VIII SA/Wa 484/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant Specjalista Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom wodnym oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z [...] maja 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., po rozpoznaniu odwołania M. Z. i K. Z. od decyzji Prezydenta Miasta R. z [...] marca 2019 r. odmawiającej nakazania M. M. – właścicielce działki nr [...] w R. przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, utrzymało w mocy w/w decyzję. Stan sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z 15 października 2015 r. K. Z. i M. Z. właścicielki działek o nr [...] i [...] położonych przy ul. S. w R. zwróciły się o rozwiązanie problemu zalewania ich działek przez wody przedostające się z działki nr [...] przy ul O. w R., której właścicielką jest M. M.. Podały, że zmiana stanu wody na gruncie jest wynikiem podniesienia terenu działki nr [...] i systematycznego zasypywania północnego brzegu stawu położonego na tej działce, przy jednoczesnym pogłębianiu i przesuwaniu jego brzegu od strony południowej. W efekcie tych prac ziemnych staw, który pierwotnie znajdował się w odległości 6 m od granicy z działkami [...] i [...], obecnie znajduje się w odległości 1 m. Ponadto na działce nr [...] znajdował się rów odprowadzający wodę, który łączył się z innym stawem oddalonym o kilkanaście metrów na wschód i rów ten zasypano. Powoduje to, że podczas obfitych opadów deszczu, woda nie spływa do rowu, a stagnuje na działkach K. Z. i M. Z.. Podczas kilkukrotnych oględzin terenu podjęto próby ugody. Uczestniczka zobowiązała się do usunięcia grobli usypanej w poprzek działek [...] i [...], udrożnienia rowu, który odprowadza wody opadowe ze stawu na działkę [...]. U. W. poprzednia właścicielka działki nr [...] wskazała, że w południowej części działki znajdowała się sadzawka porośnięta naturalną roślinnością, w mokrych latach sadzawka była pełna wody, a wokół robiły się rozlewiska. Odległość stawu od granicy działek [...] i [...] wynosiła ok. 0,5 – 1,5 m i trudno było przejść między ogrodzeniem działki, a sadzawką. Powołany przez organ I instancji biegły z zakresu stosunków wodnych wskazał, że kilkukrotnie doszło do zmiany stosunków wodnych, przy czym najistotniejsze zmiany to nieustanne podwyższanie poziomu terenu na działce nr [...] przez nawożenie ziemi oraz systematyczne zasypywanie północnego brzegu stawu, przy jednoczesnym pogłębianiu i przesuwaniu jego brzegu na stronę południową. Do zmiany stosunków wodnych doszło też w ocenie biegłego na skutek nawiezienia ziemi przez K. Z., a tym samym podwyższenie terenu działki nr [...], przez co zmianie uległ kierunek odpływu wód w stronę działki M. Z.. Podejmowane w trakcie postępowania działania zapobiegawcze polegające na usunięciu przez M. M. części skarpy, obniżenie terenu działki nr [...] przy stawie od granicy z działkami K. i M. Z. i nawiązanie do wysokości działki [...] dało odwrotny skutek. Płynąca rowem do stawu woda na działce nr [...] przy większych opadach lub roztopach wypływała wykonanym obniżeniem na działkę [...] i dalej kierowała się zgodnie ze spadkiem na zachód w kierunku działki nr [...]. Konieczne było zatem przywrócenie do stanu poprzedniego skarpy na działce [...] w celu uniemożliwienia napływu wody na działkę M. Z. i działkę nr [...] (E. R.). W tym stanie faktycznym organ I instancji uznał, że zaistniały przesłanki z art. 29 ust. 1 Prawa wodnego, w związku z czym zobowiązał M. M. do przywrócenia na terenie działki nr [...] stanu poprzedniego tj. przeniesienie obecnej lokalizacji stawu na północ o 5 -6 m i obniżenie jej terenu do poziomu jaki istnieje za betonowym ogrodzeniem działki nr [...]