VIII SA/Wa 474/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Sygn. akt VIII SA/Wa 474/15 [pic] P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: umorzyć postępowanie sądowe w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym na podstawie art. 249a oraz 252 § 3 p.p.s.a. Decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2014 r. Burmistrz Gminy [...] (zwany dalej: Burmistrz, organ I instancji), działając na podstawie art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm., zwana dalej: u.p.z.p.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze. zm., zwana dalej: k.p.a.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, zwane dalej: rozporządzeniem) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589), po rozpatrzeniu sprawy z wniosku S. S. (zwany dalej: inwestor), orzekł o ustaleniu sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi dojazdowej i placu przy budynku mieszkalnym na nieruchomości, składającej się z działek nr [...],[...] i części działki nr [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Burmistrz określił, iż rodzaj inwestycji, to zabudowa mieszkaniowa. Określając warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego zalecił by przedmiotowa inwestycję zaprojektować zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), w sposób zapewniający realizację pełnego wyposażenia terenu w niezbędną infrastrukturę oraz uzbrojenia terenu zawierającego się w liniach rozgraniczenia inwestycji. W zakresie intensywności wykorzystania terenu przeznaczonego pod inwestycję podał, że maksymalnie: do 10 % powierzchni nieruchomości można przeznaczyć pod zabudowę, 10% na dojazdy, chodniki, placyki utrwalone, tarasy, 80 % winno stanowić powierzchnię biologicznie czynną zagospodarowaną wg potrzeb użytkownika. Jednocześnie organ I instancji ustalił wymagania i warunki nowej zabudowy w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, infrastruktury technicznej i komunikacji oraz ochrony interesów osób trzecich. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek inwestora, który wystąpił o budowę drogi dojazdowej i placu przy budynku mieszkalnym, do wniosku dołączył postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazujące przedstawienie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania działek nr [...],[...] w celu legalizacji zrealizowanego zagospodarowania terenu. Ustalenia przedmiotowej decyzji mają charakter ogólny, wskazują jedynie na możliwość realizacji przedsięwzięcia nie wskazując konkretnego rozwiązania zagospodarowania terenu. Podał, iż sporządzona w niniejszej sprawie, stosownie do wymogu art. 53 ust. 3 u.p.z.p., analiza urbanistyczna wskazuje, że spełnione są łącznie warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. pozwalające na ustalenie warunków zabudowy. Analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również analiza stanu faktycznego i prawnego terenu lokalizacji inwestycji pozwala stwierdzić, że nieruchomość, na której inwestor zamierza realizować planowane przedsięwzięcie nie jest objęta ustaleniami żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; nie ogłoszono również o przystąpieniu przez Gminę [...] do sporządzenia planu miejscowego w odniesieniu do przedmiotowego terenu. Według danych z rejestru gruntów przedmiotowa nieruchomość stanowi własność inwestora. Nieruchomość ta przylega do pasa drogowego drogi powiatowej, znajduje się na terenie częściowo zainwestowanym, nieruchomość w chwili obecnej jest zabudowana budynkiem mieszkalnym. Planowanej inwestycji nie dotyczą ograniczenia i zakazy wynikające z potrzeb ochrony dziedzictwa kulturowego, zabytków i dóbr kultury współczesnej określonych w przepisach odrębnych o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Na obszarze inwestycji nie występują obszary lub obiekty objęte ochroną prawną na podstawie przepisów szczególnych, nie występują więc nakazy, zakazy i ograniczenia z nich wynikające. Wedle Studium uwarunkowań i kierunków rozwoju zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] przedmiotowy teren znajduje się w strefie terenów zabudowy zagrodowej i nie jest objęty obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na terenie objętym wnioskiem nie przewiduje się realizacji zadań rządowych i samorządowych, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 u.p.z.p., tym samym nie zachodzi konieczność uzyskania uzgodnienia z Wojewodą [...], Marszałkiem Województwa [...] i Starostą w zakresie zadań rządowych i samorządowych. W toku postępowania, stosownie do wymogów art. 53 ust. 4 pkt 6, 