VIII SA/Wa 504/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Domagalska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2023 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 15 maja 2023 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wycięcie drzew bez zezwolenia oddala skargę. Syg. akt VIII SA/Wa 504/23 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia 15 maja 2023 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ( dalej jako Kolegium lub organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 20232 roku poz. 775 dalej jako kpa) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym odwołania A. B., od decyzji Wójta Gminy [...] ( dalej jako organ pierwszej instancji) z dnia 3 lutego 2023 roku, nr [...]wymierzającej stronie administracyjną karę pieniężną w wysokości 76 217,22 zł za usunięcie 9 drzew( topoli czarnej – zmierzona najmniejsza średnica pnia 76,75,78,112,80,116,190,101,71 cm) bez wymaganego zezwolenia na granicy działek [...]i [...]w [...]– orzekło – utrzymać zaskarżoną decyzję. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i ocena prawna. W dniach 25 -28 września 2022 roku do Urzędu Gminy w [...]wpłynęły zgłoszenia w sprawie wycinki drzew mającej miejsce w [...] na działkach [...] i [...]. W dniu 5 października 2022 roku dokonano weryfikacji zgłoszenia gdzie stwierdzono wzdłuż rowu melioracyjnego, na działkach [...] i [...] wycinkę drzew gatunku topola czarna na działce będącej własnością A. B. w ilości 9 sztuk. Organ w dniu 7 października 2022 roku wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie. Podczas oględzin stwierdzono wycięcie przedmiotowych drzew. Kłody i grubsze gałęzie zostały sprzątnięte i wywiezione, a na miejscu pozostały karpy oraz drobniejsze gałęzie. Na miejscu dokonano pomiaru najmniejszej średnicy pni po wyciętych drzewach. W toku postępowania właściciel działek dołączył do akt sprawy pismo wójta Gminy w [...] z dnia 8 października 2020 roku i pisma Sekretarz Gminy z 18 lipca 2022 roku oraz kopia odpowiedzi z 7 października 2022 roku. Organ wskazał, że wycinka drzew jest uregulowana w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody( Dz.U z 2022 roku, poz. 916 ze zm. dalej u.o.p) oraz rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 roku w sprawie wysokości stawek za usunięcie drzew i krzewów( Dz.U z 2017 roku, poz. 1330 dalej jako rozporządzenie). W związku z usunięciem z nieruchomości kłód po wyciętych drzewach, organ zastosował art. 89 ust.4 u.o.p zgodnie z którym jeżeli ustalenie obwodu usuniętego lub zniszczonego drzewa jest niemożliwe z powodu braku kłody, obwód do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej ustala się, przyjmując najmniejszą średnicę pnia i pomniejsza się wyliczony obwód o 10%. Na podstawie art. 89 ust.1 u.o.p administracyjna karę pieniężną za usunięcie drzewa lub krzewu, ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa o której mowa w art. 84 ust.1. u.o.p. Wysokość opłaty oblicza się na podstawie rozporządzenia. Stawka opłaty za 1 cm obwodu pnia topoli wynosi dla drzew o obwodzie od 101 cm – 15 zł. W związku z tym organ dokonał wyliczenia kary administracyjnej przedstawiając wyliczenia w tabeli. Łącznie kara za wycięcie drzew dla A. B. wyniosła 76 217,22 zł. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia 3 lutego 2023 roku wymierzył A. B. administracyjną karę pieniężną w wysokości 76 217, 22 zł za usunięcie 9 sztuk topoli czarnej bez zezwolenia. