VIII SA/Wa 456/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Katarzyna Filipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J.M., W.M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżących kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr 14/2006 Wojewoda Mazowiecki, biorąc za podstawę art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku- Kodeks postępowania administracyjnego (DZ.U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 z póź. zmianami), dalej jako k.p.a., art. 5 ust.1, art.7 ust.1 pkt 1, art.28, art. 33 ust. 1 i 2, art. 34, art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity DZ.U. z 2006 roku, nr 156, poz. 1118), po rozpatrzeniu odwołania J. i W. M., od decyzji Starosty G. nr [...] z dnia [...], znak [...], w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego o budynek chłodni owoców na działce o nr ewidencyjnym [...] położonej we wsi K., gmina W. dla A. C.-D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ustalił, że Starosta G. zaskarżoną decyzją zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na rozbudowę budynku gospodarczego o budynek chłodni, usytuowany na działce o nr [...], przy granicy działki nr [...], położonej we wsi K., gmina W. na rzecz A.C.-D.. Od decyzji tej odwołanie wnieśli J. i W. M. podnosząc, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, poprzez błędne zastosowanie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. nr 75, poz. 690 z póź. zmianami). Podnosili, że usytuowanie budynku przy granicy działki ma istotne skutki dla nich, w kontekście zamierzenia budowy budynku mieszkalnego na działce ewidencyjnej nr [...], w części działki, gdzie chce postawić budynek gospodarczy A.C.-D.. Zdaniem organu odwoławczego przepis § 12 ust. 3 pkt 2 wyżej powołanego rozporządzenia sytuowanie budynku w przypadku o którym mowa w ust. 1 pkt 2 ( ścianą bez otworów ), dopuszcza w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, możliwość zabudowy jeżeli : wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. W niniejszej sprawie zdaniem organu odwoławczego usytuowanie budynku gospodarczego jest zgodne z punktem 2 cytowanego przepisu tj. ze względu na rozmiary działki. Takie usytuowanie działki budynku gospodarczego - chłodni, nie będzie miało wpływu, zarówno na istniejącą, jak i ewentualnie projektowaną zabudowę na działkach sąsiednich. Organ zauważył, że zlokalizowanie dobudowanego budynku chłodni ma miejsce na terenie wsi, gdzie jest utrwalony charakter zabudowy zagrodowej - budynek mieszkalny i budynki gospodarcze, służące do zamieszkania i obsługi gospodarstwa rolnego. Przy czym na działkach zagrodowych również ukształtował się i utrwalił określony sposób zabudowy. I tak zabudowa zagrodowa jest zlokalizowana w pasie terenu 100 metrów od drogi, co zostało określone w decyzji organu pierwszej instancji z [...], o warunkach zabudowy. W celu uniknięcia niekorzystnego oddziaływania budynków gospodarczych na budynki mieszkalne, to sytuuje się budynki mieszkalne w strefie położonej od strony drogi wiejskiej (jest to pas terenu do około 50 metrów wzdłuż drogi), natomiast budynki gospodarcze w głębi działki (od około 50 do 100 metrów od tej drogi). Z projektu zagospodarowania działki, sporządzonego do projektu budowlanego, na kopii mapy zasadniczej wynika, że wyżej opisany charakter zabudowy ukształtował się także na terenach sąsiednich działki nr [...], objętej pozwoleniem na budowę. Biorąc pod uwagę, że rozbudowa budynku gospodarczego została zaprojektowana w odległości od około 75 do 95,5 metra, nie będzie ona miała wpływu na ewentualną budowę budynku mieszkalnego, o którym piszą skarżący. Skargę na powyższą decyzję wnieśli J.M. i W.M. Podnosili, że decyzja Wojewody Mazowieckiego nr [...] z [...] narusza ich interes prawny. Zarzucali zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie przepisu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. nr 75, poz. 690, z poź. zmianami), dalej jako rozporządzenie. Z tego względu skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty G. nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnosili, że zastosowanie § 12 ust.3 pkt 2 rozporządzenia, jako podstawy prawnej usytuowania planowanej inwestycji bezpośrednio przy granicy działki, nie powinno odbywać z pokrzywdzeniem ich, jako właścicieli działki sąsiedniej. Argumentowali, że należy zauważyć iż inwestor projektując budynek o takiej szerokości elewacji frontowej, znał dokładnie rozmiary swojej działki. Biorąc pod uwagę przeznaczenie projektowanego budynku (chłodnia owoców), nie istnieją ich zdaniem jakiekolwiek zasady wynikające z przepisów prawa, które nakazywałyby minimalną lub maksymalną szerokość elewacji frontowej takiego budynku. Nadto skarżący podnosili, że błędne jest stanowisko organu odwoławczego, iż usytuowanie planowanego budynku bezpośrednio przy granicy nie będzie miało