VIII SA/Wa 447/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2011 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy ostateczną decyzję własną z [...] grudnia 2010 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z [...] czerwca 2010 r. znak: [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta R. o ustaleniu S. K. (dalej: "skarżący") opłaty adiacenckiej z tytułu wybudowania drogi w ulicy [...] w R. w kwocie [...] zł. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. SKO decyzją z [...] grudnia 2010 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z [...] czerwca 2010 r. o ustaleniu skarżącemu wskazanej wyżej opłaty adiacenckiej. W uzasadnieniu wskazało, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] czerwca 2010 r. wszczęto na wniosek pełnomocnika skarżącego w którym zarzucono, że decyzja ta w stopniu rażącym narusza przepis art. 145 ust. 2, art. 146 ust. 1 i 1a oraz art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.; dalej: "ugn"), art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Kolegium nie zgodziło się z powyższymi zarzutami. Wskazało, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nadzoru bada, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Za rażące naruszenie prawa uważa się takie naruszenie, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. SKO uznało, iż decyzji z [...] czerwca 2010 r. nie można zarzucić rażącego naruszenia art. 145 ust. 2 ugn. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie potwierdza, że odbiór końcowy robót polegających na budowie ulicy [...] w R. nastąpił [...] czerwca 2007 r. Natomiast decyzja ustalająca opłatę adiacencką została wydana w ostatnim dniu upływu terminu do jej wydania tj. [...] czerwca 2010 r. i w tym dniu doręczona stronie. Kolegium nie podzieliło także zarzutu naruszenia art. 146 ust. 1 i 1a ugn wskazując, iż wzrost wartości nieruchomości został określony w uzyskanej przez organ opinii rzeczoznawcy majątkowego określającej wartość nieruchomości przed wybudowaniem drogi i po jej wybudowaniu. Podniosło, iż art. 153 ust. 1 ugn definiuje metodę szacowania nieruchomości, jaką jest podejście porównawcze. Wysokość cen nieruchomości na rynku, cech tych nieruchomości są dla organu wiadomościami specjalnymi. Ustawodawca zobligował organy do korzystania z opinii rzeczoznawcy majątkowego. Żądanie weryfikacji operatu szacunkowego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności prowadziłoby do ponownego rozpoznania sprawy i wykracza poza ramy postępowania nadzorczego. Dlatego też wydanej decyzji nie można zarzucić rażącego naruszenia art. 153 ust. 1 ugn. Kolegium uznało, iż organ zgromadził niezbędny materiał dowodowy, natomiast postępowanie w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej prowadzono zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego też – w ocenie SKO - nie stwierdzono, aby przepisy art. 77 § 1 i art. 80 kpa zostały naruszone w stopniu dającym podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Od decyzji tej skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wnosząc – o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z [...] grudnia 2010 r., – stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta R. z [...] czerwca 2010r. – dopuszczenie dowodu z akt postępowania prowadzonego przed Kolegium dotyczącego ustalenia opłaty adiacenckiej dla właściciela działek nr [...],[...],[...] położonych przy ul. [...] w R. na okoliczność przyczyn uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania. W uzasadnieniu wniosku ponownie zarzucił, iż decyzja z [...] czerwca 2010 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 153 ugn w zw. z art. 77 § 1 i 80 kpa. Podniósł m.in., że brak stwierdzenia jej nieważności doprowadzi do sytuacji, w której w obrocie prawnym funkcjonowało będzie rozstrzygnięcie oparte na operacie szacunkowym, niespełniającym wymogów przewidzianych przepisami prawa. Wskazał także, iż stanowisko SKO z którego wynika, że skarżący nie przedłożył innej opinii podważającej dane jakimi posłużył się rzeczoznawca, pomija fakt, iż decyzją z [...] lipca 2010 r. ([...]) Kolegium zakwestionowało ww. opinię jako podstawę do wyliczeń w zakresie ustalenia opłat adiacenckich dla nieruchomości położonych przy ul. [...]. Skarżący podniósł także, iż treść opinii będącej podstawą rozstrzygnięcia pozostaje w rażącej sprzeczności z wymogami, jakie spełniać ma metoda podejścia porównawczego dla szacowania nieruchomości. Dlatego też – jego zdaniem – wszelkie ustalenia w niej zawarte mają w istocie dowolny charakter. SKO utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję podzieliło wcześniejsze ustalenia. W uzasadnieniu scharakteryzowało przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, jaką jest rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), powołując orzecznictwo sądów administracyjnych. Podniosło, iż rzeczoznawca majątkowy, dokonując wyceny nieruchomości gruntowej położonej w R. przy ul. [...] obejmującej działki nr [...],[...],[...] o pow. [...] m2 zastosował podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Dla określenia prawa własności nieruchomości gruntowej niezabudowanej, szczegółowej analizie poddano transakcje zawarte od początku 2008 r. na terenie R. Przy doborze nieruchomości porównywalnych brano pod uwagę te cechy (atrybuty), które mają w długim okresie trwały charakter rynkowy, tj. lokalizację ogólną, otoczenie, możliwość zagospodarowania, wielkość i kształt działki, dostępność komunikacyjną. Ze zbioru transakcji nieruchomości podobnych do obliczeń wyselekcjonowano trzy najbardziej zbliżone do przedmiotu wyceny pod względem