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniósł A. B. podnosząc między innymi, że decyzją z dnia 2 grudnia 2022 roku Wójt Gminy [...] zezwolił mu na usunięcie 40 sztuk drzew( topola czarna), w tym, 20 sztuk znajdujących się na granicy działek nr [...] i [...] oraz stwierdził, iż ich usunięcie nie podlega opłacie gdyż spełnione są warunki z art. 86 ust.1 pkt 4 u.o.p. W tej sytuacji zgodnie z drugim fragmentem art. 89 ust.1 u.o.p opłata nie powinna wynosić dwukrotności opłaty za wycięcie drzew. Podnosił, że kwestia wycinki drzew na jego działce była już podnoszona w piśmie organu z 8 października 2020 roku w którym organ posłużył się pojęciem ,, cięć sanitarnych ‘’ a następnie to pojęcie się pojawiło w piśmie Sekretarza Gminy z 18 lipca 2022 roku. Wskazywał, że w piśmie elektronicznym do organu z dnia 20 września 2022 roku posłużył tym pojęciem. Podnosił również, że w rozmowie telefonicznej poinformował Sekretarza Gminy o przystąpieniu do ,, cięcia sanitarnego ‘’. W jego ocenie organ wiedząc, że zamierza przystąpić do wycinki drzew powinien go poinformować o potrzebie uzyskania stosownego zezwolenia i o wymogach jaki taki wniosek powinien spełniać. W związku z brakiem pouczenia go przez organ o jego obowiązkach dokonał przedmiotowej wycinki bez świadomości naruszania prawa. Zachowanie organu w takiej sytuacji sanuje bezprawność jego działania. W ocenie organu odwoławczego stan faktyczny w przedmiotowej sprawie jest bezsporny, a strona wywodzi z niego odmienne skutki prawne. Strona dokonała wycinki przedmiotowych drzew bez wymaganego pozwolenia. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy fakt, iż zgłoszenie przez stronę pisma z informacją o ,, cięciach sanitarnych ‘’ w dniu 23 września 2022 roku. W dniu 25 września 2022 roku strona przystąpiła do wycinki drzew. Przystępując do wycinki strona nie dysponowała odpowiednim zezwoleniem. Na zaskarżoną decyzję nie ma wpływu również powoływana decyzja z 2 grudnia 2022 roku zezwalająca stronie na wycinkę drzew w uwzględnieniu wniosku z 25 października 2022 roku. Argumentacja strony wywodząca skutki na gruncie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją i nałożenia kary jest za daleko idące i nie znajduje uzasadnienia. Analogiczny charakter mają również pozostałe domniemania strony, że drzewa których dotyczy sprawa również zagrażały bezpieczeństwu. Strona pomija ustalenia zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia 2 grudnia 2022 roku zezwalającej na wycinkę ,, zakwalifikowane drzewa do wycinki rosną w zadrzewieniu, które nie będzie likwidowane w całości, w miejscu tym pozostanie jeszcze wiele drzew w dobrym stanie zdrowotnym ‘’. Potwierdza to, że domniemanie skarżącego, iż wycięte przez niego drzewa nie podlegałby opłacie jest nieuzasadnione. Ponadto w toku oględzin w dniu 27 października 2023 roku stwierdzono, że kłody i grubsze gałęzie wyciętych drzew zostały sprzątnięte i wywiezione. Powodowało to, że ocena stanu ściętych drzew stała się niemożliwa. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy art. 88 ust.1 w związku z art. 89 ust.1 i 4 u.o.p. Zgodnie z art. 89 ust.4, jeżeli ustalenie obwodu usuniętego lub zniszczonego drzewa jest niemożliwe z powodu braku kłody, obwód do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej ustala się przyjmując najmniejszą średnicę pnia i pomniejszając obwód o 10 %. Organ wyliczając w zaskarżonej decyzji zastosował średnice pni ustalone w toku oględzin przeprowadzonych w dniu 27 października 2022 roku. Organ odwoławczy wskazywał, że skoro strona miała świadomość nieznajomości przepisów prawa, to winna się wstrzymać ze swoimi działaniami do czasu uzyskania stosownych informacji od organu. Powoływanie się przez stronę na rozmowy telefoniczne nie dają podstawy do uznania legalności podjętych przez skarżącego działań. W ocenie organu nałożenie kary jest zasadne, odpowiada stanowi faktycznemu i prawnemu i dlatego Kolegium utrzymało decyzję organu pierwszej instancji. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł A. B. Zaskarżonej decyzji zarzucał: -1) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy – poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 86 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 89 ust.1 u.o.p poprzez ustalenie skarżącemu administracyjnej kary pienieżnej w wysokości 76 217,22 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 9 drzew znajdujących się na granicy działek [...] i [...] w [...], stanowiącej dwukrotność opłaty za usunięcie drzew, chociaż usunięte drzewa zagrażały bezpieczeństwu i ich usunięcie zwolnione jest z obowiązku uiszczenia opłaty, co oznacza, że administracyjna kara pieniężna winna być ustalona w wysokości opłaty, która byłaby ponoszona, gdyby takiego zwolnienia nie było tj. w kwocie 38 108,61 zł, -2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy a) tj. art. 7, art. 75, art. 77, art. 80, art. 81, art. 81a kpa poprzez brak uwzględnienia dowodu z decyzji Wójta Gminy [...]z 2 grudnia 2022 roku, nr [...]