek błędów i zaniechań organów podatkowych. Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sporu wskazać należy, iż zgodnie z art. 5 pkt 12 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2013.269.1, także jako: unijny kodeks celny) zgłoszenie celne - oznacza czynność, przez którą osoba w wymaganej formie i w określony sposób wyraża zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną, wskazując w stosownych przypadkach wszelkie szczegółowe ustalenia, które mają mieć zastosowanie. W myśl art. 48 unijnego kodeksu celnego do celów kontroli celnych organy celne mogą weryfikować prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu celnym, deklaracji do czasowego składowania, przywozowej deklaracji skróconej, wywozowej deklaracji skróconej, zgłoszeniu do powrotnego wywozu lub powiadomieniu o powrotnym wywozie, a także weryfikować istnienie, autentyczność, prawidłowość i ważność wszelkich załączonych dokumentów oraz mogą kontrolować księgowość zgłaszającego i pozostałą dokumentację dotyczącą operacji odnoszących się do towarów lub uprzednich lub późniejszych operacji handlowych związanych z tymi towarami po ich zwolnieniu. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję takich towarów lub pobrać próbki, jeżeli nadal istnieje taka możliwość. Kontrole takie mogą zostać przeprowadzone u posiadacza towarów lub jego przedstawiciela, u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio zaangażowanej w te operacje w charakterze handlowym lub każdej innej osoby dysponującej w celach handlowych tymi dokumentami i danymi. Jak wynika z art. 77 ust. 1 lit. a i ust. 2 unijnego kodeksu celnego dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym procedurą dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Zgodnie z art. 73d ustawy Prawo celne naczelnik urzędu celno-skarbowego prowadzi jedno postępowanie w sprawie należności celnych przywozowych, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego, a także opłaty paliwowej i opłaty emisyjnej, z tytułu importu towarów (ust.1). W wyniku postępowania, o którym mowa w ust. 1, jest wydawana jedna decyzja (ust. 2). W myśl art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685 ze zm., dalej: ustawa o VAT) podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Zgodnie z Rozporządzeniem Wykonawczym Komisji (UE) 2019/159 z dnia 31.01.2019 r. nakładającym ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali (Dz. U. UE. L.2019.31.27 z dnia 1.02.2019) Komisja Europejska nałożyła ostateczny środek ochronny na niektóre wyroby ze stali, który składa się z kontyngentów taryfowych w odniesieniu do niektórych wyrobów ze stali obejmujących 26 kategorii wyrobów ze stali, ustalonych na poziomach pozwalających zachować tradycyjne przepływy handlowe w podziale na kategorie produktu. Cło dodatkowe w wysokości 25 % stosuje się przypadku przekroczenia progów ilościowych w odniesieniu do tych kontyngentów taryfowych (art. 1 pkt 6 ww. Rozporządzenia). Zgodnie z art. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2021/1029 z dnia 24 czerwca 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.225I.1 z dnia 2021.06.25) w rozporządzeniu (UE) 2019/159 w art. 10 dodano się akapit drugi w brzmieniu: "Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 30 czerwca 2024 r." (pkt 1) oraz w punkcie 2 wskazano, iż załącznik IV zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia. Zgodnie z załącznikiem nr 1 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2019/159 - poz. 21 obejmuje Profile zamknięte kod CN 7306 61 10, 7306 61 92, 7306 61 99. Zgodnie z załącznikiem nr IV pkt 21 tabeli dla produktów oznaczonych kodami CN 7306 61 10, 7306 61 92 i 7306 61 99 stosowanych w przypadku M.P., co których wielkość kontyngentu numer 09.8918 została przekroczona zastosowanie ma stawka 25% cła dodatkowego. Z powyższych regulacji wynika, iż w przypadku nie zakwalifikowania towaru przywożonego z M.P. do kontyngentu 09.8918 w okresie obowiązywania ww. Rozporządzenia, od towaru tego naliczane jest cło dodatkowe w stawce 25%. Okolicznością kluczową dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest zatem ustalenie czy został stronie przyznany kontyngent taryfowy na przywieziony towar. Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż jak wynika z akt podatkowych w dniu 24.01.2022 r. skarżąca za pośrednictwem A. sp. [...] w R. złożyła zgłoszenie MRN nr [...] towaru pochodzącego z M.P. oznaczonego kodem [...]