9, u.p.z.p. uzyskano uzgodnienia organu właściwego w sprawach melioracji wodnych, organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych, właściwym zarządcą drogi (tzw. milcząca zgoda). Odwołanie na powołane rozstrzygnięcie złożyła D. W. (zwana dalej: skarżąca) podnosząc, że sprzeciwia się budowie przedmiotowej drogi. Skarżąca podała, że zaskarżona decyzja jest bezprzedmiotowa ponieważ inwestor nie jest właścicielem nieruchomości objętych decyzją. Ich właścicielem według informacji z rejestru gruntów prowadzonego przez Wydział Geodezji Starostwa Powiatowego w [...] jest P. S. Ponadto obszar, na którym zlokalizowana jest droga został niepoprawnie zanalizowany - na mapie terenu objętego wnioskiem brakuje informacji o niektórych elementach terenu jak np. rowy przy nieuregulowanej prawnie drodze powiatowej [...] (dawniej [...]) czy skarpy między działkami [...] (działka skarżącej) oraz [...], które to zostały utworzone przez inwestora podczas jego wcześniejszej inwestycji na działkach [...] oraz [...], kiedy obydwie działki były jego własnością. Różnica terenu między działkami [...] i [...] to prawie 2 metry- droga w tym miejscu oznacza obrywanie tych skarp, obniżanie poziomu działki [...] - jej niszczenie. Ponadto droga została już częściowo poprowadzona i to przez teren działki [...]. Decyzją znak [...] z [...] kwietnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej: Kolegium, organ odwoławczy), biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, iż wnioskiem z [...] sierpnia 2014 r. inwestor wystąpił do organu I instancji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na działkach [...] i [...] polegającej na budowie drogi dojazdowej betonowej do działki [...] i placu przy budynku mieszkalnym na działkach [...] i [...]. We wniosku inwestor określił szerokość drogi, podał powierzchnię zabudowy terenu, a na mapie wskazał granice terenu inwestycji oraz przedłożył profil podłużny drogi. Kolegium oceniło, że znajdujący się w aktach sprawy wniosek inwestora, spełnia wymagania art. 52 ust. 2 u.p.z.p. i mógł stanowić podstawę procedowania w sprawie. Organ I instancji zawiadomił strony o wszczętym postępowaniu i pouczył je o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Następnie przygotowany został przez osobę uprawnioną projekt decyzji o warunkach zabudowy, który następnie skierowany został do uzgodnienia z Powiatowym Zarządem Dróg Publicznych w [...], Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Inspektorat w [...] oraz Starostwem Powiatowym w [...]. Powyższe organy pozytywnie uzgodniły warunki realizacji planowanej inwestycji. Kolegium podało, iż wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uzależnione jest od łącznego spełnienia warunków zawartych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Potwierdzeniem spełnienia (lub nie) warunków jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza wskazuje, że zamierzona inwestycja w terenie wskazanym we wniosku jest dopuszczalna i spełnione zostały warunki z art.61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Planowana droga jest niezbędna do obsługi znajdującego się na działce nr [...] budynku mieszkalnego, a utwardzenie placu poprawi sposób użytkowania terenu wokół budynku. Zaskarżona decyzja spełnia wymogi art. 54 u.p.z.p., tj. zawiera wszystkie elementy merytorycznego rozstrzygnięcia, a uzasadnienie decyzji jest obszerne i prawidłowo wyjaśnia motywy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia.  Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że na etapie ustalania warunków zabudowy inwestor nie musi legitymować się prawem do terenu na cele budowlane, co oznacza, że inwestor może otrzymać decyzję o warunkach zabudowy na cudzy grunt. Kwestie związane z prawem do terenu na cele budowlane rozstrzygane są dopiero na etapie pozwolenia na budowę przez organ wydający pozwolenie na budowę. Przy sporządzaniu analizy funkcji, która jest załącznikiem do decyzji, uwzględniono istniejącą infrastrukturę, jednakże sporządzający analizę nie miał obowiązku szczegółowego wskazywania wszystkich elementów terenu takich jak rowy i skarpy. Natomiast kwestia różnicy poziomu terenu i ewentualnego niszczenia skarp będzie przedmiotem rozwiązań w projekcie budowlanym drogi. Ponadto na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie są oceniane przyszłe rozwiązania techniczne drogi, a decyzja ma jedynie odpowiedzieć na pytanie, czy i na jakich warunkach, tj. w jakich granicach, może być zrealizowana planowana inwestycja. