VIII SA/Wa 456/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. 1.1. Postanowieniem z [...] lutego 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: Dyrektor IS" lub "organ odwoławczy") stwierdził niedopuszczalność odwołania (pismo z [...] maja 2009 r.) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. (dalej: "Naczelnik UC" lub "organ I instancji") z [...] kwietnia 2009 roku. ([...]) określającej A. B. (dalej: "skarżący") wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za wrzesień 2006 roku. Jako podstawę prawną zaskarżonego postanowienia Dyrektor IC powołał między innymi art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: "Op"). 1.2. Uzasadniając postanowienie organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania i wyjaśnił, że decyzja Naczelnika UC nie weszła do obrotu prawnego, gdyż nie została doręczona osobie uprawnionej w rozumieniu przepisów art. 145 Op. Została doręczona rzekomemu pełnomocnikowi (K. K.), który nie mógł być uznany za osobę uprawnioną do jej odbioru. Tym samym odwołanie należało uznać za bezprzedmiotowe. Dyrektor IC powołał się przy tym na stanowisko wyrażone przez tut. Sąd w prawomocnym wyroku z 15 września 2010 r. (VIII SA/Wa 187/10; wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Wyrokiem tym zostało uchylone postanowienie Dyrektora IC z [...] grudnia 2009 r. pozostawiające bez rozpatrzenia przedmiotowe odwołanie podpisane przez rzekomego pełnomocnika skarżącego (K. K.). Dyrektor IC uwzględniając argumentację tut. Sądu przedstawioną w powyższym wyroku, wydał w konsekwencji postanowienie stwierdzające niedopuszczalność przedmiotowego odwołania. 2.1. Z tym postanowieniem nie zgodził się skarżący. Pismem z [...] kwietnia 2011 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wystąpił o "oddalenie" postanowienia oraz "oddalenie w całości uzasadnienia Naczelnika Wydziału Akcyzy i Gier jako niezgodnego ze stanem faktycznym". Przedstawił przy tym swoje zastrzeżenia dotyczące poszczególnych czynności podejmowanych przez organy podatkowe. Zauważył, że tut. Sąd w wyroku z 15 września 2010 r. "jednoznacznie zasugerował" powrót do stanu wyjścia, czyli "Dyrektor Izby Celnej musiałby kontrolę wznowić". 2.2. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IC podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Za chybione uznał zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 3.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w przepisach art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Sąd nie znalazł podstaw do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. 3.2. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie kończące wstępne stadium postępowania odwoławczego, wydane na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 Op. Badając dopuszczalność odwołania, Dyrektor IS prawidłowo stwierdził, że jest ono bezprzedmiotowe. W ramach swoich kompetencji trafnie przyjął, uwzględniając argumentację tut. Sądu, że decyzja Naczelnika UC nie weszła do obrotu prawnego. Czyli brak jest przedmiotu odwołania. Tego elementu argumentacji organu, a także konsekwencji zaskarżonego aktu, zdaje się nie dostrzegać skarżący. Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 Op, organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. W ocenie Sądu, Dyrektor IC nie naruszył tego przepisu wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. Skoro decyzja Naczelnika UC nie weszła do obrotu prawnego, to znaczy, że odwołanie należało uznać za bezprzedmiotowe i stwierdzić jego niedopuszczalność. Dyrektor IC wydając zaskarżone postanowienie działał zatem zgodnie z prawem. 4. W skardze jej autor nie postawił zarzutów dotyczących naruszenia określonych przepisów. Sąd, w ramach swojej kognicji, nie posiada zaś kompetencji do "oddalenia" zaskarżonego aktu oraz "uzasadnienia Naczelnika Wydziału Akcyzy i Gier". W tej sytuacji Sąd poczuł się zwolniony z obowiązku dokonywania pogłębionej wykładni art. 228 § 1 pkt 1 Op lub innych przepisów, które znajdowały zastosowanie w sprawie. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skargę należało oddalić. Dodać warto, że argumentacja przedstawiona przez autora skargi jest dla Sądu w znacznej mierze niezrozumiała i wewnętrznie sprzeczna, o czym świadczą jego wnioski o "oddalenie". Za bezpodstawne należy nadto uznać stwierdzenie autora skargi, że Dyrektor IC obowiązany był "kontrolę wznowić". Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku