VIII SA/Wa 512/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi H. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. Postanowieniem znak [...] z dnia [...] marca 2013 r. Wójt Gminy B. (dalej: "Wójt", "organ I instancji"), działając na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 200r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwana dalej "k.p.a.") w związku z art. 63 ust. 1 i 4, art. 64 ust. 1, 3 i 4, art. 66 i art. 68 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227, ze zm., zwana dalej "ustawą środowiskową") i § 3 ust. 1 pkt 6b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397, zwane dalej "rozporządzeniem z 2010 r." ) 1/ nałożył na firmę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (inwestor) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji wykorzystującej siłę wiatru do produkcji energii o wysokości od 99 do 135,4 m o mocy od 2 MW do 3,05 MW na działce nr [...] w miejscowości B., obręb [...] wraz z infrastrukturą; 2/ określił, iż zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko musi być zgodny z art. 66 ustawy środowiskowej; 3/ określił obszernie elementy wymagające szczegółowej analizy. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] stycznia 2011 r. inwestor wniósł o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie instalacji wykorzystujących siłę wiatru do produkcji energii o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m w B. k. G. Przedsięwzięcie usytuowane jest na działkach oznaczonych nr geodezyjnymi [...] i [...], obręb B. Inwestycja polegać będzie na budowie dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy 5 MW wraz z infrastrukturą." Do wniosku dołączono wymienioną w art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz pozostałe załączniki. Wójt podał, iż planowane przedsięwzięcie należy do kategorii przedsięwzięć określonych w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej oraz wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 6b rozporządzenia z 2010 r., związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W dniu [...] lutego 2011 r. organ I instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) w W. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) w G. o wydanie opinii co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (raportu środowiskowego) oraz określenia zakresu ewentualnego raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie ze stanowiskiem ww. organów uznano, że przedmiotowa inwestycja wymaga przeprowadzenia procedury ocen. W dniu [...] grudnia 2012 r. inwestor wprowadził korektę do pierwotnego wniosku - zrezygnował z budowy turbiny na działce nr [...] oraz wprowadził zmiany w zakresie nazwy przedsięwzięcia oraz jego parametrów określając, iż przedsięwzięcie polega na budowie instalacji wykorzystującej siłę wiatru do produkcji energii o wysokości wieży od 99 do 135,4 m, o mocy od 2 MW do 3,05 MW, na działce nr [...] w miejscowości B., obręb [...] wraz z infrastrukturą. Wobec powyższego Wójt (jako organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) pismem z dnia [...] lutego 2013 r. ponownie zwrócił się do RDOŚ oraz PPIS o wydanie opinii co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określenie zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko dla ww. inwestycji. O tym fakcie ponownie zawiadomiono na piśmie wnioskodawcę oraz strony postępowania. RDOŚ opinią znak [...] z dnia [...] marca 2013 r. wskazał na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, tj. sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podobne stanowisko przyjął również PPIS opinią sanitarną znak [...] z dnia [...] marca 2013 r. Powyższe opinie, zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, stanowiły podstawę wydania przedmiotowego postanowienia. Zażalenie na powołane rozstrzygnięcie złożyła H. P. (dalej: "skarżąca", "strona"), wnioskując o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżąca wskazała, iż wydane przez organ I instancji postanowienie dotyczy jedynie oddziaływania hałasu słyszalnego, natomiast pominięto takie zjawiska, jak: wpływ infradźwięków, chorobę wibroakustyczną, schorzenia neurologiczne (np. padaczka, zaburzenia funkcjonowania snu, depresji), co znajduje swe odzwierciedlenie w literaturze medycznej. Brak też opisu oddziaływania na owady pożyteczne – tj. pszczoły miodne, dla których aleja lipowa o długości ponad 700 mb z drzewostanem w wieku ponad 200 lat jest jedynym źródłem pożytku. Zdaniem skarżącej, nie odniesiono się także do zmiany mikro i topoklimatu oraz wpływu budowy siłowni wiatrowej na produkcję sadowniczą i rolniczą. Jednocześnie podniosła, że wydanie zażalonego postanowienia jest przedwczesne i niekompletne, bowiem uchwała Rady Gminy w B. z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] jest obecnie przedmiotem oceny Wojewody [...] jako organu nadzoru. Postanowieniem znak [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy"), biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekło o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy. Kolegium powtórzyło ustalenia faktyczne odnośnie przebiegu postępowania wywołanego wnioskiem inwestora z dnia [...] stycznia 2011 r. w pierwotnej formie. Następnie wskazało, iż wnioskiem z dnia [...] października 2012 r., sprecyzowanym w pismach z dnia [...] listopada 2012 r. i [...] grudnia 2012 r., inwestor zrezygnował z lokalizacji turbiny północnej o mocy 2,5 MW, planowanej na działce nr [...]