VIII SA/Wa 445/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...]z dnia [...]stycznia 2019 r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]na rzecz skarżącego K. R. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (dalej: Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji) znak: [...] z [...] marca 2019 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii B. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent Miasta R. (dalej: Prezydent, organ I instancji) zawiadomieniem z [...] września 2012 r. poinformował K. R. (dalej: skarżący, strona, skazany) o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w związku z otrzymanym do wykonania wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z [...] marca 2012 r., sygn. akt [...], którym orzeczono w stosunku do skarżącego zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi na okres trzech lat. Jednocześnie wezwano stronę do zwrotu dokumentu prawa jazdy. Postanowieniem z [...] października 2012 r. w sprawie [...] Sąd Rejonowy w R. [...] Wydział Wykonania Orzeczeń Sądowych nałożył na skazanego obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami do Urzędu Miejskiego w R. Wydział Komunikacji. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że okres stosowania orzeczonego środka karnego będzie wobec skazanego liczony dopiero od daty zwrotu prawa jazdy. Skarżący, pomimo wydanego postanowienia przez Sąd Rejonowy w R. nie zwrócił prawa jazdy do organu I instancji. Wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z [...] września 2013 r., sygn. akt [...], orzeczono w stosunku do skarżącego zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi na okres pięciu lat. Prezydent zawiadomieniem z 18 grudnia 2013 r. poinformował stronę o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w związku z otrzymanym do wykonania ww. drugim wyrokiem. Postanowieniem z [...] stycznia 2014 r. Sąd Rejonowy w R. [...] Wydział Wykonania Orzeczeń Sądowych w sprawie [...] nałożył na skazanego obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami do Wydziału Komunikacji. Jednocześnie wyjaśniono, że okres stosowania orzeczonego środka karnego będzie wobec niego liczony dopiero od daty zwrotu prawa jazdy. W dniu [...] listopada 2018 r. skarżący złożył w Urzędzie Miejskim w R. pisemne oświadczenie o zgubieniu prawa jazdy, po czym organ I instancji zwrócił się z pytaniem do Sądu Rejonowego w R. odnośnie do sposobu liczenia orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w sytuacji, kiedy skarżący nie zwrócił dokumentu prawa jazdy, tylko złożył oświadczenie o jego zgubieniu. W odpowiedzi Kierownik Sekcji ds. Wykonywania Orzeczeń Sądowych w ramach [...] Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w R. w piśmie z [...] listopada 2018 r. wyjaśnił, że okres wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów należy w niniejszej sprawie liczyć od daty złożenia przez skazanego oświadczenia o zgubieniu prawa jazdy. Decyzją nr [...] z [...] stycznia 2019 r. Prezydent, działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r. poz. 978 ze zm., dalej: ustawa o kierujących pojazdami), § 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2016 r. poz. 231 ze zm., dalej: rozporządzenie z 2016 r.), art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. z 2017 r. poz. 665 ze zm., dalej: k.k.w.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.), cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie podnosząc, że nie zwrócił dokumentu prawa jazdy, ponieważ go zgubił, o czym informował Policję w toku czynności związanych z jego udziałem w zdarzeniu drogowym z [...] grudnia 2011 r. Decyzją z [...] marca 2019 r., znak: [...] Kolegium, działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie spornym jest okres obowiązywania zakazu kierowania pojazdami mechanicznymi orzeczony w stosunku do skarżącego na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dwóch wyroków Sądu Rejonowego w R.. Powołał się na art. 182 § 1 i 2 k.k.w., na podstawie którego w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji, który jest zobowiązany cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia "w orzeczonym zakresie" oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu (art. 182 § 2 k.k.w. w związku z art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami). W ocenie Kolegium w przypadku obydwu wyroków zakaz liczony powinien być od dnia zwrotu prawa jazdy. Jednak z uwagi na fakt zgubienia przez stronę dokumentu prawa jazdy, zgodnie z pismem Kierownika Sekcji ds. Wykonywania Orzeczeń Sądowych w ramach [...] Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w R. z [...] listopada 2018 r. okres wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów należy w niniejszej sprawie liczyć od daty złożenia przez skarżącego oświadczenia o zgubieniu prawa jazdy. W tej sytuacji zakaz kierowania pojazdów mechanicznych, a w konsekwencji również okres cofnięcia prawa jazdy, należy liczyć od 14 listopada 2018 r., tj. od dnia, w którym skarżący, będąc w Urzędzie Miejskim w R., złożył pisemne oświadczenie o zgubieniu prawa jazdy. Kolegium zwróciło uwagę, że dla celów obliczenia okresu obowiązywania orzeczonego środka karnego organy administracji publicznej winny posłużyć się art. 120 k.k.w., zgodnie z którym, jeżeli kara lub inny środek podlegający wykonaniu według przepisów niniejszego kodeksu są określone w latach, przyjmuje się w postępowaniu wykonawczym, że rok liczy się za 365 dni. W rozpoznawanej sprawie zakaz wynikający z wyroków karnych z 9 marca 2012 r. oraz z 19 września 2013 r. należy liczyć od 14 listopada 2018 r. Okres trzyletni zakończy się 12 listopada 2021 r. (365 dni x 3), a pięcioletni 12 listopada 2023 r. (365 dni x 5). Dlatego okres cofnięcia stronie uprawnień do kierowania pojazdami upłynie z dniem 12 listopada 2023 r. Odnośnie do zarzutów postawionych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że informacja dotycząca złożenia wyjaśnień przed funkcjonariuszem Policji o zgubieniu prawa jazdy nie ma znaczenia w sprawie. Skarżący, jako osoba posiadająca prawo jazdy, obowiązany był bowiem zawiadomić Prezydenta o jego utracie w terminie 30 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia (art. 18 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami). Dlatego nie ma podstaw do uznania za równoważne z wykonaniem tego obowiązku informowanie o zgubieniu prawa jazdy innych organów, np. organów kontroli ruchu drogowego. W skardze złożonej do sądu administracyjnego na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1) art. 182 § 1 i 2 k.k.w. w związku z art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i utrzymanie w mocy decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi wg kat. B prawa jazdy, w sytuacji gdy uprawnienia te zostały już skarżącemu cofnięte na mocy prawomocnej decyzji Prezydenta z [...] kwietnia 2012 r., znak: [...]; 2) art. 7, art. 7a § 1, art. 8 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niepełne i niewłaściwe rozpatrzenie w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji działanie wbrew zasadom rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść obywatela oraz postępowania budzącego zaufanie obywatela do władzy publicznej, w sytuacji gdy: a) decyzja ta nie mogła zostać wydana również z uwagi na niewiążącą dla organu odpowiedź Kierownika Sekcji ds. Wykonywania Orzeczeń Sądowych w ramach [...] Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w R., którą wydano w sposób nieprzewidziany prawem, tj. bez formy postanowienia, na które powinno służyć zażalenie, zgodnie z art. 13 k.k.w., wobec czego nadal istnieją wątpliwości co do tego, czy zakazy prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczone wobec skarżącego zostały wykonane czy też nie, ewentualnie z jaką datą powinny zostać uznane za wykonane; b) brak wzięcia pod uwagę przez Kolegium oraz organ I instancji, że stronie cofnięto już uprawnienia decyzją z [...] kwietnia 2012 r., 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na zarzuty skargi Kolegium wyjaśniło, że na zasadność wydania zaskarżonej decyzji nie miało wpływu wydanie przez Prezydenta decyzji z [...] kwietnia 2012 r., znak: [...] o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami wg. kat. B, ponieważ decyzja ta wydana została w innym stanie prawnym i faktycznym. Podstawą jej zaistnienia było niepoddanie się przez skarżącego badaniom lekarskiemu i psychologicznemu na jakie został skierowany. Zaskarżona decyzja natomiast była następstwem wykonania środka karnego. W tej sytuacji nie można uwzględnić argumentacji, jakoby skarżący został obecnie pozbawiony uprawnień, których i tak już nie posiadał. