VIII SA/Wa 486/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej S. w G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty G. z dnia [...] nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta G. działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) powoływanej dalej jako Kpa, po rozpoznaniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej "S." w G. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę zespołu garaży (13 sztuk) wraz z drogą manewrową na działce nr 3556/49 położonej przy ul. [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji Starosta G. wyjaśnił, że w przedłożonych przez Spółdzielnię dokumentach stwierdził braki formalne, w związku z czym postanowieniem nr [...] z dnia [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków w projekcie budowlanym w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia, a następnie stwierdził, że inwestor nie wywiązał się w pełni z nałożonych na niego obowiązków. W przedłożonej dokumentacji architektoniczno - budowlanej nie zaprojektowano między innymi właściwej odległości budynków garaży od budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zgodnie z § 276 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) powoływanego dalej jako rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zdaniem organu przedstawione w dokumentacji projektowej rozwiązania nie zapewniają bezpieczeństwa konstrukcji projektowanych i istniejących zespołów garaży zgodnie z art. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) powoływanej dalej jako Prawo budowlane, a także nie zapewniają ochrony przed zawilgoceniem i korozją biologiczną projektowanych i istniejących zespołów garaży zgodnie z § 315 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. W odwołaniu wniesionym na powyższe rozstrzygnięcie Spółdzielnia Mieszkaniowa nie zgodziła się z zarzutami dotyczącymi niezgodności projektu z przepisami techniczno - budowlanymi, w szczególności dotyczącymi niezachowania odległości projektowanych garaży od budynku mieszkalnego. Podniosła również, że Starosta G. przekroczył swoje uprawnienia, gdyż wszedł w kompetencje projektanta i rzeczoznawcy budowlanego, do czego nie uprawniał go żaden przepis prawa. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 35 ust.1 pkt 2 i ust. 3, art.7 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "S." utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy przytoczył treść przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, określającego zakres obowiązków organu dokonującego czynności sprawdzających projekt budowlany. Wyjaśnił, że nie może być mowy o przekroczeniu uprawnień Starosty G. z powodu nałożenia na inwestora obowiązku doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z przepisami zawartymi w "warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie", bowiem chodzi tu o niezgodności, wynikające zdaniem organu z projektu zagospodarowania terenu, związane z usytuowaniem projektowanego budynku zespołu garaży i jego odległości od budynków istniejących. Powołując się na treść § 276 ust. 1 i § 271 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że usytuowanie garażu zamkniętego i otwartego powinno odpowiadać warunkom określonym, jak dla budynków PM o gęstości obciążenia ogniowego do 1000 MJ/m-. Odległość między zewnętrznymi ścianami budynków nie będącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej "E", określoną w § 216 ust. 1 w kolumnie 5 tabeli, nie powinna być, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, mniejsza niż odległość pomiędzy budynkiem garażowym i budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, tzn. powinna wynosić 8,0 m. Jednak w oparciu o przepis § 271 pkt 4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. odległość podlega zwiększeniu o 50% - tj. powinna wynosić 12,0 m od budynku mieszkalnego. Organ odwoławczy wskazał, że zespół garaży jest usytuowany równolegle do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, ścianą w około 90% stanowiącą drzwi garażowe, dlatego też ściana ta nie posiada określonej w ust. 4 wielkości powierzchni odporności ogniowej klasy "E", a to oznacza, że w sprawie ma zastosowanie przepis o zwiększeniu odległości ściany od budynku mieszkalnego do 12,0 m. Zwrócił również uwagę, że ściana istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w stronę której jest skierowana ściana budynku garażowego z otworami drzwiowymi, nie jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, ani też ścianą o odporności ogniowej klasy "E", gdyż posiada otwory okienne i drzwi balkonowe. