VIII SA/Wa 490/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant starszy referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "organ odwoławczy", "Kolegium", "SKO") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "strona", "Spółka") od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] (dalej: "organ I instancji", "Burmistrz") z dnia [...]lutego 2018 r. znak: [...]wydanej w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska Delegatura WIOŚ w [...] poinformował organ I Instancji o przeprowadzonej kontroli na obiektach i działkach po byłych Zakładach Przetwórstwa Spożywczego w [...]. W trakcie oględzin wszystkich obiektów stwierdzono, że tylko na terenie należącym do [...]Sp. z o.o. znaleziono odpady po byłych Zakładach. Odpady znajdują się w trzech osadnikach przepływowych ścieków technologicznych z produkcji [...]. W związku z przeprowadzoną kontrolą i podejrzeniem naruszenia art. 26 ustawy z dnia 15 grudnia 2012 r. o odpadach, Burmistrz zawiadomieniem znak: [...] z dnia [...]czerwca 2013 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie usunięcia odpadów z terenu nieruchomości po byłych Zakładach Przetwórstwa Spożywczego w [...]. Jednocześnie wyznaczył termin wizji lokalnej na gruncie na dzień [...]czerwca 2013 r. Podczas kontroli potwierdzono ustalenia [...]Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska ustalające lokalizację odpadu na przedmiotowym terenie w [...]. Pismem z dnia [...]lipca 2013 r. znak: [...]zobowiązano [...]Sp. z o.o. do wykonania i przedstawienia wyników badań odpadów znajdujących się na terenie nieruchomości. Strona do pisma z dnia [...]sierpnia 2013 r. dołączył ww. wyniki badań. Po zapoznaniu się z przedłożonym przez inwestora badaniami zwrócono się do Spółki o dostarczenie do organu operatu oraz projektu technologicznego dotyczącego postępowania z odpadami znajdującymi się na terenie nieruchomości po byłych zakładach Przetwórstwa Spożywczego w [...]oraz sposobie ich utylizacji. W związku z pismem strony z dnia [...]października 2013 r. Burmistrz wyznaczył nowy termin na dostarczenie ww. dokumentacji, tj. do dnia [...]kwietnia 2014 r. W dniu [...]kwietnia 2014 r. [...]Sp. z o.o. przedłożyła do Burmistrza projekt technologiczny instalacji do biodegradacji i odwodnienia odpadów tłuszczowych znajdujących się na przedmiotowym terenie w [...]. Pismem z dnia [...]października 2014 r. Burmistrz zobowiązał stronę do wystąpienia o uzyskanie wymaganych decyzji umożliwiających zastosowanie wskazanej technologii w praktycznym unieszkodliwianiu odpadów. Wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do biodegradacji odpadów tłuszczowych wg projektu technologicznego oraz na prowadzeniu procesu unieszkodliwiania odpadów tłuszczowych polegającego na mineralizacji tłuszczy i innych substancji organicznych, kompostowaniu przetworzonych frakcji stałych wraz z masą roślinną w celu uzyskania produktu ekologicznego przeznaczonego do zastosowania na terenach zielonych i nieużytkach wpłynął do organu w dniu [...]listopada 2014 r. Postanowieniem z dnia [...]grudnia 2014 r. znak: [...]organ I instancji zawiesił postępowanie do czasu uzyskania przez [...]Sp. z o.o. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla instalacji do biodegradacji i odwodnienia odpadów tłuszczowych. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia wszczęto w dniu [...]grudnia 2014 r. Po uzyskaniu opinii od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Ochrony Środowiska organ I instancji postanowieniem z dnia [...]stycznia 2015 r. znak: [...] stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określił zakres raportu ooś. Postanowieniem z dnia [...]stycznia 2015r. znak: [...]zawieszono postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, do czasu wniesienia przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W dniu [...]marca 2017 r. do Burmistrza wpłynęło pismo [...]Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...], Delegatura w [...]z dnia [...]marca 2017r. informujące o przeprowadzonej kontroli w [...]Sp. z o.o. w [...]. W piśmie ponownie wniesiono o zobowiązanie Spółki do usunięcia składowanych na tym terenie w postaci osadów, tłuszczu znajdujących się w trzech osadnikach przepływowych ścieków technologicznych z produkcji [...]. Postanowieniem z dnia [...]czerwca 2017 r. Burmistrz podjął zawieszone postępowanie w sprawie usunięcia odpadów. Postanowieniem z dnia [...]lipca 2017 r. SKO w [...]stwierdziło o niedopuszczalność zażalenia [...]Sp. z o.o. na ww. postanowienie Burmistrza. Zawiadomieniem z dnia [...]września 2017 r. znak: [...]poinformowano [...] Sp. z o.o. o terminie kontroli na posesji przy ul. [...] w [...]na dzień [...]października 2017 r. W związku z nieobecnością pracownika prowadzącego postępowanie w dniu planowanej kontroli, poinformowano telefonicznie prezesa [...]Sp. z o.o. o przełożeniu daty kontroli nieruchomości. Kontrola odbyła się w wyznaczonym terminie tj. [...]października 2017 r. Podczas kontroli nieruchomości potwierdzono obecność odpadów na przedmiotowym terenie. W dniu oględzin stwierdzono występowanie nieprzyjemnego, specyficznego zapachu przy zbiornikach. Następnie zawiadomieniem z dnia [...]listopada 2017 r. znak: [...] zgodnie z art. 10 k.p.a. Burmistrz powiadomił [...] Sp. z o.o. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem przed wydaniem decyzji. W związku z powyższym Prezes Spółki zapoznał się z aktami sprawy w dniu [...]listopada 2017 r. i nie złożył żadnych dalszych wniosków. Decyzją z dnia [...]lutego 2018r., znak: [...] organ I instancji, działając na podstawie art. 104 k.p.a. w związku z art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1987; dalej: "u.o.") postanowił: 1. Nakazać posiadaczowi odpadów podmiotowi: [...]Sp. z o.o. [...]ul. [...],[...] [...], usunięcie odpadów - osady z zakładowych oczyszczalni ścieków (kod odpadu 02 02 04), z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania - działka o nr ewid. [...]położona w m. [...], gmina [...]. 2. Odpady należy usunąć w terminie 90 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. 3. Usuwane odpady będą przekazywane transportującemu odpady wykonującemu usługę transportu odpadów (spełniającemu wymagania określone przepisami prawa), któremu jednocześnie zostanie wskazane miejsce przeznaczenia odpadów oraz posiadacz odpadów (spełniający wymagania określone przepisami prawa), do którego należy dostarczyć odpady. W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, Burmistrz uznał, iż zawieszone postępowanie administracyjne dotyczące wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do biodegradacji odpadów tłuszczowych stało się bezprzedmiotowe, zgodnie z art. 63 ust. 5a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przepis ten stanowi, że "Jeżeli w terminie 3 lat od dnia zawieszenia postępowania, o którym mowa w ust. 5, strona nie złoży raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, żądanie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uważa się za wycofane". Następnie organ I instancji stwierdził, iż na dz. nr ewid. [...]położonej w m. [...], gm. [...], w trzech osadnikach przepływowych znajduje się odpad w postaci ścieków technologicznych z produkcji [...], stanowiącego pozostałość po byłych Zakładach Przetwórstwa Spożywczego w [...]. Przywołał brzmienie art. 26 u.o. Uznał, iż stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o., posiadaczem ww. odpadów zgromadzonych na przedmiotowej działce nr ewid. [...]w m. [...]gm. [...], zgodnie z załączoną do akt sprawy informacją o działce jest podmiot [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji, strona podniosła m.in., że w związku ze złożonym projektem technologicznym instalacji do biodegradacji i odwodnienia odpadów tłuszczowych, organ I instancji zobowiązał Spółkę do wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko do przedmiotowej instalacji. Jest to równoznaczne z tym, że usunięcie odpadów wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto organ nałożył na Spółkę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz zakreślił zakres wymaganego raportu, a następnie zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do czasu przedłożenia wymienionego wyżej raportu. Następnie skarżąca podniosła, że pomimo nieprzedłożenia przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, organ podjął przedmiotowe postępowanie, a następnie wydał decyzję umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Od decyzji tej Spółka złożyła odwołania i postępowanie odwoławcze jest w toku. Jednocześnie organ wydał decyzję nakładającą obowiązek utylizacji odpadów, przy czym decyzja ta opiera się na nieostatecznej decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, do uzyskania której sam organ zobowiązał inwestora. Skarżąca wskazała także, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa sposób w jaki odpady powinny zostać zutylizowane, podczas gdy w zaskarżonej decyzji organ nie czekając na ostateczne zakończenie postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określił sposób usunięcia odpadów. W ocenie skarżącej, skoro rozstrzygnięcie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wpływa na rozstrzygnięcie decyzji wydawanej w niniejszej sprawie to znaczy, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy traktować jako zagadnienie wstępne w sprawie dotyczącej usunięcia odpadów. Dlatego też wniosła o zawieszenie z urzędu postępowania w niniejszej sprawie do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nadto podniosła, iż podstawa prawna wydanej decyzji nie uprawnia organu do orzekania w zakresie punktu 3, a tym samym tę część sentencji należy uznać za wydaną bez podstawy prawnej. Organ odwoławczy, wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia, decyzją z dnia [...]kwietnia 2018 r. