VIII SA/Wa 451/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w F. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione ([...]) postanawia: odrzucić skargę. Pismem z [...] maja 2015 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w F. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] kwietnia 2015 r., uznające za niezasadne jej zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z wniosku Spółki o przyznanie płatności ONW na rok 2012. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarżąca przedmiotem zaskarżenia uczyniła postanowienie Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wydane w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a."). Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem odnosi się do działalności administracji publicznej. Według art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: u.p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty określone w art. 3 § 2 u.p.p.s.a. Katalog ten nie jest wyczerpujący, gdyż do właściwości sądów administracyjnych należą również sprawy, w których ustawy szczególne przewidują taką kontrolę (art. 3 § 3 u.p.p.s.a.) oraz spory o właściwość i spory kompetencyjne (art. 4 u.p.p.s.a.). Pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 u.p.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku wniesienia zażalenia organ wyższego stopnia uznając je za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Nadto wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 52 u.p.p.s.a.). Przepisy art. 37 k.p.a. nie określają formy załatwienia przedmiotowego zażalenia przez organ administracji publicznej wyższego stopnia. Zgodnie natomiast z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie, stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to zatem postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 u.p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39 r.; z 13 marca 2001 r., sygn. akt I SAB 246/00, LEX 78952; a także wyroki NSA: z 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 1866/00, ONSA 2002/4/144; z 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116). Zdaniem Sądu, mając na względzie powyższe rozważania stwierdzić należy, że na postanowienie wydane w trybie przepisów art. 37 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Dlatego Sąd uznał ją za niedopuszczalną. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 u.p.p.s.a, postanowił jak w sentencji.