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Wydając taką decyzję sprawdza, czy oprócz niepoddania się badaniom lekarskiemu i psychologicznemu nie występują jeszcze inne przesłanki uniemożliwiające przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami (np. zakaz kierowania pojazdami). W przypadku jeżeli w wyniku badania lekarskiego/psychologicznego osoba uzyskała orzeczenia o braku istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami, starosta/prezydent miasta na prawach powiatu nie będzie mógł wydać decyzji o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami do momentu utraty aktualności decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami, wydanej w związku z orzeczonym przez sąd zakazem. Dlatego wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień (z różnych podstaw) znajduje uzasadnienie, gdyż wpływa następnie na możliwość przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności według powyższych kryteriów Sąd uznał, że przedmiotowa skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych przyczyn niż w niej wskazanych. Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy art. 182 § 2 k.k.w. oraz art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Powyższy przepis koreluje z dyspozycją art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, który przewiduje, że starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Z treści powyższych przepisów wynika, że decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi nie jest uznaniowa, lecz organ wydający uprawnienia do kierowania zobowiązany jest do ich cofnięcia. Według przepisu art. 184 k.k.w., przesyłając odpis wyroku, w którym orzeczono ww. środek karny, sąd podaje na podstawie treści wyroku datę początkową, od której należy liczyć okres wykonywania tego środka. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w wyrokach Sądu Rejonowego w R. z [...] marca 2012 r., sygn. akt [...] oraz z [...] września 2013 r., sygn. akt [...] orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres odpowiednio 3 lat i 5 lat. W żadnym z tych wyroków sąd karny nie zobowiązał strony do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów, ani nie orzekł, od jakiej daty należy liczyć okres wykonywania środka karnego. W takiej sytuacji organ administracji nie może samodzielnie dokonać interpretacji okresu obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, tylko powinien wystąpić do sądu karnego o ich rozstrzygniecie zgodnie z art. 13 § 1 k.k.w. (por. wyroki WSA: w Łodzi z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 965/17, publ. Lex nr 2434866, w Lublinie z 20 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 244/17, publ. Lex nr 2454678, w Olsztynie z 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 378/19, publ. cbosa). Z treści art. 13 § 1 k.k.w. wynika, że organ wykonujący orzeczenie oraz każdy, kogo orzeczenie bezpośrednio dotyczy, może zwrócić się do sądu, który je wydał, o rozstrzygnięcie wątpliwości co do wykonania orzeczenia lub zarzutów co do obliczenia kary. Instytucja określona w ww. przepisie przewidziana jest jedynie do zagadnień ograniczonych ściśle do kwestii związanych z wykonaniem orzeczeń, nie jest zatem możliwe udzielenie w tym trybie odpowiedzi na pytania, których przedmiotem są zdarzenia, jakie dopiero mogą zaistnieć po wydaniu orzeczenia (por. postanowienie SA w Katowicach z 17 stycznia 2006 r., sygn. akt II AKz 739/05, publ. KZS 2006/4, poz. 96). W niniejszej sprawie Prezydent pismami z 24 września 2012 r. oraz 19 grudnia 2013 r. zwrócił się do Sądu Rejonowego w R. o udzielenie informacji co do daty początkowej rozpoczęcia wykonywania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego ww. wyrokami karnymi. W odpowiedzi uzyskał informacje, że w obu przypadkach ten okres winien być liczony od daty zwrotu prawa jazdy przez skarżącego (por. postanowienia Sądu Rejonowego w R. z [...] października 2012 r. w sprawie [...] oraz z [...] stycznia 2014 r. w sprawie [...] wydane m.in. na podstawie art. 13 § 1 k.k.w.). W toku postępowania wyjaśniającego Prezydent wielokrotnie wzywał stronę do zwrotu dokumentu prawa jazdy, ale bezskutecznie. W dniu 14 listopada 2018 r. skarżący złożył pisemne oświadczenie, że nie może zwrócić prawa jazdy, ponieważ zostało zagubione. W związku z tym organ I instancji, po uzyskaniu informacji z Sądu Rejonowego w R., że w takim wypadku okres wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów należy liczyć od daty złożenia oświadczenia o zagubieniu prawa jazdy (pismo z 22 listopada 2018 r.), wydał decyzję, ustalając łączny okres zakazu od 14 listopada 2018 r. do 14 listopada 2023 r. Po wydaniu zaskarżonej decyzji, w toku postępowania sądowego, skarżący złożył do akt postanowienie Sądu Rejonowego w R. z [...] września 2019 r., sygn. akt [...] wydane m.in. na podstawie art. 13 § 1 k.k.w., z którego wynika, że sąd karny rozstrzygnął wątpliwości skazanego co do wykonania środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 lat w ten sposób, że zmienił postanowienie z [...] stycznia 2014 r. (sygn. akt [...]) przez uchylenie rozstrzygnięcia o nałożeniu na skazanego obowiązku zwrotu dokumentu prawa jazdy i stwierdził, że okres wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów należy liczyć od daty uprawomocnienia się wyroku, tj. od 28 października 2013 r., z wyłączeniem okresu od 7 sierpnia 2014 r. do 26 listopada 2014 r., w którym była wykonywana w stosunku do skazanego kara pozbawienia wolności, orzeczona w sprawie [...] Sądu Rejonowego w R.. Konsekwencją wydania powyższego postanowienia interpretacyjnego, które wiąże organ wykonujący środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, było wydanie przez Prezydenta w dniu 7 października 2019 r. dwóch zawiadomień o wykonaniu środka karnego orzeczonego wyrokami Sądu Rejonowego w R. z [...] marca 2012 r., sygn. akt [...] oraz z [...] marca 2013 r. sygn. akt [...] (z ww. postanowienia i zawiadomień Sąd przeprowadził dowód w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a.). W ocenie Sądu postanowienie Sądu Rejonowego w R. z [...] września 2019 r., wydane z wniosku skarżącego z 31 stycznia 2019 r., ostatecznie potwierdziło jego stanowisko i prezentowane argumenty, że termin orzeczonych wobec niego zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych winien być liczony od daty uprawomocnienia się wyroków, a nie od daty powiadomienia organu I instancji o zgubieniu dokumentu prawa jazdy. Ta okoliczność istniała w dacie orzekania przez organy w tej sprawie (jedna z interpretacji możliwych do przyjęcia przez sąd karny), jednak nie była im znana, a ujawniła się w toku postępowania wywołanego przedmiotową skargą. W związku z tym Sąd uznał, że gdyby organy orzekające dysponowały postanowieniem sądu karnego wydanym w trybie art. 13 § 1 k.k.w. w brzmieniu zmienionym w dniu 24 września 2019 r., to nie wydałyby zaskarżonej i poprzedzającej ja decyzji. Zaistniała więc przesłanka wznowieniowa skutkująca uchyleniem decyzji organów obu instancji (art. 145 § 1 pkt 1 litera b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). W odniesieniu do zarzutu skargi naruszenia art. 182 § 1 i 2 k.k.w. w związku z art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, to nie zasługuje on na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że wobec skarżącego Prezydent w dniu [...] kwietnia 2012 r. wydał decyzję znak: [...] o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wg. kat. B prawa jazdy nr [...] na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) w brzmieniu wówczas obowiązującym. Skarżący nie poddał się badaniom: lekarskiemu i psychologicznemu, na które został skierowany w celu ustalenia braku przeciwwskazań do kierowania pojazdem. Zdaniem Sądu ponowne orzekanie o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących w związku z art. 182 § 2 k.k.w. (następstwo wykonania środka karnego) nie jest bezprzedmiotowe, jak twierdzi skarżący. Każda z wydanych decyzji podjęta jest na innej podstawie prawnej, od której również zależy sposób przywrócenia uprawień po ustaniu przyczyn ich cofnięcia. Sąd podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego zawartą w odpowiedzi na skargę. Natomiast wskazany w skardze wyrok WSA we Wrocławiu z 1 grudnia 2011 r. w sprawie III SA/Wr 392/11 został wydany na tle innego stanu faktycznego i nie może mieć bezpośredniego przełożenia na przedmiotową sprawę. Wobec zaistnienia w obrocie prawnym postanowienia Sądu Rejonowego w R. z [...] września 2019 r., sygn. akt [...], zmieniającego postanowienie z [...] stycznia 2014 r., sygn. akt [...], uzupełnione w toku postępowania administracyjnego pismem tego Sądu z [...] listopada 2018 r., bez znaczenia pozostają wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Mając powyższe wywody na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 litera b p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 litera c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 poz. 1800 ze zm.) – pkt 2 wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji uwzględni powyższe wywody Sądu, uwzględni postanowienie Sądu Rejonowego w R. z [...] września 2019 r. wydane w trybie m.in. art. 13 § 1 k.k.w. sprawie sygn. akt [...] i wyda stosowne rozstrzygnięcie.