. W wyniku odwołań M. Z., K. Z., M. M. SKO w R. decyzją z [...] grudnia 2017 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu SKO wskazało m.in., że nałożonego przez organ obowiązku wykonania nie sposób zweryfikować, gdyż nie wiadomo jakie prace i ewentualnie jakie urządzenia należy wykonać, w którym miejscu na gruncie i o jakich parametrach. Taki sposób sformułowania obowiązku jest w ocenie SKO nie tylko nieprecyzyjny, ale i wadliwy. Nadto wątpliwości organu II instancji budzi powołana podstawa prawna rozstrzygnięcia tj. art. 29 Prawa wodnego podczas , gdy w pkt II decyzja odwołuje się do innych przepisów ustawy i przepisów innych ustaw. Rozpoznając sprawę ponownie, po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej oraz oględzin w dniu 26 lipca 2018 r. stwierdzono, że na terenie objętym postępowaniem zaszły kolejne, istotne zmiany w stosunku do stanu zastanego przy wszczęciu postępowania i w jego toku. Ustalono, że nawieziono i podwyższono powierzchnię działek nr [...] i [...], utwardzono powierzchnię przylegającą do drogi dojazdowej do działki [...] oraz trwa budowa dwóch domów na działkach [...] i [...]. Mimo, że oględziny przeprowadzono w dniu "po deszczu" staw na działce [...] wypełniony był wodą w 50% w stosunku do wysokości skarp i woda ani nie napływała ani nie odpływała ze stawu. Na działce nr [...] nie było rozlewiska. Organ przeprowadził też dowód ze "Szkicu sytuacyjno – wysokościowego gruntu" sporządzonego uprawnionego geodetę, a następnie na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdził, że nie zaistniały przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o art. 29 ust. 3 ustawy i odmówił nakazania M. M. przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. W odwołaniu K. i M. Z. zarzuciły naruszenie art. 7 w zw. z art. 77§ 1, 80 kpa przez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli, a także przez dowolną ocenę materiału dowodowego wyrażającej się w wybiórczej ocenie opinii biegłego; naruszenie art. 8 kpa poprzez podważenie zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa; naruszenie art. 8 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarte w niej zbyt ogólnikowe stwierdzenia, co uniemożliwia dokonanie kontroli decyzji; naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 6 kpa przez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i pełne uzasadnienie, z którego nie wynika dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach; naruszenie art. 29 ustawy Prawo wodne poprzez jego pominięcie w sytuacji, gdy przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie i organ winien nakazać M. M. przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Odwołujące się wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. SKO utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazało m. in., że nie każda zmiana stosunków wodnych powoduje zastosowanie art. 29 ust. 3 prawa wodnego, a jedynie taka, która negatywnie, szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie. Organ musi wykazać istnienie związku przyczynowo – skutkowego między dokonaną zmianą na działce sąsiedniej, a wynikłą z powodu tej zmiany szkodą. Wymaga to, co do zasady wiadomości specjalnych oraz odpowiedniej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, postępowań wodnoprawnych, melioracji wodnych oraz ewentualnie przeprowadzenia odpowiednich badań, analiz, obliczeń. Powołany w sprawie biegły stwierdził, że na przedmiotowym terenie doszło kilkakrotnie do zmiany stosunków wodnych m.in. poprzez podwyższanie terenu działki nr [...] oraz systematyczne zasypywanie północnego brzegu znajdującego się tam stawu, przy jednoczesnym pogłębianiu i przesuwaniu jego brzegu w stronę południową, w efekcie czego staw jest obecnie w granicy z działkami [...] i [...]. Południowa grobla powstałego w ten sposób stawu całkowicie odcięła dotychczasowy powierzchniowy spływ wody opadowej i roztopowej z terenu działek nr [...] i [...] na działkę nr [...], co powoduje stagnowanie wody na terenie działki nr [...] w sąsiedztwie grobli południowej stawu na działce nr [...]. W związku z powyższym w ocenie biegłego rozwiązaniem tego problemu będzie nakazanie M. M. przywrócenie na terenie działki nr [...] stanu poprzedniego poprzez przeniesienie obecnej lokalizacji stawu na północ o 5 - 6 m i obniżenie terenu działki po stronie południowej do poziomu jaki istnieje na tej działce za betonowym ogrodzeniem działki nr [...] (M. Z.). W toku kilkukrotnych oględzin, a w szczególności ostatnich w dniu 26 lipca 2018 r. stwierdzono, że na przedmiotowym terenie zaszły istotne zmiany w stosunku do stanu zastanego przy wszczęciu postępowania, bowiem nawieziono ziemię i podwyższono powierzchnię działek nr [...] i [...], na działce [...] powstało zagłębienie terenowe z grawitacyjnym dopływem i odpływem, utwardzono powierzchnię przylegającą drogi dojazdowej stanowiącej działkę [...] oraz trwa budowa dwóch domów mieszkalnych na działkach [...] i [...]