VIII SA/Wa 468/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Sławomir Fularski, , Protokolant starszy specjalista Ilona Obara, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. P., Z. P., T. P. – wspólników spółki cywilnej P. P. H. U. D. Spółka cywilna w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 13 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania podmiotu korzystającego ze środowiska do sporządzenia przeglądu ekologicznego oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. ( dalej jako: "kolegium", "organ odwoławczy") z dn. 13 maja 2025 r. znak: [...] na podstawie której, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, odwołania A. P., Z. P. i J. P. od decyzji Starosty Z. z 17 stycznia 2025 r., znak: [...] zobowiązującej do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego instalacji w odniesieniu do zakładu produkcyjnego zlokalizowanego w P. przy ul. C. [...] orzekło: 1. uchyliło zaskarżoną decyzję w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 1 tj. w części dotyczącej terminu sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego i w tym zakresie wyznacza termin sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego instalacji w odniesieniu do zakładu produkcyjnego zlokalizowanego w P. przy ul. C. [...] do dnia 15 września 2025 r. w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W związku z powzięciem przez Starostę Z. informacji wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, w dniu 20 marca 2024 roku zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zobowiązania podmiot korzystający ze środowiska - Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe [...] Spółka Cywilna z siedzibą w miejscowości M. [...], [...] G. [...] NIP: [...] REGON: [...], reprezentowane przez wspólników spółki cywilnej: A. P. NIP: [...] REGON: [...], Z. P. NIP: [...] REGON: [...] oraz T. J. P. NIP: [...] REGON: [...], do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego w odniesieniu do zakładu zlokalizowanego w P. przy ul. C. [...]. Decyzją 17 stycznia 2025 r., znak: [...] Starosta Z. (dalej "organ I instancji"), zobowiązał A. P., Z. P. i J. P., prowadzących działalność gospodarczą pn. Przedsiębiorstwa Produkcyjno- Usługowo-Handlowe [...] Spółka Cywilna do sporządzenia i przedłożenia w terminie do 31 marca 2025 r. przeglądu ekologicznego instalacji w odniesieniu do zakładu produkcyjnego zlokalizowanego w P. przy ul. C. [...]. Jako podstawę prawną powołano oprócz art. 104 Kodeks Postępowania Administracyjnego także art. 237, art. 238, art. 239, art. 240 i art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 54 z zm.). W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie niewątpliwie wykazuje na zaistnienie okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko zakładu prowadzonego przez Spółkę oraz określił zakres przedmiotowy przeglądu ekologicznego instalacji niezakwalifikowanej jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Od w/w decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożyli A. P., Z. P. i J. P., prowadzący działalność gospodarczą pn. Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowe [...] Spółka Cywilna. Skarżący zarzucili m. in. naruszenia art. 237 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz art. 7, 8,77, 80,107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Wskazali, że w sprawie nie występują okoliczności uzasadniające sporządzenie przeglądu ekologicznego. Nie udowodniono negatywnego oddziaływania na środowisko. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia przeglądu ekologicznego. Kolegium ww. decyzją z dn.13 maja 2025 r., po rozpoznaniu odwołania, orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wydanej decyzji Kolegium podniosło następującą oceną i argumentację w sprawie: Organ odwoławczy przede wszystkim wskazał na podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia w sprawie, którą stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 200Ir. Prawo ochrony środowiska - zwanej dalej: "Ustawa" lub "P.o.