wpływu na istniejącą zabudowę, i nie będzie kolidowało z ich planami budowy budynku mieszkalnego. Organ odwoławczy opierając się tylko na mapie przesądził, że istniejący charakter zabudowy determinuje możliwość dalszej zabudowy działek budowlanych. Takie stanowisko powoduje, iż powstaje dla nich niekorzystna sytuacja prawna polegająca na obniżeniu możliwości wykorzystania posiadanej nieruchomości zgodnie z ich interesem, co stanowi naruszenie fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane argumenty. Skarga J.M. i W.M. zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych [ DZ.U. nr 153 , poz.1269 ] oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. [ DZ.U. nr 153, poz.1270, ze zmianami] sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Jak stanowi przepis art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu doszło do naruszenia przepisów, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej na podstawie art.145 § 1 pkt. 1 lit.c) p.p.s.a. . Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., będącej naczelną zasadą postępowania administracyjnego wynika, iż organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17.10.2001 ; I SA 1110/01, LEX 75 516). Decyzje administracyjne wydawane w postępowaniu administracyjnym podlegają rygorom określonym w art.107 § 1 k.p.a. Przepis ten wymienia elementy decyzji administracyjnej- do których należy między innymi jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei § 3 cytowanego przepisu stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji w szczególności powinno zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe uzasadnienie umożliwia przeprowadzenie kontroli, czy decyzja została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe uzasadnienie wiąże się z realizacją zasady przekonywania sformułowanej w art.11 k.p.a. Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż organ odwoławczy, nie dokonał wszechstronnego rozważenia całokształtu sprawy, jak również nie znalazło to odzwierciedlenia w uzasadnieniu sporządzonym do wydanej decyzji. Nadto należy zauważyć, iż organ odwoławczy ponownie rozpoznaje sprawę merytorycznie w jej całokształcie, odnosząc się między innymi do stawianych zarzutów decyzji organu pierwszej instancji (vide : wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6.02.2003; II SA/Gd 2232/02). Decyzją z dnia [...] Wojewoda Mazowiecki, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego. Z tym, że zaakceptowano, iż przedmiotowy budynek ma być usytuowany w granicy z sąsiadującą działką skarżących. Prawidłowo organ przywołał przepis § 12 ust.3 pkt 2 rozporządzenia, który w sytuacji określonej w tym przepisie, daje takie uprawnienie, a mianowicie ze względu na rozmiary działki, na której ma być realizowana dana inwestycja. Organ w uzasadnieniu decyzji, w tej kwestii ograniczył się tylko do przywołania powyższego przepisu. Dokładnie nie wyjaśnił, dlaczego tylko i wyłącznie przedmiotowa inwestycja może zostać zrealizowana tylko w tym usytuowaniu tj. w granicy z działką skarżących. Zwłaszcza, że zasadą jest sytuowanie budynku zgodnie z art. 12 ust.1 pkt 2 rozporządzenia, w odległości 3 metrów od granicy ściany budynku, która nie zawiera otworów okiennych i drzwi. Dopiero, gdy takie usytuowanie budynku nie jest możliwe, to może on być usytuowany w odległości 1,5 m bądź w granicy działki. Tak więc, aby decyzja mogła podlegać weryfikacji przez Sąd, musi zawierać szczegółowe wyjaśnienie, dlaczego w danym przypadku, nie można obiektu usytuować w odległości 3 metrów , a później dalsze wyjaśnienie czemu budynek nie może być usytuowany w odległości 1,5 m od granicy, a musi być w granicy z sąsiednią działką. Organ odwoławczy nie zaprezentował swojego stanowiska w tej materii, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art.107 § 3 k.p.a. Nadto należy zauważyć, że zarzuty braku wyjaśnienia przesłanek konieczności usytuowania budynku w granicy podnoszone były już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w ramach rozpatrywania całokształtu materiału zebranego w sprawie winien zająć stanowisko wobec zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Na pewno, nie jest takim odniesieniem i rozpatrzeniem zarzutów, samo przywołanie treści przepisu prawnego. Organ ponownie rozpoznając sprawę winien odnieść się do całości zgromadzonego materiału dowodowego, w tym rozpoznać zarzuty z odwołania, a następnie, dokonana ocena winna znaleźć swoje miejsce w sporządzonym uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymagania stawiane przez art.107 § 3 k.p.a. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. Na podstawie art.152 p.p.s.a. orzeczono o wstrzymaniu wykonalności decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania. Na koszty postępowania sądowego składa się uiszczony przez skarżących wpis sądowy od wniesionej do sądu administracyjnego skargi.