. Oględziny przeprowadzono w dzień po deszczu, a staw wypełniony był wodą w 50% w stosunku do wysokości skarp, a działce nr [...] nie było rozlewiska wody. Sporządzone przez biegłego geodetę opracowanie w postaci Szkicu sytuacyjno- wysokościowego gruntu zestawiające archiwalne warstwice oraz pikiety wysokościowe pozyskane z sekcji map zasadniczych założone operatem z 1983 r. ze stanem faktycznym ustalonym w listopadzie 2018 r. wskazuje, że na przedmiotowym terenie nastąpiły kolejne istotne zmiany stanu wody na gruncie spowodowane działaniami K. Z.. Podzielona na działki budowlane nieruchomość została sprzedana i zabudowana dwoma domami mieszkalnymi z utwardzeniem powierzchni wokół nich. Wody opadowe z dachów tych budynków i powierzchni utwardzonej zostały skierowane na działkę M. Z., co pogłębiło proces zalewania tej działki. Ponadto opracowanie potwierdziło podwyższenie terenu działek [...] i [...] w stosunku do mapy archiwalnej zasadniczej. Z wykazu rzędnych wynika, że woda opadowa spływała z kierunku południowo – wschodniego w kierunku północno – wschodnim. Ustalono także, że M. M. nie odprowadza wody opadowej ze swojej działki na działki M. i K. Z.. W ocenie SKO mimo w/w zmian na gruncie dotyczących działki M. M. zmiany te nie wpływają szkodliwie na grunty sąsiednie powodując ich zalewanie. Podejmowane działania zapobiegawcze polegające m, in. na usunięciu części skarpy i obniżeniu terenu działki nr [...] przy stawie od granicy z działkami M. i K. Z. nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, a wręcz przeciwnie działania te dały odwrotny skutek, gdyż płynąca rowem do stawu woda na działce nr [...] przy większych opadach wypływała obniżeniem na działkę nr [...] i dalej kierowała się zgodnie ze spadkiem w kierunku działki nr [...]. Spowodowało to konieczność przywrócenia na działce nr [...] stanu poprzedniego. Zmiany na działkach skarżących, jakie zaszły w toku postępowania mogą potencjalnie powodować lub pogłębiać problem zalewania działek. SKO wskazało, że w świetle powyższego nie można jednoznacznie stwierdzić, że zmiany na działce [...] szkodliwie wpływają na działki nr [...] i [...]. Szkody te mogą wynikać z innych przyczyn m.in. opisanych w opinii biegłego M. K., a mianowicie zaniechania po 2000 r. upraw na działkach nr [...] i [...], przez co zmienił się współczynnik spływu powierzchniowego, zmiany w ramach budowy pompowni ścieków na terenie działki nr [...], budowa betonowego ogrodzenia na północnej granicy działki nr [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał m.in., że na zmianę rozstrzygnięcia w sprawie miały wpływ: zmiana stanu faktycznego na działkach objętych postępowaniem oraz nowe dowody w postaci Szkicu sytuacyjno– wysokościowego na gruncie, a także brak efektów prac zabezpieczających podjętych wtoku postępowania przez właścicielkę działki nr [...] chociażby takich jak: udrożnienie rowu, obniżenie terenu południowej części działki oraz częściowa likwidacja skarpy. Podniósł, że wbrew zarzutom nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów procedury administracyjnej mającej mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zapadłe rozstrzygnięcie zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym przytoczenie przepisów prawnych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. Z. (dalej: Skarżąca) powieliła zarzuty wskazane w odwołaniu. W uzasadnieniu wskazała m.in., że organ nie wziął pod uwagę opinii biegłego M. K., z której wynika że kilkakrotnie doszło do zmiany stosunków wodnych przy czym najistotniejsze zmiany to nieustanne podwyższanie terenu działki nr [...] i systematyczne zasypywanie północnego brzegu stawu przy jednoczesnym pogłębianiu i przesuwaniu jego brzegu w stronę południową, a skupił się na stwierdzeniu, że do zmian stanu wody doprowadziła też K. Z. poprzez nawiezienie ziemi, przez co uległ zmianie kierunek odpływu wód w stronę działki nr [...]