ś.". Zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta R. z dnia 27.06.2024r. znak: [...] wydana została na podstawie art. 237, art. 238, art. 239, art. 240 i art. 378 ust. 1 P.o.ś. Art. 237 ustawy stanowi, że w razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego. Nałożenie obowiązku sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego następie w drodze fakultatywnej decyzji organu ochrony środowiska, czyli w warunkach tzw. uznania administracyjnego, na co wskazuje użyte w art. 237 ustawy zwrotu "może". Znajduje więc potwierdzenie w powyższym przepisie stanowisko, akceptowane również przez Kolegium, polegające na przyjęciu, iż ustawową przesłanką nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego jest samo tylko zaistnienie możliwości negatywnego oddziaływania na środowisko, a przepis ten nie wymaga, by skutek ten zaistniał. Obowiązkiem organu rozpatrującego sprawę było ustalenie istnienia bądź nieistnienia przesłanek z art. 237 ustawy uzasadniających nałożenie obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego, a mianowicie wystąpienie w obrocie prawnym instalacji w rozumieniu art. 3 pkt.6 ustawy oraz ustalenie, że w związku z funkcjonowaniem instalacji występuje możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko. W ocenie Kolegium bezspornym jest, że w rozpatrywanej sprawie mamy odczynienia z instalacją w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy. Organ I instancji uzasadniając swoje twierdzenie w zakresie dotyczącym nałożenia obowiązku przedłożenia przeglądu ekologicznego przeprowadził postępowanie wyjaśniające, które wskazało na zaistnienie okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko prowadzanego zakładu. Z protokołu oględzin przeprowadzonych w listopadzie 2022 r. i w kwietniu 2024r. wynika, że stwierdzono wystąpienie okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji do produkcji wyrobów tartacznych na środowisko, tj.: niekorzystne oddziaływanie akustyczne - podczas mechanicznej obróbki drewna powstaje znaczne natężenie dźwięku mogące powodować przekroczenia dopuszczalnych wartości zarówno na stanowiskach pracy, jak i poza terenem, na którym zlokalizowany jest zakład produkcyjny; występowanie pyłu drzewnego powstającego podczas mechanicznej obróbki drewna - konieczność zastosowania instalacji odpylającej i dobór właściwych końcowych urządzeń odpylających w celu wyeliminowania emisji pyłów na sąsiednie tereny; ryzyko wystąpienia wtórnej niezorganizowanej emisji pyłu poprzez niezapewnienie hermetycznego odbioru trocin powstających w urządzeniu odpylającym, emisji zanieczyszczeń wprowadzanych do powietrza z kotłowni znajdujących się na terenie zakładu oraz z kontenerowej instalacji do suszenia drewna, ryzyko prowadzenia nieprawidłowego gospodarowania wytworzonymi odpadami powstającymi w wyniku eksploatacji instalacji, jak i gospodarowania odpadami pozainstalacyjnymi; ryzyko wystąpienia zanieczyszczenia środowiska wodno-gruntowego w wyniku wykorzystywania wanny do impregnowania surowca drzewnego oraz odprowadzania skroplin z kontenerowej instalacji suszenia drewna do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Kolegium w swojej argumentacji, odnosząc się do zarzutów odwołania wskazało, że negatywne oddziaływanie na środowisko nie wiąże się wyłącznie z ustaleniem, czy dana instalacja przekracza lub nie przekracza określonych prawem wartości maksymalnych jako bezpiecznych dla środowiska. Nie można wykluczyć, że w konkretnej sprawie nawet w przypadku dochowania takich dopuszczalnych przez prawo poziomów oddziaływania może mimo wszystko dojść do negatywnego oddziaływania na środowisko, tym bardziej jeżeli mamy do czynienia z instalacją, która z samego założenia takie negatywne oddziaływanie powoduje. Do nałożenia obowiązku opracowania przeglądu ekologicznego jest wystarczająca sama możliwość wystąpienia zagrożeń. Z powyższych względów nie mógł być uznany za zasadny zarzut skarżących odnośnie naruszenia art. 237 p.o.