– zezwalającej skarżącemu na usunięcie innych drzew znajdujących się na granicy działek ew.nr [...]i [...]w [...] oraz ustalającej, że zagrażały one bezpieczeństwu, a ich usunięcie nie powoduje naliczenia opłat i wynikającego z tej decyzji domniemania, że także 9 drzew znajdujących się na granicy tych działek, usuniętych przez skarżącego bez zezwolenia, zagrażało bezpieczeństwu, a ich usunięcie w przypadku uzyskania zezwolenia nie powodowałoby naliczenia opłat, -b) art. 7, art. 7a, art.9, art. 11, art. 14 § 2 oraz art. 81a, art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 kpa poprzez brak uwzględnienia tego, że skarżący informował Urząd Gminy [...]za pośrednictwem poczty elektronicznej i w rozmowie telefonicznej, o zamiarze przystąpienia do usunięcia drzew oraz tego, iż informacje te nie wywołały żadnej reakcji organu, a także nieuwzględnienie tego, że świetle art. 14 § 2 kpa dopuszczalne jest złożenie wniosku o usunięcie drzewa w formie innej na ,, piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej ‘’. Z uwagi na powyższe skarżący wnosił o: -1) uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego i zasądzenie kosztów, -2) rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi podnosił, że zaskarżoną decyzją ustalono na rzecz skarżącego administracyjną karę pieniężną za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 9 drzew topoli czarnej rosnących na granicy działek [...] i [...] w [...] w wysokości 76 217,22 zł, stanowiącej dwukrotność opłaty za usunięcie tych drzew. Decyzją z dnia 2 grudnia 2022 roku Wójt Gminy zezwolił skarżącemu na usuniecie 40 drzew – topola czarna, z których 20 znajdowało się także na granicy działek [...] i [...] oraz stwierdził, że ich usunięcie nie podlega opłacie gdyż przyczyny ich usunięcia spełniają warunki wymienione w art. 86 ust.1 pkt 4 u.o.p. Zdaniem skarżącego należy zauważyć, że fakt stwierdzony w decyzji organu z dnia 2 grudnia 2022 roku, iż drzewa znajdujące się na granicy działek ewidencyjnych nr [...] i [...] zagrażały bezpieczeństwu, tworzy domniemanie faktyczne, iż także 9 drzew usuniętych bez wymaganego zezwolenia przez skarżącego zagrażało bezpieczeństwu. Drzewa te bowiem były tego samego gatunku – topola czarna i znajdowały si e w tym samym miejscu, co drzewa objęte decyzją z dnia 2 grudnia. Domniemanie wywiedzione w odwołaniu od decyzji organu z dnia 3 lutego 2023 roku nie zostało uwzględnione. Stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu, iż ,, zakwalifikowane do wycinki drzewa rosną w zadrzewieniu, które nie będzie likwidowane w całości, w tym miejscu pozostanie jeszcze wiele drzew w dobrym stanie zdrowotnym’’ i przyjęło, że ,, sam tylko ten fakt potwierdza, że domniemanie strony jakoby wycięte bez zezwolenia drzewa nie podlegały opłacie jest nieuzasadnione ‘’. Powołano też inny fragment uzasadnienia tej decyzji, iż ,, w toku oględzin w dniu 27 października 2023 roku stwierdzono, że kłody i grubsze gałęzie wyciętych drzew zostały sprzątnięte i wywiezione. Powodowało to, że ocena stanu ściętych drzew stała się niemożliwa ‘’. Zdaniem skarżącego z powołanych wyżej zapisów organu nie wynika, że w przeciwieństwie do 20 drzew usuniętych za zezwoleniem organu z granicy działek nr [...] i [...], 9 drzew tego samego gatunku, usuniętych z tej samej granicy przez skarżącego bez zezwolenia nie zagrażało bezpieczeństwu. Na gruncie logiki formalnej, którą powinien kierować się organ wynika, że skoro 20 usuniętych drzew zagrażało bezpieczeństwu, to również wcześniej wycięte drzewa zagrażały również bezpieczeństwu. W ocenie skarżącego rozumowanie zaprezentowane