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda Mazowiecki podniósł, że § 315 - 322 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. zobowiązuje uczestników procesu budowlanego do projektowania i wykonywania obiektów w taki sposób, aby opady atmosferyczne nie powodowały zagrożenia zdrowia i higieny użytkowania. Zdaniem Wojewody Mazowieckiego w sprzeczności z tym przepisem pozostaje zaprojektowana ściana wschodnia zespołu garaży usytuowana w odległości 36 cm od ściany o długości ponad 40,0 m budynku zespołu garaży istniejących. Spadki dachów obiektów istniejących i projektowanych są skierowane na szczelinę o szerokości 36 cm pomiędzy ścianami budynków garażowych, w związku z tym światło jej zostało jeszcze ograniczone przez rynny i rury spadowe. W ocenie organu II instancji pozostawienie takiej odległości spowoduje trwałe zawilgocenie ścian ze względu na brak możliwości ich wysychania i przewietrzania, co z kolei wywoła korozję biologiczną. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółdzielnia Mieszkaniowa "S." wniosła o uchylenie decyzji Wojewody Mazowieckiego i poprzedzającej ją decyzji Starosty G., zarzucając organom obu instancji: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisu § 275 ust. 1 w zw. z § 212 ust. 4 oraz § 216 ust. 1 kol. 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., 2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przepisu § 271 pkt 4 tego rozporządzenia, 3. naruszenia art. 6 Kpa poprzez przekroczenie granic działania na podstawie przepisów prawa poprzez wadliwą interpretację normy prawnej, która przeczy normie prawnej wynikającej z przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., 4. naruszenie art. 7 Kpa poprzez niepodjęcie niezbędnych kroków do wyjaśnienia wszelkich okoliczności niezbędnych do wydania decyzji, 5. naruszenia art. 10 Kpa poprzez niezapewnienie stronie możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. W uzasadnieniu skargi Spółdzielnia Mieszkaniowa wskazała, że wbrew stanowisku organów obu instancji w sprawie nie może znaleźć zastosowania § 271 ust. 4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., nakładający obowiązek zwiększenia o 50 % odległości pomiędzy budynkami, określonej na podstawie ust. 1 i 2 w sytuacji gdy ściana zewnętrzna budynku ma na powierzchni nie większej niż 65%, lecz nie mniejszej niż 30% klasę odporności ogniowej "E" określoną w § 216 ust. 1 kolumna 5. Wniosek taki wynika zdaniem skarżącej Spółdzielni z zupełnie pominiętych przez organy obu instancji regulacji zawartych w § 275 ust. 1 w zw. z § 212 ust. 4 oraz § 216 ust. 1 kolumna 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zgodnie z § 275 ust. 1 tego rozporządzenia klasę odporności pożarowej garażu należy określać tak jak dla budynku PM o gęstości obciążenia ogniowego do 500 MJ/m-, pod warunkiem wykonania jego elementów jako nierozprzestrzeniających ognia, niekapiących i nieodpadających pod wpływem ognia, jeśli przepisy rozporządzenia nie stanowią inaczej. W konsekwencji tego zapisu, zgodnie z § 212 ust. 4 kolumna 2 tabeli, dla garaży, jako budynków o jednej kondygnacji naziemnej, wymagana jest najniższa klasa odporności pożarowej, określona jako "E". Z przywołanej natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tabeli zawartej w § 216 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., wynika, że dla budynków o klasie odporności pożarowej "E" nie stawia się żadnych wymagań, co do klasy odporności ogniowej elementów budynku. Odnosząc się do podniesionego przez Wojewodę Mazowieckiego zarzutu, iż odległość ściany wschodniej od istniejącego zespołu garaży wynosząca 36 cm spowoduje trwałe zawilgocenie ścian, a w konsekwencji ich korozję biologiczną, skarżąca podniosła, że twierdzenie to w żaden sposób nie zostało wyjaśnione, nie została sporządzona żadna ekspertyza, nie przeprowadzono również dowodu na potwierdzenie tego stanowiska, przez co naruszona została zasada ogólna wyrażona w art. 7 Kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a. Naruszenie prawa materialnego może polegać bądź na błędnej jego wykładni, czyli wadliwej interpretacji treści normy prawnej, bądź na niewłaściwym jego zastosowaniu, czyli błędnym pojmowaniu treści lub znaczenia określonego przepisu, bądź "podciągnięciu" ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę niewłaściwego przepisu (błąd w subsumpcji). W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją, jak również z naruszeniem przepisów postępowania. Stan sprawy niezbędny do jej rozstrzygnięcia przedstawia się następująco: Wnioskiem z dnia 28 listopada 2006 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "S." w G. wystąpiła o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę zespołu garaży (13 sztuk) wraz z drogą manewrową na działce nr 3556/49 położoną w G. przy ul. [...]