ś. poprzez nieustalenie okoliczności realnego negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. Prezentując kolejne aspekty swojego stanowiska Kolegium podniosło, że wyznaczając zakres przeglądu organ I instancji wskazał jakimi przesłankami kierował się przy jego określaniu. Organ wskazał również, że zakres przedmiotowy przeglądu ekologicznego instalacji, nie obejmuje przeprowadzenia pomiarów emisji hałasu do środowiska z instalacji poza terenem zakładu, ponieważ w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, ustalono, że dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku /t.j. w Dz.U. z 2014 r. poz. 112/, dla terenów zabudowy zagrodowej nie zostały przekroczone (dowód: "Sprawozdanie Nr [...] z pomiarów emisji hałasu do środowiska" oraz protokół nr [...]). Odnosząc się do zarzutów odwołania, że w przedmiotowej sprawie brak jest okoliczności, które uzasadniałyby konieczność nałożenia na stronę wykonania przeglądu ekologicznego — w zakresie gospodarowania odpadami, odprowadzania ścieków, wprowadzania do powietrza pyłów i gazów, należy wskazać, że organ prowadzący postępowanie w sprawie sporządzenia przeglądu ekologicznego zobowiązany jest jedynie ustalić czy instalacja może mieć negatywny wpływ na środowisko. W ocenie Kolegium organ wskazał takie okoliczności, które mogą mieć negatywny wpływ na środowisko m. in. emisja pyłów i zanieczyszczeń. Ustawodawca nie nałożył na organ obowiązku dokonywania w tym zakresie decydujących ustaleń i kwalifikacji substancji, jako negatywnie wpływających na środowisko. Na tym etapie organ jeszcze nie wie jakiego rodzaju substancje mogą mieć i czy w istocie będą miały negatywny wpływ na środowisko. Organ prowadzi postępowanie zmierzając do ustalenia czy instalacja oddziałująca na środowisko prawdopodobnie, w konkretnych okolicznościach sprawy ocenianych zgodnie z wiedzą i doświadczeniem życiowym na podstawie zgromadzonych materiałów może wpływać niekorzystnie na stan środowiska, na które oddziałuje. Reasumując Kolegium nie znalazło podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji, oprócz terminu sporządzenia i przedłożenia projektu ekologicznego. Po przeanalizowaniu akt niniejszej sprawy Kolegium uznało, że przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie nie narusza przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z powyższą decyzją nie zgodzili się wspólnicy Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo Handlowego [...] spółka cywilna, tj. A. P., S. P., T. P. ( dalej jako: "skarżący"), którzy pismem z dn. 16 czerwca 20205 r. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie następujących przepisów: 1/ art.28 i 29 KPA, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ art. 7,7a § 1, 7b, 8,11, 77, 80, 81a § 1, 84,104,107 w zw. z art. 140 KPA, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3/ art. 15 KPA i art. 107 KPA w związku z art. 138,140 KPA, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4/ art. 10 ust. 1 i 2 ustawy Prawo przedsiębiorców; co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 5/ art. 237, 23 8,art. 239, 240, 378 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, co miało wpływ na wynika sprawy. W uzasadnieniu skargi, prezentując swoje stanowisko skarżący wskazali, że zaskarżona decyzja jest lakoniczna, nie zawiera odniesienia się do argumentów odwołania, przez co nie poddaje się ocenie. Brak jest rozważań prawnych i analizy materiału dowodowego w sprawie, dotyczących zbadania czy Starosta w sposób właściwy zastosował art. 240 ustawy Prawo ochrony środowiska i czy dobór elementów przeglądu, które zostały narzucone do wykonania przez stronę został właściwie przeprowadzony i uzasadniony w okolicznościach sprawy. Odwołanie zawiera szereg argumentów, które nie zostały rozpatrzone, a mogą mieć wpływ na zakres raportu ekologicznego. Zgodnie z art. 240 ustawy Prawo ochrony środowiska organ właściwy do nałożenia obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego określa, które z wymagań wymienionych w art. 238 należy spełnić, sporządzając przegląd. Określenie wymagań winna poprzedzać pogłębiona analiza, jakie elementy zakresu potencjalnego oddziaływania na środowisko organ wziął pod uwagę przy określaniu rodzaju obowiązków nałożonych na stronę. W