przez organ oraz wyciągnięte wnioski są nieprawidłowe. Fakt, że na danym terenie pozostanie jeszcze wiele drzew w dobrym stanie zdrowotnym oraz, że zakwalifikowane do wycinki drzewa rosną w zadrzewieniu, które nie będzie likwidowane w całości w ogóle nie pozostają w związku z oceniana przesłanką. Organ nie może przy ocenie dowodów domniemywać na niekorzyść strony, a tak należy oceniać próbę przyjęcia, że skoro ,, ocena stanu ściętych drzew stała się niemożliwa’’, to 9 drzew wyciętych bez zezwolenia nie zagrażało bezpieczeństwu. Przeciwnie organ niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego ma obowiązek rozstrzygać na korzyść strony. Z powyższych okoliczności wynika domniemanie faktyczne, że 9 drzew wyciętych bez zezwolenia nie podlega opłacie ,, gdyż przyczyny ich usunięcia spełniają warunki wymienione w art. 86 ust.1 pkt 4 u.o.p ‘’. W związku z tym wysokość opłaty została ustalona w niewłaściwej wysokości. Ta opłata winna wynosić nie 76 217,22 zł, a 38 108,61 zł. Skarżący wskazywał, że organ nie rozpoznał sprawy w kontekście art. 14 § 2 kpa i dokonał oceny faktu, że drogą mailową w dniu 23 września 2022 roku złożył wniosek o wycinkę drzew. Zgodnie z powołanym przepisem dopuszczalne jest załatwienie sprawy ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej i za pomocą innych środków łączności gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawny nie stoi temu na przeszkodzie. Organ odwoławczy w swojej analizie całkowicie pominął przepis art. 14 § 2 kpa i w związku z tym brak jest w ogóle ustaleń faktycznych pozwalających ocenić, czy przepis art. 14 § 2 kpa ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Wskazywał, że bez względu czy spełnione zostały warunki umożliwiające potraktowanie maila i telefonu skarżącego jako wniosku o usunięcie drzew, to powinno to spowodować natychmiastową reakcję organu, co zapobiegłoby usunięciu drzew. Tymczasem organ odpowiedział stronie na pismo w dniu 7 października 2022 roku tj. po przeprowadzeniu wizji terenowej wraz z funkcjonariuszami policji. Skarżący w tych okolicznościach zauważył naruszenie art. 9 kpa, który zobowiązuje organy administracji publicznej do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków oraz zobowiązuje je do czuwania nad tym aby strony i inne osoby uczestniczące w postepowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Obowiązek udzielania wyjaśnień i wskazówek przez organ administracji publicznej wynika też z innych naczelnych zasad, którymi rządzi się postępowanie administracyjne – art. 7, art. 11 kpa. Zatem organ administracji publicznej wiedząc o planowanej wycince drzew powinien poinformować skarżącego o obowiązku uzyskania wcześniejszego uzyskania zezwolenia na wycięcie drzew, a więc o konieczności złożenia wniosku i wymogach jakie powinien spełniać wniosek. Powinność taka wynikała również z art. 3 pkt 5 u.o.p. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325,dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 p.p.s.a. Badając legalność decyzji pod względem postępowania procesowego i naruszeń prawa materialnego, pierwszej kolejności należy odnieść się do ustaleń dotyczących stanu faktycznego w sprawie. Dopiero niewadliwe ustalenia faktyczne mogą stanowić podstawę zastosowania normy prawa materialnego. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone przez organ w sposób wyczerpujący. Skarżący w swojej skardze wskazał szereg przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które zostały naruszone przez organy prowadzące postępowanie, poprzez niezastosowanie domniemania, że skoro zgoda na wycięcie drzew objętych decyzją Wójta Gminy [...] z dnia 2 grudnia 2022 roku, a rosnących na granicy działek [...] i [...] nie wymagała opłat, to wcześniej wyciętych 9 topoli z tej samej działki również nie podlegałoby opłacie, a co w konsekwencji nie prowadziłby do naliczenia opłaty w podwójnej wysokości. Nadto zarzucał brak uwzględnienia faktu, że skarżący przed wycięciem drzew informował o zamiarze ich wycięcia i te informacje