. Okolicznością niesporną jest, że wniosek ten został złożony w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 27 marca 2006 r., że przedłożony projekt jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy oraz, że Spółdzielnia złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt sprawy wynika, że obiekt miał być zlokalizowany w odległości 9,3 m od budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zaś tylna ściana garażu miała być odsunięta o 36 cm od tylnej ściany istniejącego ciągu garaży murowanych. Kwestię sporną w rozpoznawanej sprawie stanowi to, czy w przedłożonej dokumentacji architektoniczno - budowlanej zaprojektowana została właściwa odległość projektowanego budynku garażowego od istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) powoływanego dalej jako rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r., w szczególności z uwzględnieniem zawartych w rozporządzeniu przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego oraz ochrony przed zawilgoceniem i korozją biologiczną. W rozdziale 10 Działu III tego rozporządzenia - garaże dla samochodów osobowych - uregulowano kwestie dotyczące garaży, zarówno zamkniętych jak i otwartych, co wynika w szczególności z brzmienia § 102 rozporządzenia. Według tegoż przepisu garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, stanowiący samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu może stanowić garaż zamknięty - z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź garaż otwarty - bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi. Wymogi bezpieczeństwa przeciwpożarowego garaży określono w Rozdziale 8 Wymagania przeciwpożarowe dla garaży Działu VI - Bezpieczeństwo pożarowe. Zgodnie z § 276 rozporządzenia usytuowanie garażu zamkniętego i otwartego powinno odpowiadać warunkom technicznym określonym w § 271 rozporządzenia, a więc odpowiadać warunkom technicznym określonym dla budynków o gęstości obciążenia ogniowego do 1000 MJ/m-. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z usytuowaniem przedmiotowych garaży od budynku mieszkalnego w odległości 9,3 m, przy czym ściana budynku mieszkalnego posiada okna i drzwi balkonowe, a więc nie jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Określona zgodnie z ust. 1 § 271 rozporządzenia minimalna odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej "E", określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna być mniejsza niż 8m. Jednocześnie przepis § 275 rozporządzenia przewiduje, że klasę odporności pożarowej garażu należy przyjmować, jak dla budynku PM o gęstości obciążenia ogniowego do 500 MJ/m-, pod warunkiem wykonania jego elementów jako nierozprzestrzeniających ognia, niekapiących i nieodpadających pod wpływem ognia. Z kolei, jak słusznie zauważa skarżąca Spółdzielnia w § 212 ust. 4 rozporządzenia, dla budynku o gęstości obciążenia do 500 MJ/m- klasa odporności pożarowej określona została jako "E", przy czym w klasie odporności pożarowej "E" dla podstawowych elementów budynku, takich jak: główna konstrukcja, konstrukcja dachu, strop, ściana zewnętrzna, ściana wewnętrzna, pokrycie dachu nie stawia się żadnych wymagań w zakresie odporności ogniowej, takich jak: nośność ogniowa, szczelność ogniowa, izolacyjność ogniowa. W/w elementy budynku powinny być nierozprzestrzeniające ognia, przy czym dopuszcza się elementy słabo rozprzestrzeniające ogień (§ 216 rozporządzenia). Powyższe regulacje, które uszły uwadze organów orzekających w sprawie wyłączały w ocenie Sądu możliwość zastosowania przepisu § 271 ust. 4 rozporządzenia, nakładającego obowiązek zwiększenia o 50% tj. z 8 do 12m odległości między budynkami określonej w ust. 2 w sytuacji, gdy ściana zewnętrzna budynku ma na powierzchni nie większej niż 65%, lecz nie mniejszej niż 30 % klasę odporności ogniowej "E" określoną w § 216 ust. 1 kolumna 5, bo jak wyżej wskazano dla garaży o gęstości obciążenia ogniowego do 500 MJ/m- o klasie odporności ogniowej "E" nie stawia się żadnych wymagań w zakresie