. Zamierzone przedsięwzięcie ma polegać na budowie instalacji wykorzystujących siłę wiatru do produkcji energii o całkowitej wysokości wieży od 99 do 135,4m - budowa pojedynczej elektrowni wiatrowej o mocy od 2 MW do 3,05 MW wraz z infrastrukturą na działce nr [...], obręb [...]. Jednocześnie inwestor wniósł o umorzenie postępowania środowiskowego w części dotyczącej turbiny północnej o mocy 2,5 MW, planowanej na działce nr [...] oraz o dalsze prowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla turbiny południowej, planowanej do lokalizacji na działce nr [...], powstałej w wyniku podziału działki nr [...]. Decyzją znak [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Wójt umorzył postępowanie w części zawnioskowanej przez inwestora. Jednocześnie poinformował trzy nowe strony o toczącym się postępowaniu. Zmieniony wniosek inwestora został skierowany do zaopiniowania przez RDOŚ i PPIS, które to organy opiniami odpowiednio z dnia [...] marca 2013 r., znak [...] oraz [...] marca 2013 r., znak [...] wyraziły stanowisko o konieczności sporządzenia raportu środowiskowego. Po uzyskaniu stosownych opinii, Wójt zażalonym postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla zamierzonego przedsięwzięcia, ustalił zakres raportu w granicach art. 66 ustawy środowiskowej oraz wskazał elementy wymagające szczegółowej analizy. Oceniając powyższe ustalenia Kolegium uznało, iż podjęte przez organ I instancji postanowienie jest prawidłowe. Wskazało, iż planowane przedsięwzięcie, polegające na budowie instalacji wykorzystującej siłę wiatru do produkcji energii o wysokości od 99 do 135,4m, o mocy od 2 MW do 3,05 MW, na działce nr [...] w miejscowości B. wraz z infrastrukturą, należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej oraz w § 3 ust. 1 pkt 6b rozporządzenia z 2010 r., które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli taki obowiązek został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy, tj. przez organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej. Wskazując treść obowiązujących w przedmiotowej materii przepisów, organ odwoławczy wywiódł, iż w rozpoznawanej sprawie wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (uwzględniając jego korektę) spełniał ustawowe wymagania (art. 74 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy środowiskowej) i mógł stanowić podstawę do wszczęcia postępowania i procedowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Wójt prawidłowo ustalił strony postępowania, zapewniając im czynny udział w postępowaniu, z wyjątkiem braku powiadomienia stron przed podjęciem rozstrzygnięcia o prawie wypowiedzenia się co do zebranego materiału i przeprowadzonych dowodów oraz zakreślenia terminu na realizację tego prawa, co stanowi naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które jednak, w ocenie Kolegium, nie miało wpływu na wynik sprawy. Uznało, iż postępowanie prowadzone było w sposób właściwy, zaś postanowienie, nakładające obowiązek sporządzenia raportu i określające jego zakres w granicach art. 66 ustawy środowiskowej oraz wskazujące elementy wymagające szczegółowej analizy, jest zasadne, znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa. Opracowanie raportu da odpowiedź, czy budowa instalacji wykorzystującej siłę wiatru do produkcji energii o wysokości od 99 do 135,4 m, o mocy od 2 MW do 3,05 MW, na działce nr [...] w miejscowości B. wraz z infrastrukturą będzie powodowała negatywne oddziaływanie na środowisko i jego otoczenie, w tym i na zdrowie ludzi oraz pozwoli na odpowiednie określenie warunków, na jakich może być realizowane planowane przedsięwzięcie na wskazanej przez inwestora działce, w taki sposób, aby zminimalizować lub wyeliminować ewentualne zagrożenia. W ocenie Kolegium, zakres raportu został odpowiednio dostosowany do rodzaju przedsięwzięcia i ma on zostać sporządzony w pełnym zakresie, określonym w art. 66 ustawy środowiskowej. Ponadto taki zakres raportu jest zgodny z tym, który został wskazany przez wyspecjalizowane organy opiniujące, tj. RDOŚ i PPIS. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ odwoławczy stwierdził, że wskazywane przez skarżącą elementy, które powinien obejmować raport, wynikają z art. 66 ust. 1 pkt 2 i 7 ustawy środowiskowej i objęte zostaną materią raportu, który dane te winien określać. Ponadto sporządzony raport będzie podlegał ocenie organu prowadzącego sprawę, a strony będą mogły zgłaszać do niego ewentualne uwagi. Istotnym jest również, iż przed wydaniem decyzji środowiskowej Wójt zobowiązany będzie do uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z RDOŚ i PPIS. Kolegium wyjaśniło, iż aktualne pozostawanie Uchwały Rady Gminy w B. z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...], dotyczącej uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody [...] nie ma wpływu na przedmiotowy etap postępowania. Zgodnie bowiem z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Zatem ocena zgodności zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna zostać dokonana