VIII SA/Wa 466/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 9 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na decyzję Starosty P. z dnia [...] września 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania nieodpłatnie własności działki postanawia : odrzucić skargę T. P. POSTANOWIENIE Dnia 9 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 9 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. P.j o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Starosty P. z dnia [...] września 2008 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania nieodpłatnie własności działki postanawia odmówić T. P. prawa pomocy w żądanym zakresie. Pismem złożonym w biurze podawczym tut. Sądu w dniu 9 września 2008 r. skarżąca T. P. złożyła skargę. W wyniku jej niesprecyzowania skarga ta została przesłana do organu celem uzyskania oświadczenia strony, co jest jej przedmiotem. W dniu 16 września 2008 r. T. P. złożyła osobiście w siedzibie organu oświadczenie, w którym wyjaśniła, iż skarga dotyczy decyzji Starosty Powiatowego z dnia [...] września 2008r . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 52 § 1 u.p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepisy te wyrażają generalną zasadę subsydiarności skargi. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (§ 3 i § 4 u.p.p.s.a.). Ze złożonej w niniejszej sprawie skargi wyraźnie wynika, że jej przedmiotem jest decyzja Starosty P. z dnia [...] września 2007 r. w przedmiocie odmowy przyznania nieodpłatnie T. P. własności działki. Świadczy o tym złożone przez skarżącą oświadczenie z dnia 16 września 2008 r. W tym miejscu należy zauważyć, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości, trybie i terminie złożenia odwołania. Z akt sprawy wynika, że z uprawnienia tego skarżąca nie skorzystała. Decyzja ta niezaskarżona w ustawowym terminie uprawomocniła się w dniu 18 października 2008 r. Tym samym wniesienie przez skarżącą skargi na decyzję z dnia [...] września 2007 r., tj. decyzję wydaną przez organ I instancji jak i decyzję ostateczną, uznać należy za niedopuszczalne. Z tych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia. UZASADNIENIE Pismem złożonym w biurze podawczym tut. Sądu w dniu 9 września 2008 r. skarżąca T. P. złożyła skargę. W wyniku jej niesprecyzowania skarga ta została przesłana do organu celem uzyskania oświadczenia strony, co jest jej przedmiotem. W dniu 16 września 2008 r. T. P. złożyła osobiście w siedzibie organu oświadczenie, w którym wyjaśniła, iż skarga dotyczy decyzji Starosty Powiatowego z dnia [...] września 2008r . Wraz z wniesioną w dniu 9 września 2008 r. skargą, strona skarżąca złożyła również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Mówiąc o oczywistej bezzasadności skargi należy mieć na uwadze sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, inaczej mówiąc stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, ewentualnie zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi. (vide: J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008 s. 591, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kraków s. 596, postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt I OZ 20/07). Wszelkie wątpliwości, co do stanu faktycznego, czy też prawnego, wymagające pogłębionych rozważań powodują, że skargi nie można uznać za oczywiście bezzasadną. Dodatkowo podkreślić należy, iż ocena o bezzasadności skargi wyrażona w postanowieniu o odmowie przyznania prawa pomocy, nie może oznaczać merytorycznego rozpoznania skargi (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2005 roku, II OZ 140/05, niepubl.) Szeroka wykładnia przesłanki oczywistej bezzasadności może doprowadzić do naruszenia konstytucyjnego prawa strony do sądu. Przystępując do rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w ramach prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na decyzję Starosty P. z dnia [...] września 2008 r. Jakkolwiek wniosek taki jest dopuszczalny, to należy mieć na uwadze, iż przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność. Strona skarżąca skarży bowiem decyzję organu I instancji, która stała się ostateczna w wyniku jej niezaskarżenia w administracyjnym toku instancji. W doktrynie przyjmuje się, iż art. 247 p.p.s.a. może znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide: Hanna Krysiak - Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007/4/2), a więc takiej jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, czyniąc tym samym wniosek T. P. za oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.