związku z tym, że decyzja wydana w oparciu o art. 240 ustawy nakłada na przedsiębiorcę obowiązki, winny być one wyważone, zmierzać do osiągnięcia założonego efektu i być proporcjonalne. W przedmiotowej sprawie organy naruszyły zasadę proporcjonalności, ponieważ nałożone na stronę zobowiązania nie są adekwatne do celów, jakim mają służyć - zapewnieniu ochrony środowisku. SKO w R. nie zbadało zarzutów odwołania, nie przeprowadziło postępowania wyjaśniającego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji ogranicza się do lakonicznych stwierdzeń, że w ocenie Kolegium organ wskazał takie okoliczności, które mogą mieć negatywny wpływ na środowisko, np. emisja pyłów i zanieczyszczeń. Organ odwoławczy nie zbadał zarzutów odwołania, ani nie odniósł się do dowodów przedstawionych przez stronę, dołączonych do odwołania, tj. m.in. decyzja Starosty [...] z dn. 27 sierpnia 2024 r. o udzieleniu pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza powstających w związku z eksploatacją instalacji zlokalizowanej w P., pismo GIOŚ z dn. 22 maja 2024 r. dot. stwierdzenia zachowania dopuszczalnych norm stężeń pyłów na nieruchomości zakładu w P.. Skarżący w swoich wywodach przeanalizowali wszystkie zakresy działalności zakładu, stwierdzając, że żaden z tych zakresów nie przekracza dopuszczalnych norm eksploatacyjnych. Wreszcie skarżący powołując się na art. 237 ustawy p.o.ś. wskazali, że w toku postępowania pierwszej instancji nie zostały przeprowadzone żadne dowody, które mogłyby uzasadnić opisane powyżej stanowisko. W szczególności Starosta nie powołał żadnych biegłych, którzy mogliby ocenić ryzyko zaistnienia przesłanek ustawowych do nałożenia na stronę obowiązku sporządzenia raportu ekologicznego w aspektach wynikających z zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 dalej: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw. Podnieść w tym miejscu należy, że Sąd w całości podzielił przedstawione wyżej ustalenia organów obu instancji i wyrażoną przez nie ocenę prawną stanu faktycznego, stąd nie potrzeby ich powtarzania. Zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdują przede wszystkim przepisy ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm., dalej: ustawa lub P.o.ś). Zgodnie z art. 237 P.o.ś., w razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego. Zgodnie zaś z art. 241 ust. 1 P.o.ś. jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko wynika z działalności podmiotu korzystającego ze środowiska innej niż eksploatacja instalacji, art. 237, 239 pkt 2 i art. 240 stosuje się odpowiednio. Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że w przepisie art. 237 P.o.ś. jest mowa o zaistnieniu możliwości negatywnego oddziaływania na środowisko, a nie o wymogu, aby taki skutek zaistniał. Przepis ten nie wymaga jednoznacznego stwierdzenia, że skutek w postaci negatywnego oddziaływania zaistniał, tj. instalacja w określony konkretnie sposób oddziałuje negatywnie na środowisko, lecz wystarczy samo tylko ustalenie możliwości negatywnego oddziaływania tej instalacji na środowisko. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji – mając na względzie powyższe - w ocenie Sądu Kolegium zasadnie uznało, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do zobowiązania skarżących do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego w myśl art. 237 P.o.ś. Organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły - na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - że istnieje możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko działalności zakładu prowadzonego przez skarżących. Z protokołów oględzin i kontroli przeprowadzonych w listopadzie 2022 r. i w kwietniu 224r. wynika, że stwierdzono wystąpienie okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji do produkcji wyrobów tartacznych na środowisko, tj.: niekorzystne oddziaływanie akustyczne - podczas mechanicznej obróbki drewna powstaje znaczne natężenie dźwięku mogące powodować przekroczenia dopuszczalnych wartości zarówno na stanowiskach pracy, jak i poza terenem, na którym zlokalizowany jest zakład