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożyła skarżąca wnioskując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości. Podjętej decyzji skarżąca postawiła zarzut naruszenia przepisów postępowania - art. 77 § 1 w związku z art. 80 oraz art. 8, art. 11 i art 107 § 2 i 3 k.p.a., a także przepisów prawa materialnego - art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p. Uzasadniając skarżąca podała, iż zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo i zasady dobrego sąsiedztwa i ładu przestrzennego w okolicy. Powstał efekt społeczno-gospodarczy niemożliwy do zaakceptowania. W analizie występują poważne uchybienie, nie spełnia ona warunków jest źle wykonana. Skarżąca podniosła wątpliwości w zakresie przyjętego obszaru do przeprowadzenia analizy. Ponadto zwróciła uwagę, iż na mapie terenu objętego wnioskiem nie ma zaznaczonej skarpy pomiędzy działkami [...] i [...] powstałej na skutek obniżenia terenu działki nr [...] około 2 m przez inwestora. Nie wykazano budynku gospodarczego postawionego na drodze [...] (obecnie [...]) i częściowo na działce [...], co jest w jej ocenie uchybieniem. Na mapie brak przepustu na działkę [...] (obecnie przepust znajduje się w działce nr [...]), pominięte parametry są konieczne do przeprowadzenia zamierzonej inwestycji. Zdaniem skarżącej na etapie ustalania warunków zabudowy, należy ustalić wszystkie parametry inwestycji. Wskazała także, że postępowanie przed Kolegium toczyło się bez jej udziału, a zatem decyzja jest wadliwa, z naruszeniem prawa i powinna być uchylona. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powołane przepisy Sąd uznał, że zarówno zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja są prawidłowe, wydane zostały zgodnie z obowiązującymi w przedmiotowej materii przepisami prawa materialnego (u.p.z.p. i przepisami wykonawczymi) oraz przepisami procedury. W niniejszej sprawie niesporne jest, iż działki nr [...],[...] i część działki nr [...] znajdują się na terenie, na którym brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż inwestor przed realizacją inwestycji zobowiązany jest do uzyskania decyzji ustalającej sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy. Jak bowiem wynika z art. 58 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Uzupełnieniem regulacji zawartej w art. 61 u.p.z.p. są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (publ. jw.), które określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu. Przepisy rozporządzenia wyznaczają też zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Zgodnie z § 3 ust 1 rozporządzenia MI, w celu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Jak wynika z § 3 ust. 2 ww. aktu, granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Z powołanych regulacji prawnych wynika, że w ramach postępowania administracyjnego, prowadzonego z wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, organy administracji zobligowane są do przeprowadzenia czynności, polegających w pierwszej kolejności na wyznaczeniu obszaru analizowanego, a w drugiej – na metodycznym porównaniu prawnie relewantnych parametrów projektowanej inwestycji z parametrami istniejącej zabudowy. Efektem tego porównania są wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowiące załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Jak wynika ze sporządzonej w niniejszej sprawie analizy wokół terenu objętego wnioskiem wyznaczono obszar analizowany, zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia i uznano go za wystarczający do przeprowadzenia analizy. Szerokość frontu nieruchomości objętej wnioskiem wynosi 21 m. Do analizy przyjęto trzykrotną szerokość frontu działki od drogi publicznej to jest 63 m, od północy teren poszerzono do drogi gminnej. Zaznaczyć należy, że organ nie znalazł żadnych podstaw prawnych do wyznaczania obszaru analizowanego o innych parametrach. Jest to obszar wystarczający do przeprowadzenia analizy. Nieruchomość objęta wnioskiem jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, w analizowanym obszarze zlokalizowana jest: zabudowa mieszkaniowa (działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]), zabudowa mieszkaniowa z budynkami gospodarczymi (działki Nr [...],[...],[...],[...]) oraz wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowana terenu na budowę zabudowy mieszkaniowej i gospodarczej wraz z infrastrukturą techniczną (działki nr [...],[...]). Planowana budowa drogi dojazdowej i placu na działkach objętych wnioskiem stanowi kontynuację istniejącej funkcji i uzupełnienie istniejącej infrastruktury niezbędnej do funkcjonowania zrealizowanego