. Wskazała, że gdyby M. M. nie zmieniła naturalnej infrastruktury działki [...] przez zasypywanie i przesuwanie istniejącego stawu i rowu łączącego go z następnym stawem nie wywołałaby podtopień na działkach, a K. Z. nie byłaby zmuszona podnosić poziomu swojej działki, zatem to M. M. rozpoczęła zmianę stanu wody która doprowadziła do powstania szkody na działkach. W ocenie Skarżącej zaskakujący jest fakt, że od 2015 r. stan faktyczny nie uległ zmianie, nie uległa zmianie opinia biegłego zmieniło się jedynie stanowisko organu, który orzekając pierwotnie zobowiązał M. M. do wykonania urządzeń zabezpieczających swobodny – naturalny przepływ wody rowem oraz odpływ wód opadowych/roztopowych z działek [...] i [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 29 ust. 1 Prawa wodnego właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego terenie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł – ze szkodą dla gruntów sąsiednich, jak tez odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 29 ust. 2). Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie wójt, burmistrz lub prezydent miasta może w drodze decyzji nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom (art. 29 ust.3 Prawa wodnego). Jednoznaczne brzmienie w/w przepisu oznacza, że wydanie decyzji na podstawie art. 29 ust. 3 poprzedza ustalenie czy właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na gruncie i czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. Zastosowanie art. 29 Prawa wodnego jest uzależnione od wystąpienia skutku w postaci szkody (szkodliwy wpływ dokonanych zmian na grunty sąsiednie). Zatem pomiędzy zmianą stanu wody na gruncie a szkodliwym oddziaływaniem musi istnieć związek przyczynowo – skutkowy. Z prawidłowo ustalonego przez organy stanu faktycznego wynika, że na przedmiotowym terenie doszło do kilkukrotnych zmian stanu wody na gruncie, również w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego. I tak, najistotniejsze zmiany to: podwyższanie poziomu terenu na działce nr [...] przez nawożenie ziemi oraz zasypywanie północnego brzegu stawu, przy jednoczesnym pogłębianiu i przesuwaniu jego brzegu na stronę południową. Do zmiany stosunków wodnych doszło też na skutek nawiezienia ziemi przez K. Z., a tym samym podwyższenie terenu działki nr [...] przez co zmianie uległ kierunek odpływu wód w stronę działki nr [...] M. Z. Podejmowane w trakcie postępowania działania zapobiegawcze polegające na usunięciu przez M. M. części skarpy, obniżenie terenu działki nr [...] przy stawie od granicy z działkami K. i M. Z. i nawiązanie do wysokości działki [...] dało odwrotny skutek. Płynąca rowem do stawu woda na działce nr [...] przy większych opadach lub roztopach wypływała wykonanym obniżeniem na działkę [...] i dalej kierowała się zgodnie ze spadkiem na zachód w kierunku działki nr [...]. Konieczne było zatem przywrócenie do stanu poprzedniego skarpy na działce [...] w celu uniemożliwienia napływu wody na działkę M. Z. i działkę nr [...], co wykonano. Z powyższego wynika, że zmiany stanu wód na gruncie podjęte przez M. M. nie wywołały szkodliwych skutków dla nieruchomości sąsiednich, skoro usunięcie zmian nie dało pożądanego efektu. Nie można tracić z pola widzenia faktu, iż w toku postępowania doszło do kolejnych zmian, bowiem nawieziono ziemię i podwyższono powierzchnię działek nr [...] i [...], na działce [...] powstało zagłębienie terenowe z grawitacyjnym dopływem i odpływem, utwardzono powierzchnię przylegającą drogi dojazdowej stanowiącej działkę [...] oraz trwa budowa dwóch domów mieszkalnych na działkach [...] i [...]. Oględziny terenu przeprowadzone w dzień po deszczu, wykazały, że staw na działce [...] wypełniony był wodą w 50% w stosunku do wysokości skarp, zaś działce nr [...] nie było rozlewiska wody. Nie można zatem zasadnie podnosić, że na skutek zmian stosunków wodnych wywołanych przez M. M. w dacie orzekania doszło do szkody na gruntach sąsiednich. Tezę tą potwierdza też sporządzone przez biegłego geodetę opracowanie w postaci Szkicu sytuacyjno- wysokościowego gruntu zestawiające archiwalne warstwice oraz pikiety wysokościowe pozyskane z sekcji map zasadniczych założone operatem z 1983 r. ze stanem faktycznym ustalonym w listopadzie 2018 r. Szkic wskazuje, jak trafnie przyjęły organy, że na przedmiotowym terenie nastąpiły kolejne istotne zmiany stanu wody na gruncie spowodowane działaniami K. Z.. I tak, podzielona na działki budowlane działka nr [...] została sprzedana i zabudowana dwoma domami mieszkalnymi z utwardzeniem powierzchni wokół nich. Wody opadowe z dachów tych budynków i powierzchni utwardzonej zostały skierowane na działkę M. Z., co pogłębiło proces zalewania tej działki. Ponadto opracowanie potwierdziło, że odpływ wody ze stawu rowem jest zachowany oraz podwyższenie terenu działek [...] i [...] w stosunku do mapy archiwalnej zasadniczej. Z wykazu rzędnych wynika też, że woda opadowa spływała z kierunku południowo – wschodniego (od działek nr [...], [...], [...] w kierunku północno – zachodnim do działek nr ewid. [...], [...] [...]