nie wywołały żadnej reakcji organu. W ocenie Sądu zarzuty skarżącego w tym zakresie nie mają usprawiedliwionych podstaw. Należy zgodzić się z organem, iż stan faktyczny w sprawie jest zasadniczo bezsporny tylko skarżący z ustalonego stanu faktycznego wywodzi odmienne skutki prawne, odwołując się do braku zastosowania domniemania faktycznego. Zdaniem Sądu stanowisko skarżącego, iż organ nie ocenił decyzji z dnia 2 grudnia 2022 roku zezwalającej mu na wycięcie 40 drzew, w tym 20 z drzew rosnących na granicy działek [...] i [...] bez opłaty administracyjnej i nie zastosował domniemania faktycznego jest nieuprawnione. Fakt, iż dochodzi do wycinki drzew z tej samej działki w oddzielnych terminach nie powoduje, że istnieje podstawa do zastosowania domniemania, że wycięcie wcześniej drzew nie podlegałyby tak samo opłacie ponieważ wycięcie innych drzew później takiej opłacie nie podlegało. Są to oddzielne wnioski i oddzielne decyzje. Należy zgodzić się z organem, iż fakt wydania decyzji z dnia 2 grudnia 2022 roku, zezwalającej na wycięcie drzew bez opłaty na podstawie art. 86 ust.1 pkt 4 u.o.p. nie tworzy domniemania faktycznego, że drzewa które zostały wycięte przez skarżącego bez zezwolenia były drzewami, które spełniały kryterium uzyskania zezwolenia na wycięcie i nie naliczanie opłaty z tego tytułu. Należy zauważyć, iż dopiero przeprowadzone postępowanie wyjaśniające mogło doprowadzić do wydania takiej decyzji. Skoro skarżący dokonał wycinki drzew bez zezwolenia, to zniweczył możliwość przeprowadzenia takiego postępowania i dokonania stosowanej oceny. Należy również zgodzić się z organem, iż fakt przekazywania informacji przez skarżącego o zamiarze wycięcia drzew nie rodzi żadnych skutków prawnych i dopiero wydanie stosownej decyzji w zakresie zezwolenia na wycięcie drzew daje wnioskującemu prawo do przystąpienia do takiej wycinki. Fakt, że na organie ciąży obowiązek informowania strony o prawach i obowiązkach nie może być rozumiany w ten sposób, że organ ma wręcz prowadzić doradztwo prawne strony i dokonywać wykładni przepisów ustawy o ochronie przyrody w zakresie postępowania o zezwolenie na wycinkę drzew. Nadto należy wskazać, że skarżący nie czekał na jakiekolwiek stanowisko organu i sam podjął decyzję o dokonaniu wycięcia drzew. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego – art. 86 ust.1 pkt 4 i 5 w związku z art. 89 ust.1 u.o.p należy zauważyć, iż skarżący zasadniczo nie kwestionował faktu dokonania wycinki 9 drzew – topola czarna bez uzyskania stosownego zezwolenia, przyjętych wielkości stanowiących podstawę wyliczenia opłaty za wycięcie drzew. Kwestionował podstawę do wyliczenia kary administracyjnej z art. 89 ust.1 u.o.p w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa. Zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 4 u.o.p nie nalicza się opłat za usunięcie drzew lub krzewów, które zagrażają bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących obiektach budowalnych lub funkcjonowaniu urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 kodeksu cywilnego. Fakt, czy usunięte przez skarżącego drzewa bez zezwolenia – 9 topoli czarnych spełniały kryterium wyłączenia z naliczenia opłat wymagało stosownego postępowania i ustalenia czy występowało zagrożenie dla urządzeń o których mowa w art. 49 § 1 kodeksu cywilnego. W przywoływanej przez skarżącego decyzji z dnia 2 grudnia 2022 roku organ wskazywał, że wydano decyzję o zezwoleniu na usunięcie drzew między innymi 20 sztuk topoli czarnej rosnących wzdłuż rowu melioracyjnego na granicy działek [...] i [...] z uwagi stan zdrowotny drzew( pochylone, duża ilość suchych konarów). W sytuacji gdy usunięte drzewa przez skarżącego – 9 sztuk topoli zostały zabrane jakakolwiek ocena zagrażaniu bezpieczeństwu urządzeń z art. 49 kodeksu cywilnego nie była możliwa. W ocenie Sądu w związku z powyższym zarzuty naruszenia prawa materialnego – art. 86 ust.1 pkt 4 i 5 w związku z art. 89 ust.1 u.o.p nie zasługują na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.