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Uzasadniając Kolegium przytoczyło brzmienie art. 26 ust. 1, 2, 4 i 6 u.o. oraz definicje odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o.), posiadacza odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o.), składowiska odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 25 u.o.), magazynowania odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.). Wskazało, iż z przepisów tych jednoznacznie wynika, że warunkiem wydania decyzji nakazującej usunięcie odpadów jest poczynienie ustaleń w zakresie: istnienia odpadów, składowania tych odpadów w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania lub magazynowania oraz podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów. SKO przypomniało, iż postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało z urzędu w dniu [...]czerwca 2013 r. w związku z pismem [...]Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...]Delegatura w [...]z dnia [...]maja 2013 r. Z pisma tego wynika, że podczas kontroli w firmie [...]Sp. z.o.o. stwierdzono odpady po byłych Zakładach Przetwórstwa Spożywczego w [...]. Jest to 1700 m3 osadów, tłuszczu znajdujących się w trzech osadnikach przepływowych ścieków technologicznych z produkcji [...]. Ponadto na terenie należącym do [...]Sp. z o.o. stwierdzono również hałdę pokruszonego gruzu pochodzącego z wcześniejszej rozbiórki niektórych budynków zakładu. Informując o powyższym [...]WIOŚ zobowiązał organ I instancji do podjęcia działań zmierzających do usunięcia składowanych na tym terenie ww. odpadów. Następnie Kolegium wyjaśniło, iż przedstawiając wyniki badań odpadów w dniu [...]sierpnia 2013r. Spółka wskazała, że w celu jak najlepszego i najbardziej ekonomicznie uzasadnionego sposobu utylizacji odpadów należy przeprowadzić badania laboratoryjne, a następnie wykonać projekt technologiczny i operat. Projekt taki na zlecenie [...], został opracowany w marcu 2014r. przez [...] Sp. z o.o. w [...]. Celem projektu, jak wynika z opracowania jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego w związku z zamiarem unieszkodliwiania odpadów oraz wykonania obiektów budowlanych. W związku z przedstawioną technologią unieszkodliwienia odpadów, pismem z dnia [...]października 2014r. organ I instancji zobowiązał [...], pod rygorem zastosowania innych niż wnioskowane sposobów unieszkodliwiania odpadów, do wystąpienia o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozwalającej na zastosowanie wskazanej technologii w praktycznym unieszkodliwianiu odpadów. Dalej SKO podniosło, iż po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Ochrony Środowiska organ I instancji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015r., stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określił zakres raportu. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015r. zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pomimo upływu ponad trzech lat od wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania [...] Sp. z o.o. nie przedstawiła oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a zatem organ nie wydał decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Kolegium wskazało na treść art. 25 ust. 4 u.o., zgodnie z którym odpady z wyjątkiem przeznaczonych do składowania, mogą być magazynowane, jeżeli konieczność magazynowania wynika z procesów technologicznych lub organizacyjnych i nie przekracza terminów uzasadnionych zastosowaniem tych procesów, nie dłużej jednak niż przez trzy lata. Zauważyło także, iż w rozpoznawanej sprawie czas magazynowania odpadów przekroczył dopuszczalny okres, a zatem organ I instancji ponownie zobowiązany przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] do podjęcia działań zmierzających do niezwłocznego usunięcia odpadów podjął zawieszone postępowanie w tej sprawie, a następnie wydał decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, iż do zastosowania środka nadzorczego w formie decyzji nakazującej usunięcie odpadów wymagane jest stwierdzenie faktu istnienia odpadów i to w miejscu nieprzeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów, a także ustalenie podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów, tj. ich posiadacza (bądź posiadaczy). Przedstawiony powyżej stan faktyczny sprawy wskazuje, że takie ustalenia zostały poczynione w sposób wnikliwy i wyczerpujący. Nie ulega bowiem wątpliwości, że na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...], należącej do [...] Sp. z o.o. znajdują się w zbiornikach stałe odpady tłuszczowe w ilości 1200 m3 oraz odpady tłuszczowe płynne i woda w ilości 4100 m3. Bezspornym jest również to, że odpady, których posiadaczem jest [...] Sp. z o.o. przetrzymywane są w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania i magazynowania. Dlatego też uznał, iż brak jest podstaw do skutecznego zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji. SKO podniosło, iż wbrew twierdzeniu skarżącej, dla wydania decyzji nakazującej posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania nie jest konieczne wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wykonania instalacji do biodegradacji i odwodnienia odpadów tłuszczowych. Przedstawiony przez [...] projekt technologiczny jest jednym ze sposobów utylizacji odpadów, jednakże ze względu na przekroczenie dopuszczalnego terminu magazynowania odpadów oraz nie uzyskanie, w określonym terminie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wskazany sposób utylizacji odpadów nie może być zastosowany, tym bardziej, że planowane przedsięwzięcie szybko nie powstanie z uwagi na liczne protesty okolicznych mieszkańców. Nie jest zatem możliwe zawieszenie postępowania w sprawie usunięcia odpadów do czasu wydania rozstrzygnięcia sprawy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie jest to bowiem zagadnienie wstępne w sprawie o usunięcie odpadów. Nadto Kolegium wskazało na treść art. 63 ust. 5a ustawy z dnia 5 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U z 2017r., poz. 1405 ze zm.), zgodnie z którym jeżeli w terminie 3 lat od dnia zawieszenia postępowania, o którym mowa w ust. 5, strona nie złoży raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, żądanie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uważa się za wycofane. W ocenie SKO nie jest trafny zarzut wydania decyzji w punkcie trzecim bez podstawy prawnej, gdyż zgodnie z art. 26 ust. 6 pkt 3 u.o. w decyzji należało określić sposób usunięcia odpadów możliwy do wykonania zgodnie z wymogami przepisów prawa (art. 24 ust. 3 u.o.). Konkludując Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa i spełnia wymogi zdefiniowane w art. 26 ust. 6 u.o. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Autor skargi zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.: 1) art. 26 ust. 6 pkt 3 u.o. poprzez nieprecyzyjne wskazanie sposobu usunięcia odpadów; 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, niewypełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ocenienie na podstawie części materiału dowodowego, czy wszystkie okoliczności zostały udowodnione oraz niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz art. 8 k.p.a., poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej; 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji przy istnieniu podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] nakazującą skarżącej – posiadaczowi odpadów, w terminie 90 dni usunięcie odpadów - osadów z zakładowych oczyszczalni ścieków (kod odpadu 02 02 04), z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania - działka o nr ewid. [...] położona w m. [...], gmina [...]. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Tym samym nie stwierdzono przywołanych w zarzutach skargi naruszeń przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach ustalający, że posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (ust. 1) i, że w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami (ust. 2). Decyzja o usunięciu odpadów określa w szczególności termin usunięcia odpadów, rodzaj odpadów i sposób usunięcia odpadów (ust. 6). Jednocześnie ustawa o odpadach wprowadziła legalną definicję "posiadacza odpadów". W art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawodawca uznał za "posiadacza odpadów" ich wytwórcę lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będącą w posiadaniu odpadów, przy czym definicja wprowadziła domniemanie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Z kolei "wytwórcą odpadów" zgodnie z definicja zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 32 u.o. jest każdy, którego działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów (pierwotny wytwórca odpadów), oraz każdy, kto przeprowadza wstępną obróbkę, mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów; wytwórcą odpadów powstających w wyniku świadczenia usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw jest podmiot, który świadczy usługę, chyba że umowa o świadczenie usługi stanowi inaczej. Natomiast pojęcie "władającego powierzchnią ziemi", zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 44 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.) stanowiąc, że jest nim właściciel nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - jest nim ujawniony jako władający. Domniemanie prawne, że władający powierzchnią ziemi zanieczyszczonej odpadami jest posiadaczem odpadów, a w konsekwencji podmiotem zobowiązanym do ich usunięcia, może być obalone tylko wtedy, gdy władający powierzchnią ziemi wykaże, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskaże wyraźnie na innego posiadacza odpadów. Obowiązek usunięcia odpadów ciąży na posiadaczu odpadów, a jego odpowiedzialność oparta jest na obiektywnym fakcie zalegania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Dla sprawy nie ma zatem znaczenia dowodzenie, że władający