VIII SA/Wa 453/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...]kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w bazie ewidencji gruntów oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Starosta Powiatu [...] (zwany dalej: Starosta, organ I instancji), działając na podstawie art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., zwana dalej: p.g.k.), § 11 ust. 1 pkt 2, § 46 i 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U z 2001 r. Nr 38 poz. 454 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem) oraz art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), orzekł o odmowie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków dla działek ewidencyjnych oznaczonych nr [...],[...],[...],[...] położonych w obrębach: [...] i [...], gmina [...], w przedmiocie dzierżawy zawartej na okres 10 lat. Uzasadniając decyzję organ I instancji podał, że wnioskiem z [...] stycznia 2015 r. W. W. (zwany dalej: skarżący, strona) zwrócił się o wprowadzenie zmiany w rejestrze ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla obrębów ewidencyjnych [...] i [...], gmina [...], dotyczącej działek ewidencyjnych nr: [...],[...],[...],[...] o łącznym obszarze [...] ha, w przedmiocie dzierżawy zawartej na okres 10 lat. Do wniosku strona załączyła umowę dzierżawy zawartą [...] stycznia 2015 r., z której wynika że skarżący jako właściciel wydzierżawia T. W. działki [...],[...],[...] o łącznej powierzchni [...] ha położone w obrębach ewidencyjnych [...] i [...], na okres 10 lat. Z § 8 umowy dzierżawy wynika, iż strona zawarła przedmiotową umowę dzierżawy w celu zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej w myśl przepisów ustawy z 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników Dz. U. (Dz. U. z 2015 r. poz. 704, zwana dalej: u.u.s.r.). Starosta podał, iż w toku postepowania wyjaśniającego ustalono, że stronami umowy są z jednej strony skarżący jako wydzierżawiający, zaś z drugiej strony jego syn (zstępny) jako dzierżawca. Ww. zamieszkują pod jednym adresem. W związku z tym ocenił także, iż dane zawarte w § 3 umowy dzierżawy są sprzeczne z zapisami art. 28 ust. 4 pkt. 3 lit. b i c u.u.s.r., bowiem dzierżawca gruntów jest zstępnym właściciela gruntów i osobą pozostającą z właścicielem gruntów we wspólnym gospodarstwie domowym, a nie jak wykazano w umowie, że dzierżawca w stosunku do wydzierżawiającego nie jest zstępnym i osobą, która pozostaje z wydzierżawiającym we wspólnym gospodarstwie domowym. W konsekwencji uznał, iż przedmiotowa umowa nie została zawarta w trybie przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników i nie może być wprowadzona do ewidencji gruntów, co skutkowało odmową wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków. W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Podał, że jako obywatel Polski ma prawo i żąda potraktowania go przez organ I instancji na równi z innymi obywatelami. Twierdzi, iż w 2014 roku umowy były bez problemu rejestrowane, natomiast w 2015 roku odmawia się rejestracji takich umów. Jego obowiązkiem było zgłoszenie umowy do rejestracji, w celu zalegalizowania zawarcia umowy dzierżawy z synem, który zgodnie z umową dzierżawy włada wydzierżawionymi gruntami. Starostwo powołuje się na przepisy o ubezpieczeniu społecznym rolników, które w tym przypadku nie powinny być brane pod uwagę. Według nowej treści ww. przepisów wydzierżawienie gospodarstwa dzieciom nie stanowi przeszkód do otrzymania renty czy emerytury rolniczej. Fakt ten potwierdza wyrok Sądu Najwyższego z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II UK 82/11, w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że rolnicy będący właścicielami gospodarstw wymienionych w art. 28 ust. 4 pkt 1-7 u.u.s.r. nie muszą wykazywać, że nie prowadzą działalności rolniczej. Wskazał, iż Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (zwana dalej: KRUS) żąda potwierdzenia faktu, że umowa dzierżawy zawarta z synem została zarejestrowana, a tylko po rejestracji umowy Urząd Gminy w [...] może wystawić podatek gruntowy na osobę władającą gruntami, czyli na syna. Decyzją znak [...] z [...] kwietnia 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (zwany dalej: WINGiK, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu podjętej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana w sprawie z zakresu ewidencji gruntów i budynków. Zasady prowadzenia ewidencji określa rozporządzenie (przywołane wyżej - w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Ewidencja gruntów jest rejestrem publicznym zawierającym informacje o nieruchomości. Podstawową zasadą wymiany danych ewidencyjnych jest utrzymanie operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2). Przepis art. 20 p.g.k. określa rodzaj informacji o gruntach (ust. 1 pkt 1) oraz ich właścicielach (ust 2). Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (45 ust. 1). Pochodny charakter informacji znajdujących się w ewidencji, w stosunku do źródeł tych informacji wymienionych w § 12 ust. 1 pkt 1-6 i § 11 ust. 2 rozporządzenia oznacza, że wszelkie zmiany danych ewidencyjnych powinny mieć charakter bezsporny. Można to osiągnąć wyłącznie przez dokonywanie ich rejestracji w sposób przewidziany w rozporządzeniu. Obowiązek zamieszczenia w ewidencji wyłącznie danych bezspornych wyklucza samodzielne rozstrzyganie przez organ rejestrujący wszelkich kwestii związanych z prawem do nieruchomości. Zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, w ewidencji oprócz podstawowych danych dotyczących gruntów i budynków, wykazuje się także dane o gruntach, które są przedmiotem umów dzierżawy, oraz o dzierżawcach tych gruntów, zgłaszanych do ewidencji w związku z przepisami art. 28 ust. 4 pkt 1, art. 38 pkt 1 oraz art. 117 u.u.s.r. Zdaniem WINGiK dla zarejestrowania w operacie ewidencji gruntów i budynków danych wynikających z umowy dzierżawy niewątpliwie ma zastosowanie art. 28 ust. 4 pkt. 1 u.u.s.r. wedle którego tylko umowa dzierżawy gruntów rolnych zawarta z osobą spoza kręgu osób wymienionych w tym przepisie może zostać wpisana do ewidencji gruntów i budynków i stanowić podstawę domniemania prowadzenia działalności rolniczej. Wyjaśnił dalej, iż stan faktyczny przedmiotowej sprawy został ustalony w oparciu o treść przedłożonej przez skarżącego umowy dzierżawy oraz informacji uzyskanych przez organ I instancji w trakcie postępowania wyjaśniającego. Z informacji tych wynika, że dzierżawca jest synem skarżącego, ponadto ten sam adres zamieszkania pozwala domniemywać, że osoby te pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym. Fakt, sporządzenia umowy z synem stanowi, że umowa dzierżawy nie spełnia kryteriów określonych w art. 28 ust 4 pkt 1 pkt b, tym samym nie jest to umowa tożsama ze wskazaną w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Ewidencja gruntów rejestruje jedynie umowy dzierżawy, które spełniają kryteria określone ww. przepisem. Umowa zawarta w sprzeczności z przepisami art. 28 ust 4 pkt 1 u.u.s.r. nie daje podstawy organowi ewidencyjnemu do ujawnienia jej w operacie ewidencji gruntów i budynków. Uznał, że uzyskane w trakcie postępowania wyjaśniającego informacje pozwalają na stwierdzenie, że przedłożona umowa w § 3 zawiera dane niezgodne ze stanem faktycznym, a dokument przedłożony do wprowadzenia zmian jest dokumentem budzącym wątpliwości pod względem jego wiarygodności. Reasumując organ odwoławczy stwierdził zasadność podjętego przez Starostę rozstrzygnięcia. Skargę do sądu administracyjnego na powołane rozstrzygnięcie złożył skarżący wnioskując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zwrot kosztów postępowania. Wydanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nie zawiadomienie dzierżawcy o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie oraz naruszenie przepisów postępowania (art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: 1. nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a tylko poprzestanie na ustaleniu, że przedłożona do rejestracji umowa dzierżawy nie spełnia wymogów art. 28 ust. 4 pkt 1 u.u.s.r, bez badania czy ta umowa dzierżawy pozostaje w związku z art. 38 pkt 1 u.u.s.r., co doprowadziło organ do błędnego wniosku, że sporna umowa nie spełnia warunków rejestracji określonych w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia; 2. zaniechanie zbadania czy od wykazania w ewidencji gruntów i budynków informacji dotyczących przedłożonej do rejestracji umowy dzierżawy uzależnione jest nabycie przez skarżącego prawa do emerytury rolniczej; 3. art. 8 i art. 12 k.p.a,, Skarżący podał, iż zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 6 p.g.k., ewidencja gruntów i budynków obejmuje między innymi informacje dotyczące umów dzierżawy, nadto że organ prowadzący ewidencję gruntów jest zobowiązany zbadać czy przedkładana do rejestracji umowa dzierżawy pozostaje w związku z którymś z przepisów wymienionych w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Organ ma obowiązek każdorazowo ocenić charakter prawny takiej umowy i sprawdzić czy organy emerytalno-rentowe uzależniają przyznanie świadczeń od faktu rejestracji takiej umowy w ewidencji gruntów. W wypadku ustalenia, że zawarta umowa