VIII SA/Wa 462/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga T. J. (dalej "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...], na podstawie której uchylono decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] znak [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez skarżącą polegającą na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. G. w R. przy ul. C. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że w dniu [...] lipca 2013 r. została wydana przez Prezydenta Miasta R. decyzja nr [...] ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez skarżącą, poinformował, że powyższa decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku postępowania, przedłożył dwa odpisy tej decyzji i wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego i kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej określanej jako "u.p.p.s.a."), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny i orzecznictwa, postępowanie przed sądem administracyjnym staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Zdarzenia uzasadniające umorzenie postępowania muszą być przeszkodami o charakterze trwałym, powodującym niemożność dalszego toku postępowania (vide R. Hauser, M. Wierzbowski - Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wyd. C.H. BECK Warszawa 2011, postanowienie NSA z dnia 27.05.2008 r. sygn. akt II FSK 487/07). Wydanie przez organ administracji, przed wydaniem wyroku przez Sąd, decyzji uwzględniającej żądanie strony przez pozytywne ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji – powoduje, że postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym skargi na rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia (vide postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 5.02.2007 r. sygn. akt IV SA/GL 927/06 ). W kontekście powyższych wywodów Sąd uznał zasadność wniosku pełnomocnika skarżącej i postępowanie w sprawie umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. Natomiast Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącej co do zasądzenia kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Stosownie do art. 201 u.p.p.s.a., zwrot kosztów w przypadku umorzenia postępowania przed sądem I instancji przysługuje skarżącemu w następujących sytuacjach: 1) w razie umorzenie postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 u.p.p.s.a., 2) w razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 118 § 2 u.p.p.s.a., przepis art. 206 u.p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Poza wypadkami wymienionymi w art. 201 u.p.p.s.a. nie ma podstaw do zasądzania zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego, gdy postępowanie sądowoadministracyjne zostało umorzone z innych przyczyn. Z uwagi na powyższe, ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki zwrotu kosztów postępowania określone w art. 201 u.p.p.s.a. – Sąd nie uwzględnił w tym przedmiocie wniosku pełnomocnika skarżącej. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.