budynku mieszkalnego. Wskaźnik wielkości powierzchniowej nowej zabudowy wyznaczono mając na uwadze wielkość nieruchomości objętych analizą, istniejącą zabudowę na działkach w terenie analizowanym oraz wielkość planowanej inwestycji. Ustalono, że powierzchnia zabudowy nie powinna być większa niż 10% powierzchni działki objętej wnioskiem, powierzchnia biologicznie czynna minimum 80 % powierzchni działki, pozostałe 10 % może być przeznaczone na dojazdy, chodniki, tarasy. Parametrów dotyczących linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu nie określano, bowiem nie dotyczą one planowanej inwestycji – drogi dojazdowej. Teren ma dostęp do drogi publicznej od strony drogi powiatowej. Istniejące uzbrojenie na działce (energia elektryczna, woda) jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Ponadto ustalono, że teren działek nr [...],[...],[...] (w granicach objętych wnioskiem tj. ABCDEFG), wskazany dla lokalizacji inwestycji, był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, uzyskaną przy sporządzaniu nieobowiązującego od 2004 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (znajdował się w strefie zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). Wydanie decyzji nie naruszy przepisów odrębnych. Sąd ocenia, że załączona do akt analiza funkcji oraz cech zabudowy i będąca podstawą orzekania w postępowaniu administracyjnym w sposób wystarczający i adekwatny do sytuacji analizuje stan faktyczny oraz prawny planowanej inwestycji. Organy nie naruszyły art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. w zakresie uzgodnienia z właściwymi jednostkami i urzędami, planowana inwestycja została uzgodniona z Powiatowym Zarządem Dróg Publicznych w [...] (uzgodnienie z [...] listopada 2014 r. i Starostwem Powiatowym w [...] (uzgodnienie z [...] listopada 2014 r.). Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Inspektorat w [...] nie zajął stanowiska w terminie 14 dni, zatem stosownie do przepisu 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnienie zostało uznane za dokonane. Sąd zauważa jednocześnie, iż zamierzona inwestycja spełnia łącznie wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5 u.p.z.p., co determinowało pozytywne rozpoznanie wniosku inwestora. W odniesieniu do zarzutów skargi, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Kolegium jest prawidłowo uzasadniona, rozpoznaje sprawę pod kątem merytorycznym, jest jasna, pełna, odnosi się do wszystkich zarzutów odwołania. W kontekście powyższych rozważań za nietrafione uznano podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procedury. Ponadto w szczególności do podnoszonego zarzutu braku tytułu własności inwestora dla zamierzenia inwestycyjnego (budowy drogi), podkreślić należy, iż na etapie postępowania o wydanie warunków zabudowy, nie jest badany tytuł prawny do nieruchomości. Ta kwestia jak i inne podnoszone w skardze podlegają badaniu i ocenie dopiero na etapie wydania pozwolenia na budowę. Błędnie zatem skarżąca wywodzi w skardze, że wszystkie okoliczności i parametry inwestycji powinny być ocenione w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Zaznaczyć także należy, iż okoliczność, że toczy się postępowanie sądowe o wydanie nieruchomości przeciwko P. S. oraz o rozgraniczenie nie miała wpływu na postępowanie o warunki zabudowy. Jeszcze raz zaznaczyć należy, iż kwestie tytułu prawnego do nieruchomości podlegają badaniu przez organy na etapie pozwolenia na budowę. Skarżąca nie wykazała także na czym polega naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa i ładu przestrzennego wobec wydania decyzji o warunkach zabudowy dla drogi dojazdowej i placu. W ocenie Sądu jest zarzut całkowicie nieuzasadniony. Również zwrócić uwagę należy, że w niniejszym postępowaniu wniosek inwestora rozpoznawany był przez organy architektoniczne, natomiast ewentualnie inne sprawy skarżącej toczące się przed innym organem, a mianowicie PINB, który jest organem nadzoru budowlanego, nie mogły mieć wpływu na rozpoznanie wniosku. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 orzekł jak w sentencji wyroku. UZASADNIENIE Wnioskiem z [...] listopada 2015 r. (data złożenia na biurze podawczym) D.W.(zwana dalej: "skarżąca") wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Na rozprawie w dniu 18 grudnia 2015 r. skarżąca oświadczyła, że cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wnosi o umorzenie postępowania z tego wniosku. Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 249a w związku z art. 252 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.