dzierżawy pozostaje w związku z przepisami wymienionych w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, organ prowadzący ewidencję ma obowiązek zarejestrowania takiej umowy dzierżawy w ewidencji gruntów. Zdaniem skarżącego Starosta dokonał błędnej oceny umowy dzierżawy bez zaznajomienia się z przesłankami warunkującymi przyznanie świadczeń dla rolników. Skarżący starał się o przyznanie wcześniejszej emerytury rolniczej. Warunkiem powyższego było spełnienie przesłanek w zakresie wieku emerytalnego, posiadania okresu ubezpieczenia oraz zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej. Na podstawie art. 28 ust. 4 u.u.s.r. KRUS przez wiele lat uznawał, iż rolnik zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej, gdy ani on, ani jego małżonek nie był właścicielem (współwłaścicielem) lub posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o podatku rolnym. W sytuacji gdy rolnik pozostawał właścicielem gospodarstwa rolnego musiał wydzierżawić je na podstawie pisemnej umowy zawartej co najmniej 10 lat i zgłoszonej do ewidencji gruntów i budynków, osobie nie będącej: a) małżonkiem emeryta lub rencisty, b) jego zstępnym (dzieckiem, wnukiem, pasierbem, c) osobą pozostającą z emerytem lub rencistą we wspólnym gospodarstwie domowym. Obecnie utrwalona jest linia orzecznicza, zgodnie z którą wymóg zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej należy oceniać nie tylko przez pryzmat art. 28 ust. 4 u.u.s.r., jak czynił to KRUS, ale przede wszystkim na podstawie art. 6 pkt u.u.s.r., który stanowi, że przez działalność rolniczą - rozumie się działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej i rybnej Zaprzestanie działalności rolniczej, to zaprzestanie tego typu działalności. W celu wykazania, że faktycznie zaprzestał działalności rolniczej, zawarł z synem umowę dzierżawy na przekazanym przez organ rentowy formularzu. Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy ograniczył się do ustalenia, że przedłożona do rejestracji umowa dzierżawy nie spełnia wymogów art. 28 ust. 4 pkt 1 u.u.s.r. Organ nie zwrócił uwagi, że zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w ewidencji wykazuje się nie tylko umowy dzierżawy zgłaszane do ewidencji w związku z przepisem art. 28 ust. 4 pkt 1 u.u.s.r., lecz także zgłaszane w związku z art. 38 pkt 1. Skarżący wskazał, że nie zdecydował się wydzierżawić swoich gruntów osobie obcej w trybie art. 28 ust. 4 pkt 1 u.u.s.r. Celem umowy dzierżawy przedłożonej do rejestracji było wykazanie przed KRUS, że strona rzeczywiście oddała gospodarstwo w dzierżawę synowi i w ten sposób zaprzestała prowadzenia działalności rolniczej w rozumieniu art. 6 pkt 3 u.u.s.r. W § 8 umowy dzierżawy wyraźnie wskazano, że umowa została zawarta w celu zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumenty prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Rozpoznając sprawę we wskazanym zakresie Sąd uznał, że zarówno decyzja będąca przedmiotem skargi jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, natomiast podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją była odmowa wprowadzenie zmian do ewidencji gruntów i budynków. Kwestię prowadzenia ewidencji regulują przepisy powołanych wyżej: ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z regulacją art. 22 ust. 1 p.g.k. ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Właściciele nieruchomości oraz inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, znajdują się te nieruchomości, zgłaszają właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 zd. 1 p.g.k.). Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11 (§ 46 ust. 1 rozporządzenia). Ewidencja obejmuje: dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków oraz lokali, dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz przysługujących im wielkości udziałów w prawie własności, a także daty określające nabycie oraz utratę tego prawa (§ 10 ust. 1 rozporządzenia). Zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, w ewidencji oprócz danych, o których mowa w § 10, wykazuje się także dane o gruntach, które są przedmiotem umów dzierżawy, oraz o dzierżawcach tych gruntów, zgłaszanych do ewidencji w związku z przepisami art. 28 ust. 4 pkt 1, art. 38 pkt 1 oraz art. 117 u.u.s.r. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2. Z powyższego wynika, że dane dotyczące dzierżawcy ujawnia się w ewidencji gruntów i budynków tylko w sytuacji, gdy przedmiotem dzierżawy zawartej na co najmniej 10 lat są grunty rolne, a dzierżawa jest zawierana w celu uzyskania prawa do emerytury lub renty rolniczej - art. 28 ust. 4 pkt 3 (po nowelizacji art. 28 ust. 4 pkt 1) ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Wskazać w tym miejscu należy treść art. 28 ust. 4 pkt 1 u.u.s.r. zgodnie z którym, uznaje się, że emeryt lub rencista zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej, jeżeli ani on, ani jego małżonek nie jest właścicielem (współwłaścicielem) lub posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o podatku rolnym i nie prowadzi działu specjalnego, nie uwzględniając gruntów wydzierżawionych, na podstawie umowy pisemnej zawartej co najmniej na 10 lat i zgłoszonej do ewidencji gruntów i budynków, osobie niebędącej: a) małżonkiem emeryta lub rencisty, b) jego zstępnym lub pasierbem, c) osobą pozostającą z emerytem lub rencistą we wspólnym gospodarstwie domowym, d) małżonkiem osoby, o której mowa w lit. b lub c. Jak zatem z powyższego wyraźnie wynika przesłankę uznania, iż nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności rolniczej w rozumieniu ww. przepisu jest ustalenie, iż gospodarstwo rolne zostało na podstawie umowy dzierżawy zawartej przez rolnika (jego małżonka) wydzierżawione na okres co najmniej 10 lat, osobie obcej, z którą rolnik nie pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym, a umowa ta została zgłoszona do ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym konsekwentnie podkreśla się, że zapisy zawarte w ewidencji gruntów, dotyczące uprawnień do gruntu mają charakter informacji pochodnych w stosunku do informacji wynikających ze źródeł wskazanych w § 12 ust. 1 rozporządzenia oraz, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zmian w ewidencji gruntów źródeł tych nie można w sposób dowolny interpretować (por. wyroki NSA z 10 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 1907/01, LEX nr 156364 oraz z 19 marca 2003 r. sygn. akt II SA 1018/02, LEX nr 156374). Wynika stąd, że organ ewidencyjny może wpisać do ewidencji gruntów i budynków tylko takie prawo do nieruchomości, które jednoznacznie, w sposób niewątpliwy wynika z dokumentów wskazanych w rozporządzeniu, nie może zaś takiego prawa ustanowić ani wyinterpretować. Z przedstawionych przy skardze akt administracyjnych wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że z wnioskiem z [...] stycznia 2014 r. skarżący wystąpił do Starosty o dokonanie zmian w ewidencji gruntów, w związku z zawarciem umowy dzierżawy. Umowa dzierżawy gruntu, której właścicielem jest skarżący została zawarta [...] stycznia 2015 r., na okres 10 lat (za wyjątkiem działki nr [...]o powierzchni [...]). Przedmiotem umowy są działki [...][...],[...],[...] o łącznej powierzchni [...] ha fizycznych tj. [...] ha przeliczeniowych. Nie budzą zastrzeżeń Sądu także ustalenia organu, które zresztą skarżący potwierdza, iż osoba, z którą skarżący zawarł umowę dzierżawy to jego zstępny. W ocenie Sądu za właściwe i prawidłowe należy uznać ustalenie organów, że umowa dzierżawy zawarta została przez skarżącego niezgodnie z art. 28 ust. 4 pkt 1 u.u.s.r., bowiem skarżący zawarł ją ze zstępnym – synem. Nie jest to zatem dokument stanowiący podstawę zmiany danych w ewidencji, o jakim mowa w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Zasadnie zatem organy obu instancji odmówiły skarżącemu wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków dla działek nr [...],[...].[...],[...] położonych w obrębie [...] i [...], gmina [...]. W świetle powyższego za nieuzasadnione uznać należy podnoszone w skardze zarzuty, w zakresie naruszenia przepisów procedury oraz prawa materialnego. Za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 38 pkt 1 u.u.s.r., bowiem strona we wniosku z [...] stycznia 2015 r., złożonym do organu wyraźnie zaznaczyła – cel umowy dzierżawy, którym było nabycie świadczeń emerytalno-rentowych. Obowiązkiem organu nie było w przedmiotowej sprawie zbadanie czy od rejestracji złożonej umowy dzierżawy uzależnione jest nabycie przez skarżącego prawa do emerytury. To w gestii strony było dokonanie powyższych ustaleń, a następnie przedłożenie do organu zgodnej z prawem umowy dzierżawy, która umożliwiałaby skorzystanie z nabycia świadczeń emerytalno-rentowych. Przepis art. 28 ust 4 pkt 1 u.u.s.r., do którego odwołuje się § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nie pozostawia wątpliwości, że organy podjęły słuszną decyzję. Również nie doszło do naruszenia w niniejszej sprawie wskazywanego w skardze naruszenia art. 8 i 12 k.p.a., bowiem każda sprawa ma indywidualny charakter. T. W. był uczestnikiem postepowania administracyjnego, zatem chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.