. Wniosek o kontyngent nr [...] został odrzucony z uwagi na nieprawidłowy kwalifikator jednostki miary, błąd polegał na wpisaniu KwalifikatorJM="5", podczas gdy kontyngent został wyrażony w kilogramach masy netto (karty 2, 18 akt podatkowych). Jak wynika z pisma strony z dnia 17.02.2023 r. oraz twierdzeń organu odwoławczego zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosek o kontyngent został skorygowany – złożony wniosek retrospektywny w dniu 21.02.2022 r. Organ odwoławczy wskazał także, iż komunikat ZC205 wysłany w dniu 21.02.2022 został zaakceptowany z adnotacją "Akceptacja retrospektywnego kontyngentu o numerze [...] – status kontyngentu w zgłoszeniu oczekuje na przyznanie", jednak system nie przesłał wniosku do TQS – pojawił się komunikat "wymagalność PODZ – wymagane jest zarejestrowanie decyzji". Z powyższych ustaleń organ odwoławczy wyprowadził wniosek, iż trafne jest stanowisko organu I instancji o tym, że profile stalowe importowane przez stronę za zgłoszeniem z 24.01.2022 r. nie zostały objęte kontyngentem taryfowym [...] i należności przywozowe zostały naliczone w prawidłowej wysokości. Dyrektor IAS wskazał przy tym, iż przebieg zdarzenia ustalił na podstawie analizy danych pozyskanych z systemów informatycznych. W aktach podatkowych brak jest jednak jakichkolwiek dowodów potwierdzających dokonanie powyższej analizy i jej wyniki. Powyższe twierdzenia organu odwoławczego nie poddają się zatem weryfikacji i brak jest podstaw do dokonania oceny czy istotnie wnioskowany przez stronę kontyngent nie został przyznany. Z przywołanych przez organ odwoławczy ustaleń wynika bowiem, iż wniosek retrospektywny został zaakceptowany. Jednocześnie organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż przydzielony kontyngent status wyczerpanego posiadał w dniu 30.03.2022 r., to jest przez ponad miesiąc po zaakceptowaniu retrospektywnego wniosku. Okoliczności braku przesłania wniosku i znaczenia przywoływanych przez organ odwoławczy komunikatów powinny zatem zostać wykazane i wyjaśnione. Jest to istotne także z uwagi na treść art. 116 ust. 4 ukc zgodnie, z którym, z zastrzeżeniem zasad dotyczących właściwości do wydania decyzji, jeżeli organy celne w terminach, o których mowa w art. 121 ust. 1, same stwierdzą, że kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych podlega zwrotowi lub umorzeniu zgodnie z art. 117, 119 lub 120, dokonują one zwrotu lub umorzenia z własnej inicjatywy. Przepis ten jest przepisem uznaniowym, daje on jednak organom celnym możliwość działania z urzędu w przypadku stwierdzenia okoliczności uzasadniających jego zastosowanie w przypadku m.in. błędu organu (art. 119 ukc), czy zastosowania zasady słuszności (art. 120 (ukc). Okoliczności te wymagają zatem wyjaśnienia i wypowiedzenia się przez organ odwoławczy co do zasadności zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy art. 116 ust. 4 ukc. W ocenie Sądu okoliczność, iż wniosek strony z dnia 24.01.2022 r. został odrzucony wskutek błędu co do kwalifikatora jednostki miary nie budzi wątpliwości. Bezsporne jest jednak złożenie przez skarżącą w dniu 21.02.2022 r., to jest na ponad miesiąc przed wyczerpaniem kontyngentu wniosku retrospektywnego, który jak wynika z twierdzeń organu odwoławczego został zaakceptowany. Okoliczność ta może zaś mieć wpływ na uznanie przez organy zasadności zastosowania art. 116 ust. 4 ukc, lub też wydanie rozstrzygnięcia na zasadach ogólnych. Brak wyjaśnienia powyższego czyni zaskarżoną decyzję także z tego względu niepełną i nie daje podstaw do uznania sprawy za wyjaśnioną do rozstrzygnięcia. Zauważyć jednocześnie należy, iż strona w odwołaniu podnosi kwestie złożenia w dniu 21.02.2022 r. wniosku retrospektywnego, zarzucając organowi celnemu wadliwe pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia i uniemożliwienie stronie podjęcia stosownych działań. W świetle tych zarzutów odwołania i dokonanych przez organ odwoławczy ustaleń, organ ten winien odnieść się do zasadności zastosowania art. 116 ust. 4 ukc w zaskarżonej decyzji. Stwierdzone naruszenia w ocenie Sądu dawały podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien wyeliminować dokonane naruszenia i w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnić okoliczności sprawy oraz odnieść się do kwestii wskazanych w niniejszym uzasadnieniu, a które zostały pominięte i wydać rozstrzygnięcie odpowiadające prawu przy zastosowaniu art. 233 § 1 lub § 2 Op. Brak jest jednocześnie podstaw do podzielenia pozostałych zarzutów skargi. W szczególności wskazać należy, iż nie ulega wątpliwości jaki towar został objęty zgłoszeniem, albowiem wskazano w nim zarówno kody towarowe dotyczące ww. towaru, jak i numer kontyngentu. Brak było zatem podstaw do badania cech towaru przez wyspecjalizowaną instytucję. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa uchylił zaskarżoną decyzję, orzekając jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i § 2, art. 209 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964), przy zastosowaniu art. 206 ppsa. Wskazana w punkcie 2 wyroku kwota obejmuje 1.090 zł uiszczonego wpisu sądowego od skargi, 1.200 zł wynagrodzenia pełnomocnika oraz 17 zł opłaty od pełnomocnictwa. Kwota wynagrodzenia pełnomocnika, która zgodnie z § 2 pkt 5 ww. Rozporządzenia wynosi 3.600 zł została na podstawie art. 206 ppsa obniżona do 1.200 zł, albowiem ten sam pełnomocnik reprezentował stronę w sprawach o sygnaturach VIII SA/Wa 442/24 i VIII SA/Wa 444/24, które zostały połączone z niniejszą sprawą do łącznego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia i skargi zostały uwzględnione z takich samych przyczyn, jak w sprawie niniejszej. Nakład pracy pełnomocnika nie uzasadniał zatem przyznania wynagrodzenia w każdej sprawie w pełnej kwocie, ale podzielenie na trzy części, co łącznie we wszystkich sprawach daje kwotę 3.600 zł.