powierzchnią ziemi nie wytworzył odpadów, skoro nie prowadzi to do ustalenia tożsamości innego ich posiadacza (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. II SA/Gd 692/13, Lex nr 1413135). Nawiązując do treści ww. art. 26 ust. 2 u.o. wskazać trzeba, że do zastosowania środka nadzorczego w postaci decyzji nakazującej usunięcie odpadów wymagane jest ustalenie następujących okoliczności: 1. istnienia odpadów, 2. składowania tych odpadów w miejscu nieprzeznaczonym do składowania i magazynowania odpadów, 3. tożsamości podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów (posiadacza odpadów). W sprawie nie jest sporne i nie budzi wątpliwości zaistnienie wymienionych powyżej okoliczności, a w szczególności, że określone w decyzji odpady są składowane w miejscu nieprzeznaczonym do składowania i magazynowania odpadów Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika bowiem, że na terenie nieruchomości położonej w [...] gm. [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]należąca do [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...], przeprowadzono kontrolę, podczas której stwierdzono odpady po byłych Zakładach Przetwórstwa Spożywczego w [...]. Odpady te to 1700 m3 osadów, tłuszczów znajdujących się w trzech osadnikach przepływowych ścieków technologicznych z produkcji [...] (kod odpadu 02 02 04). W przedmiotowej sprawie niespornym jest, że w wyniku zobowiązania organu I instancji Spółka zleciła opracowanie projektu technologicznego instalacji do biodegradacji i odwodnienia odpadów tłuszczowych, który został przedłożony organowi I instancji [...]kwietnia 2014 r. Jako cel tego projektu wskazano uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego w związku z zamiarem unieszkodliwienia odpadów oraz wykonania obiektów budowlanych. Z przedłożonego projektu technologicznego wynika natomiast, iż na podstawie badań ustalono, że w zbiornikach znajduje się 1200 m3 stałych odpadów tłuszczowych oraz 4100 m3 odpadów tłuszczowych płynnych i wody. W związku z powyższym organ I instancji zobowiązał skarżącą, pod rygorem zastosowania innych niż wnioskowane sposoby unieszkodliwiania odpadów (podkreślenie Sądu), do wystąpienia o uzyskanie wymaganych decyzji umożliwiających zastosowanie wskazanej technologii w praktycznym unieszkodliwianiu odpadów. Jednocześnie organ prowadzący postępowanie w sprawie usunięcia odpadów z terenu nieruchomości po byłych zakładach Przetwórstwa Spożywczego w [...] zawiesił postępowanie do czasu uzyskania przez [...]Sp. z o.o. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla instalacji do biodegradacji i odwodnienia odpadów tłuszczowych. Pomimo tego, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, to jednak nie uczyniła zadość obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określeniu zakresu raportu ooś. W konsekwencji spowodowało to niewydanie przez właściwy organ wnioskowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tegoż przedsięwzięcia. W kontrolowanej sprawie w związku z zaistniałą okolicznością, na uwagę zasługuje regulacja zawarta w art. art. 25 u.o. W przepisie tym zawarto warunki dopuszczalnego magazynowania odpadów, które posiadacz odpadów musi spełnić, aby legalnie prowadzić ich magazynowanie. Zgodnie z art. 25 ust. 1 u.o. magazynowanie odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować te odpady, w tym zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 7. Z kolei ust. 4 ww. art. 25 stanowi, iż odpady, z wyjątkiem przeznaczonych do składowania, mogą być magazynowane, jeżeli konieczność magazynowania wynika z procesów technologicznych lub organizacyjnych i nie przekracza terminów uzasadnionych zastosowaniem tych procesów, nie dłużej jednak niż przez trzy lata (podkreślenie Sądu). W ocenie Sądu, bezspornym jest, że czas magazynowania odpadów przekroczył dopuszczalny w tym przepisie okres. A zatem organ prowadzący postępowanie w sprawie usunięcia odpadów zobligowanym był do podjęcia działań zmierzających do niezwłocznego usunięcia przedmiotowych odpadów, co też uczynił. W oparciu o materiał zgromadzony w sprawie organy obu instancji dokonały prawidłowej jego oceny i wnioski wynikłe z tej oceny pozwoliły na wydanie decyzji nakazującej skarżącej usunięcie odpadów na podstawie art. 26 ust. 2 u.o. W ocenie Sądu decyzja nakładająca na skarżącą obowiązki dotyczące usunięcia odpadów z terenu nieruchomości jest klarowna, a przede wszystkim zawiera wszystkie niezbędne elementy konieczne do jej wykonania. Spełnia zatem wymogi z art. 26 ust. 6 u.o. bowiem określa niezbędne elementy, tj. termin usunięcia odpadów, rodzaj odpadów oraz sposób ich usunięcia. Wbrew stanowisku skarżącej - jak wykazano to powyżej - w toku prowadzonego postępowania zabezpieczono realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy, jak również zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a). Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.