odporności ogniowej elementów budynków. W zgodzie z powyższymi ustaleniami pozostaje znajdujące się w aktach sprawy zatwierdzenie projektu budowlanego z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, co do którego organ w ogóle się nie wypowiedział. Zdaniem Sądu zarówno organ I instancji jaki i organ odwoławczy błędnie zakwalifikowały ustalony stan faktyczny sprawy pod hipotezę niewłaściwego przepisu (błąd w subsumpcji) tj. § 271 ust. 4 rozporządzenia. W konsekwencji tego błędu z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane organ I instancji zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego w zakresie spornej odległości, której w istocie projekt ten nie zawierał. Skoro bowiem przedmiotowe garaże miały być usytuowane w odległości 9,3 m od budynku mieszkalnego, a w sprawie nie zachodził przypadek nakazujący zwiększenie minimalnej odległości 8 m (§ 271 rozporządzenia) o 50%, to uznać należy, że przedłożony przez skarżącą Spółdzielnię projekt budowlany nie naruszał przepisów techniczno - budowlanych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego. Odnosząc się natomiast do stanowiska organu, iż odległość ściany wschodniej projektowanych garaży od istniejącego zespołu garaży (36 cm) spowoduje trwałe zawilgocenie ścian ze względu na brak możliwości ich wysychania, stwierdzić należy, że w tej w kwestii organy obu instancji w żaden sposób nie wyjaśniły, na jakiej podstawie doszły do powyższego wniosku. Nie wykazały bowiem, że sposób zaprojektowania ściany wschodniej zespołu garaży pozostaje w sprzeczności z § 315 - 322 rozporządzenia, który zobowiązuje uczestników procesu budowlanego do projektowania i wykonywania obiektów w taki sposób, aby opady nie powodowały zagrożenia zdrowia i higieny użytkowania. Zgodzić się bowiem należy ze skarżącą Spółdzielnią, że na tę okoliczność nie została sporządzona żadna ekspertyza, czy też opinia biegłego w zakresie prawa budowlanego, stanowiąca dowód na potwierdzenie stanowiska organu. Art. 84 § 1 Kpa przewiduje, że gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Opinię taką organ może następnie przyjąć, jeśli uzna ją za trafną albo zdyskwalifikować w całości lub w części uzasadniając wówczas własne stanowisko. Wydaje się, że w rozpoznawanej sprawie ustalenie, iż odległość ściany garaży projektowanych od istniejących garaży może powodować zawilgocenie ścian, a w konsekwencji korozję biologiczną wymagało wiedzy specjalnej. Podkreślić w tym miejscu należy, że w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 Kpa. Zgodnie natomiast z art. 107 § 3 Kpa decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem między innymi dowodów, na podstawie których określone fakty organ przyjął za udowodnione, oraz przyczyn z, powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Dodać przy tym należy, że obowiązek zebrania całego materiału dowodowego oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W rozpoznawanej sprawie stanowisko organu w kwestii możliwości zawilgocenia ścian, nie zostało w żaden sposób zweryfikowane, a jego rozważania co do zastrzeżeń w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej nie odnoszą się w ogóle i pomijają pozytywną ocenę specjalisty do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Jeśli natomiast chodzi o zarzut skarżącej Spółdzielni dotyczący naruszenia art. 10 Kpa to jest on zasadny jedynie w odniesieniu do braku umożliwienia stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Z przepisu art. 10 § 1 Kpa wynika prawo strony do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy. Jest to prawo strony do wypowiedzenia ostatniego słowa w sprawie stanowiącej przedmiot postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu (określonego wyznaczonym stronie terminem) złożenia powyższego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie uzasadnia wniosek, że w ten sposób organ naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 Kpa. Opisane wyżej naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania skutkowały, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a oraz art. 135 p.p.s.a uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty G. z dnia [...]. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobligowany jest ustalić i rozważyć zagadnienia podniesione w uzasadnieniu niniejszego wyroku, będąc związany oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania. Zakres w jakim zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.