przeanalizowanych cech rynkowych wpływających na wartość. Wartość rynkową nieruchomości gruntowej określono według stanu po wybudowaniu urządzeń infrastruktury technicznej i według stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej. Dlatego też Kolegium uznało, iż brak jest rażącego naruszenia art. 153 ust. 1 ugn. Organ odwoławczy wskazał także, iż operat szacunkowy jest dowodem w sprawie i podlega ocenie, tak jak każdy inny dowód, stosownie do art. 77 § 1 kpa, ale na etapie zwykłego postępowania administracyjnego. Decyzja z [...] czerwca 2010 r. stała się decyzją ostateczną, gdyż nie wniesiono od niej odwołania. Rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie jest zobowiązany do przeprowadzenia nowego postępowania dowodowego, lecz do dokonania oceny wydanej już decyzji, zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Ocena dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięta wadą, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. A zatem w tym postępowaniu organ nadzorczy nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie mając na uwadze zaskarżoną decyzję kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem przesłanki określonej w tym przepisie. Konkludując SKO stwierdziło, iż nie istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] czerwca 2010 r., gdyż nie została ona wydana wbrew art. 153 ust. 1 ugn, nie pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią tego przepisu, jak i nie nastąpiło naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z [...] marca 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu odwoławczego. Wystąpił o uchylenie skarżonej decyzji w całości. Autor skargi postawił zarzuty naruszenia: 1) przepisów postępowania w zakresie właściwego wyjaśnienia sprawy tj. art. 7, 77 § 1 i 80 § 1 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, iż podane w operacie szacunkowym cechy nieruchomości podobnych dają możliwość oszacowania wartości przedmiotowej nieruchomość przed, jak i po dokonaniu budowy drogi w ulicy [...] w R., podczas gdy wymieniona wycena nie zawiera informacji umożliwiających dokonanie tego typu oszacowania; 2) prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 4 pkt 16 ugn poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało dokonaniem dowolnego uznania przez organ, iż wymienione w operacie szacunkowym nieruchomości podobne zostały wyselekcjonowane w sposób prawidłowy, podczas gdy wymieniony przepis zawiera katalog cech, jakie powinny być uwzględnione przy dokonywaniu tego typu selekcji i w związku z czym w oparciu o który to przepis organ powinien dokonać analizy informacji podanych w operacie szacunkowym, a co z kolei winno skutkować uznaniem, iż operat szacunkowy został sporządzony w sposób sprzeczny z prawem. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż sporządzony operat szacunkowy jest niezgodny z art. 4 pkt 16 ugn, zgodnie z którym jako kryterium doboru nieruchomości podobnych należy brać pod uwagę m.in. stan prawny oraz sposób korzystania z nieruchomości. W ocenie skarżącego, wskazane cechy nie były porównywane w operacie szacunkowym, zabrakło też, co do nich informacji przy opisie nieruchomości zakwalifikowanych jako podobne. A zatem nie można przyjąć, aby cechy te nie miały wpływu na wartość przedmiotowej nieruchomości. Powyższe – zdaniem skarżącego – dyskredytuje sporządzony operat szacunkowy, jako źródło informacji o jej cenie. Niezastosowanie art. 4 pkt 16 ugn przy dokonywaniu analizy operatu szacunkowego pod kątem zasadności doboru podobnych nieruchomości stanowi naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Skarga S. K., stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż niniejsza sprawa prowadzona była w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie istnienia bądź braku przesłanek wskazujących, że kontrolowana decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Organ wszczynając postępowanie w sprawie nieważności decyzji ostatecznej uruchamia postępowanie w nowej sprawie, nie orzeka natomiast, co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej decyzji, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak, więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności. W dotychczasowym orzecznictwie oraz w doktrynie przyjmuje się również, że rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być zaakceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Z powyższego wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone ustaleniem, że kwestionowana decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności – art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a ustalenia te muszą być oparte na zebranym przez organ materiale dowodowym, który w sposób oczywisty to potwierdza. Podobne stanowisko zostało wypracowane w doktrynie, gdzie zgodnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości, co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz J. Borkowski, J. Jędrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński Wydawnictwo prawnicze Warszawa 1985, także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, A. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.K. Beck Warszawa 1996, s. 716-721). Podkreślić również należy, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Skoro, istotą postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy zachodzi którakolwiek z przesłanek nieważności, nie zaś merytoryczna kontrola podjętego w postępowaniu zwykłym rozstrzygnięcia, również Sąd pierwszej instancji nie może prowadzić postępowania zmierzającego do skontrolowania legalności merytorycznej decyzji ostatecznej, a jedynie ocenić, czy organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż w sprawie wystąpiły bądź nie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 156 § 1 kpa. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta R. z [...] czerwca 2010 r. ustalającej opłatę adiacencką, stanowiącą [...]% różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością jaką nieruchomość ma po wybudowaniu drogi w ulicy [...] w R. Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy wydane rozstrzygnięcie z [...] czerwca 2010 r. dokonane na podstawie art. 144 ugn rażąco naruszało prawo. Skarżący wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] czerwca 2010 r. wskazał na art. 156 § 1 pkt 2 kpa zarzucając, że decyzja w stopniu rażącym narusza przepis art. 145 ust. 2 , 146 ust. 1 i 1a, 153 ust. 1 ugn oraz art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko zajęte przez Kolegium, iż w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów prawa. Jednocześnie zauważa, iż nie każde naruszenie prawa jest naruszeniem rażącym, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wada decyzji uzasadniająca jej wzruszenie w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności musi być na tyle poważna, by stanowiła wystarczającą przyczynę odstąpienia od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 § 1 zdanie pierwsze kpa. Art. 145 ust. 2 ugn stanowi, iż wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2. Do ustalenia opłaty przyjmuje się stawkę procentową określoną w uchwale rady gminy obowiązującą w dniu, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo w dniu stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Z akt administracyjnych wynika, iż przedmiotowa decyzja Prezydenta Miasta R. została wydana [...] czerwca 2010 r., a więc przed upływem trzyletniego terminu do jej wydania określonego w art. 145 ust. 2 ugn. Trzyletni termin o którym mowa dotyczy rozstrzygnięcia przez organ I instancji o ustaleniu opłaty adiacenckiej – uchwała 7 sędziów NSA z 27 lipca 2009 r. I OPS 4/09. W przedmiotowym postępowaniu termin ten należy liczyć od dnia [...] czerwca 2007 r. tj. od dnia, w którym nastąpił końcowy odbiór robót wskazany w protokole odbioru robót budowy ulicy [...]. A zatem, wbrew stanowisku skarżącego, możliwość ustalenia opłaty adiacenckiej przez Prezydenta Miasta R. nie uległa przedawnieniu. Dlatego też zarzut naruszenia art. 145 ust. 2 ugn jest bezzasadny. Dodać należy iż, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, decyzja z [...] czerwca 2010 r. została doręczona adresatowi w tym samym dniu tj. [...] czerwca 2010 r., a nie jak twierdzi skarżący po [...] czerwca 2010 r. Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia art. 146 ust. 1 i ust. 1a ugn, gdyż wzrost wartości nieruchomości został określony w uzyskanej przez organ opinii rzeczoznawcy majątkowego określającej wartość nieruchomości przed wybudowaniem drogi i po jej wybudowaniu, a więc zgodnie z treścią art. 146 ust. 1a. Kwestionowanie przez skarżącego, na etapie skargi, sporządzonego wówczas operatu szacunkowego, stanowiącego podstawę wydania decyzji z [...] czerwca 2010 r. uznać należy za chybione. Podkreślić należy, iż w niniejszym postępowaniu nie była kontrolowana prawidłowość ustalenia opłaty adiacenckiej, tylko badano w nim, czy decyzja Prezydenta Miasta R. nie została wydana w warunkach art. 156 § 1 kpa. Podzielić należy pogląd zaprezentowany przez organy w niniejszym postępowaniu, iż operat szacunkowy jest dowodem w sprawie i podlega ocenie stosownie do art. 77 § 1 kpa, ale na etapie zwykłego postępowania administracyjnego. Zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 kpa zmierzają do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy o ustalenie opłaty adiacenckiej, a postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie sprawy już zakończonej. Nierzetelne wyjaśnienie sprawy, czy błąd w ustaleniach faktycznych nie stanowi bowiem o kwalifikowanej wadzie decyzji. Jest to naruszenie prawa, ale nie o charakterze rażącym i ewentualne naruszenia dyspozycji tych przepisów nie świadczą o wadliwości decyzji spełniającej wymogi z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W ocenie Sądu, decyzja ta nie pozostaje w sprzeczności z treścią art. 153 ust. 1, art. 4 pkt 16 ugn, jak i nie została wydana z rażącym ich naruszeniem w związku z art. 77 § 1, 80 kpa. Należy zauważyć, że decyzja z [...] czerwca 2010 roku nie została przez skarżącego zaskarżona w trybie zwykłych środków zaskarżenia, co pozwala domniemywać, iż godził się z jej treścią. Wszelkie wątpliwości co do ustaleń, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa należy zaś rozstrzygać na korzyść legalności zaskarżonej decyzji, a więc brak jednoznacznych dowodów w postępowaniu prowadzonym w trybach nadzwyczajnych zezwalających na podważanie ustaleń zawartych w decyzjach ostatecznych, którym art. 16 § 1 kpa przyznaje cechy trwałości, stanowi negatywną przesłankę do ich wzruszenia – por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2010r, sygn. akt OSK1415/09, LEX nr 745010. Jednocześnie Sąd zauważa, iż organ orzekający nie jest władny rozstrzygnąć sprawy zakończonej kontrolowaną decyzją, co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nadzoru nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak, więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności (por. wyrok WSA z 6 lipca 2010 r., I SA/Wa 155/10, LEX nr 662187). Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnością nie miały, ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), ani też kodeksowe lub wynikające z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.