produkcyjny; występowanie pyłu drzewnego powstającego podczas mechanicznej obróbki drewna - konieczność zastosowania instalacji odpylającej i dobór właściwych końcowych urządzeń odpylających w celu wyeliminowania emisji pyłów na sąsiednie tereny; ryzyko wystąpienia wtórnej niezorganizowanej emisji pyłu poprzez niezapewnienie hermetycznego odbioru trocin powstających w urządzeniu odpylającym, emisji zanieczyszczeń wprowadzanych do powietrza z kotłowni znajdujących się na terenie zakładu oraz z kontenerowej instalacji do suszenia drewna, ryzyko prowadzenia nieprawidłowego gospodarowania wytworzonymi odpadami powstającymi w wyniku eksploatacji instalacji, jak i gospodarowania odpadami pozainstalacyjnymi; ryzyko wystąpienia zanieczyszczenia środowiska wodno-gruntowego w wyniku wykorzystywania wanny do impregnowania surowca drzewnego oraz odprowadzania skroplin z kontenerowej instalacji suszenia drewna do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Należy również wskazać, że Kolegium – stosownie do art. 240 P.o.ś. w sposób prawidłowy określiło zarówno przedmiot, który powinien podlegać przeglądowi jak również określiło w decyzji wymagania jakie winien spełniać przegląd ekologiczny, o których mowa w art. 238 ww. ustawy. Zatem w ocenie Sądu organy orzekające w sprawie zasadnie stwierdziły konieczność nałożenia obowiązku na skarżących sporządzenia i przedłożenia dokumentu ekologicznego, z uwagi na samą możliwość oddziaływania przedmiotowej instalacji na środowisko. Podkreślić należy, że w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowym podkreśla się, że negatywne oddziaływanie na środowisko nie wiąże się wyłącznie z ustaleniem, czy dana instalacja przekracza lub nie przekracza określonych prawem wartości maksymalnych jako bezpiecznych dla środowiska. Nie można wykluczyć, że w konkretnej sprawie nawet w przypadku dochowania takich dopuszczalnych przez prawo poziomów oddziaływania może mimo wszystko dojść do negatywnego oddziaływania na środowisko, tym bardziej jeżeli mamy do czynienia z instalacją, która z samego założenia takie negatywne oddziaływanie powoduje (tak: Gruszecki K. Komentarz do ustawy - Prawo ochrony środowiska 2016 r. Wydanie IV, LEX). Przy czym z art. 237 ustawy wynika, że wystarczy samo wykazanie "możliwości" negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, a więc wskazania na "potencjalnie" występujące zagrożenie (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1568/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów nie mógł być uznany za zasadny zarzut skarżących odnośnie naruszenia art. 237 P.o.ś. poprzez nieustalenie okoliczności realnego negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. Wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wbrew temu co twierdzi skarżąca nie było podstaw do uchylenia decyzji starosty w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. Materiał dowodowy został zebrany w wystraczającym stopniu do podjęcia decyzji w sprawie i nie wymagał – stosownie do art. 136 K.p.a. – uzupełnienia. Kolegium ponownie oceniło całość materiału dowodowego i doszło do właściwych wniosków. Zasadnie uchylono decyzję tylko w części dotyczącej terminu na sporządzenie i przedłożenie przeglądu ekologicznego. Zatem wbrew zarzutom skargi Kolegium ani starosta nie dopuścili się naruszenia przepisów postepowania administracyjnego, tj. art. 7, 77 i art. 80. Zaskarżona decyzja została sporządzona w zgodzie z art. 107 § 3 K.p.a., w rezultacie organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, tj. art. 237, art. 240 w związku z art. 238 ustawy P.o.ś. Zważywszy na poczynione ustalenia powtórzyć należy, że w całości za chybione uznać trzeba zarzuty naruszenia powołanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji nie można też podzielić zarzutów naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Poza zarzuconymi, Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji . Skoro więc zaskarżona decyzja odpowiada prawu, stąd skarga podlegała oddaleniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a, należało orzec jak w sentencji.