. Ustalono także, że M. M. nie odprowadza wody opadowej ze swojej działki na działki M. i K. Z.. W świetle powyższego zasadna jest ocena, że mimo w/w zmian na gruncie dotyczących działki M. M. zmiany te nie wpływają szkodliwie na grunty sąsiednie powodując ich zalewanie. Podejmowane działania zapobiegawcze polegające m, in. na usunięciu części skarpy i obniżeniu terenu działki nr [...] przy stawie od granicy z działkami M. i K. Z. nie przyniosły pożądanych rezultatów. Nie jest sporne, że działania te dały odwrotny skutek, gdyż płynąca rowem do stawu woda na działce nr [...] przy większych opadach wypływała obniżeniem na działkę nr [...] i dalej kierowała się zgodnie ze spadkiem w kierunku działki nr [...]. Spowodowało to konieczność przywrócenia na działce nr [...] stanu poprzedniego. Zmiany na działkach [...] i [...], jakie zaszły w toku postępowania i przed jego rozpoczęciem mogą potencjalnie powodować lub pogłębiać problem zalewania działek. Szkody te mogą wynikać z przyczyn m.in. opisanych w opinii biegłego M. K., a mianowicie: zaniechania po 2000 r. upraw na działkach nr [...] i [...], przez co zmienił się współczynnik spływu powierzchniowego, zmian związanych z budową pompowni ścieków na terenie działki nr [...], budową betonowego ogrodzenia na północnej granicy działki nr [...], wspomnianym wyżej podwyższeniem terenu na działce nr [...], zabudową działki [...] dwoma budynkami mieszkalnymi z utwardzeniem terenu wokół i skierowaniem wód opadowych z dachów tych budynków i powierzchni utwardzonej w kierunku działki [...] M. Z.. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że nie jest zasadne stanowisko Skarżącej, że w sprawie niniejszej nie zmienił się stan faktyczny. Nastąpiła istotna zmiana stanu faktycznego stwierdzona podczas oględzin w lipcu 2018 r., która determinowała zapadłe rozstrzygnięcie. Stwierdzono bowiem, że usunięcie (cofnięcie) zmian poczynionych przez M. M. nie daje pożądanych efektów dla działek nr [...] i [...], zatem zmiany te nie wpływają szkodliwie na przedmiotowe działki. Jednocześnie kolejne zmiany stanu wody na gruncie powodują następne zmiany stosunków wodnych, z tym że nie wywołane już przez M. M.. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Decydującym jest, że w dacie wydawania decyzji w przedmiotowej sprawie zmiany spowodowane przez uczestniczkę nie wpływały szkodliwie na grunty sąsiednie, zatem irrelewantna dla rozstrzygnięcia jest eksponowana w skardze okoliczność, że zmiany stosunków wodnych zainicjowała uczestniczka i jej działania wymusiły podwyższenie terenu przez K. Z.. Zauważyć też należy, że twierdzenie skargi nie polega na prawdzie bowiem jak wynika z opinii biegłego przyczyn zmian stosunków wodnych na tym terenie było wiele, w tym oprócz w/w także inne, m.in.: zmiana użytkowania działek nr [...], [...] i [...], budowa przepompowni wód na działce [...], powstanie betonowego ogrodzenia w północnej części działki [...]. Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia pozostałych przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 kpa obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącego, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 kpa, zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a strona miała zapewniony w niej czynny udział zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 kpa. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że organy prowadziły postępowanie w sposób nie zapewniający zaufania jego uczestników do władzy publicznej. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r. poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.