VIII SA/Wa 489/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku T. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska komornika sądowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący T. K. pismem procesowym z dnia 5 lipca 2019 roku złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2019 roku, nr [...] odwołującej go ze stanowiska Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że Minister Sprawiedliwości pismem z dnia 27 czerwca 2019 roku zawiadomił Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...], iż decyzja z dnia [...] kwietnia 2019 roku stała się ostateczna i należy wyznaczyć zastępcę odwołanego komornika, a informacje o tym przekazać do organu. Wykonanie tej decyzji wiązałoby się koniecznością zakończenia pełnienia funkcji komornika, co w związku z niejednolitą linią orzeczniczą (konflikt na tle prawa europejskiego) mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Należy zauważyć, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji określona w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) ma na celu zapewnienie ochrony tymczasowej stronie w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Warunkiem wydania postanowienia przez Sąd w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. o wstrzymanie aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia tego rodzaju następstw wykonania decyzji poprzez wykazanie we wniosku konkretnych i prawdopodobnych zdarzeń, które pozwolą sądowi uznać, że wstrzymanie jej wykonania jest obiektywnie uzasadnione. Nie wystarczy samo powtórzenie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ale trzeba powołać się na okoliczność wskazującą na negatywne skutki finansowe i materialne, które będą miały charakter nieodwracalny. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy podkreślić, iż skarżący nie uprawdopodobnił aby zaistniały ustawowe przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Zaprezentowanej argumentacji w żadnym stopniu nie można uznać za wyczerpującą i uprawdopodobniającą spełnienie przesłanek ustawowych. W swoim wniosku podnosił, iż wykonanie decyzji wiązałoby się z koniecznością zakończenia pełnienia funkcji komornika, co w związku niejednolitą linią orzeczniczą (na tle prawa europejskiego) mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Bez poparcia wniosku stosownymi twierdzeniami, dokumentami i argumentacją co do zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, sąd nie może zastępować strony i sam czynić ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 roku, syg. akt I GZ 316/10, z 19 czerwca 2009 roku, syg. akt II GSK 466/09, z dnia 16 kwietnia 2009 roku, syg. akt II GSK 257/09). Z akt sprawy nie wynika, aby został rozpisany konkurs na wolne stanowisko komornika sądowego na miejsce skarżącego. Wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, gdzie nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z tego względu biorąc za podstawę art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.