VIII SA/Wa 500/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 26 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego 2. zwrócić się do Krajowej Rady Doradców Podatkowych o wyznaczenie doradcy podatkowego dla T. P. zam. [...],[...] W. T. P. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem i utrzymuje się z emerytury rolniczej – [...] zł. Podała, że jest osobą schorowaną i leczy się u wielu specjalistów. Oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku ani przedmiotów wartościowych. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 - 3 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym -gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2). Instytucja przyznania prawa pomocy powinna być stosowana przede wszystkim wobec osób bez źródeł stałego dochodu i bez majątku tj. takich, które pozbawione są zupełnie środków do życia lub posiadają środki tak niewielkie, że nie starczają one na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Mając na uwadze wyjaśnienia skarżącej stwierdzić należy, że w sprawie zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca według oświadczenia utrzymuje się z niewielkiej emerytury, z której ponosi koszty bieżącego utrzymania oraz wydatki na leki. Nie ma ona zatem możliwości poczynania oszczędności na ustanowienie w sprawie profesjonalnego pełnomocnika. Z tych też względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i §2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.