oraz odpowiednio udokumentowana przez organ I instancji na dalszym etapie postępowania, a jej wynik musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W skardze złożonej na powołane postanowienie do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Nie zgodziła się z oceną Kolegium, iż naruszenie art. 10 k.p.a. nie miało wpływu na wynik sprawy. Uznała bowiem, iż odstępstwo od udziału stron może nastąpić tylko i wyłącznie, gdy zagrożone jest życie i zdrowie ludzi, a odstąpienie od tej zasady winno znaleźć swoje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Ponadto podniosła, że do dnia [...] maja 2013 r. Wojewoda [...] nie uchylił uchwały z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla siłowni wiatrowych. Dlatego uchwała ta, z uwagi na jej nieprawomocność, nie może być podstawą do dalszych czynności jako akt prawa miejscowego. Wskazała także, iż złożona przez inwestora korekta wniosku dokonana została w dniu [...] grudnia 2012 r., a więc po terminie, który upłynął w dniu [...] grudnia 2012 r. Na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. pełnomocnik skarżącej sprecyzował ten zarzut wyjaśniając, że do [...] grudnia 2012 r. był otwarty termin do składania wniosków do projektu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca nie mogła więc ustosunkować się do projektu planu z uwzględnieniem korekty wniosku inwestora, która nastąpiła w dniu [...] grudnia 2012 r. (protokół rozprawy k. [...] akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy środowiskowej. Stosownie do regulacji art. 59 ust. 1 tej ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; bądź 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Z treści powołanego przepisu wyraźnie wynika, że ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się obligatoryjnie w przypadku planowania przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz fakultatywnie w przypadku, gdy planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Fakultatywną ocenę przeprowadza się jednak tylko wtedy, jeżeli obowiązek jej przeprowadzenia został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Ocena, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko nie została pozostawiona organom wydającym decyzje środowiskowe, lecz wynika z przepisów prawa, tj. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie to jednoznacznie wskazuje przedsięwzięcia, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również te, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a przy określaniu wskazanych przedsięwzięć uwzględniono uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 6b rozporządzenia z 2010 r., będąca przedmiotem niniejszego postępowania inwestycja – instalacja, wykorzystująca do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru, inna niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5, o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m, należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, może zatem wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Oczywiście powyższa okoliczność nie oznacza, że w sposób automatyczny powstaje obowiązek przeprowadzenia tej oceny (oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko). Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie określone tym przepisem uwarunkowania. Obowiązek ten może być nałożony przez organ prowadzący postępowanie w razie stwierdzenia, że jest to konieczne, by wydać decyzję środowiskową w związku ze stwierdzeniem, że konkretne przedsięwzięcie, z uwagi na uwarunkowania w jakich ma powstać i funkcjonować, może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując tej oceny organ winien kierować się uwarunkowaniami określonymi w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Podkreślenia wymaga, że obowiązek łącznego uwzględnienia uwarunkowań wymienionych ww. przepisem nie oznacza, że dla ustalenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagane jest stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia we wszystkich wymienionych w tym przepisie uwarunkowaniach. Uwarunkowania te mają bowiem charakter ogólny i choć organ musi je wszystkie przeanalizować, to nie oznacza, że przy każdej planowanej inwestycji one zaistnieją. Nie każde bowiem przedsięwzięcie będzie związane z wykorzystaniem zasobów naturalnych, czy też będzie występowało ryzyko jego awarii. Dlatego oczywistym jest, że pomimo sformułowania, że należy "uwzględnić łącznie" wskazane uwarunkowania, ich ocena ograniczy się tylko do tych, które realnie występują w danej sprawie. Oczywistym jest, że dla wydania postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wystarczy stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w jakimkolwiek ze wskazanych w tym przepisie aspektów i nie we wszystkich łącznie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 września 2010 r., IV SA/Wa 1404/10; publ. cbois.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż Wójt, jako organ właściwy w sprawie wydania decyzji środowiskowej, prawidłowo ustalił strony postępowania. Kwalifikując objętą wnioskiem inwestora inwestycję jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wystąpił do RDOŚ i PPIS o zajęcie stanowiska w odniesieniu do konieczności sporządzenia raportu środowiskowego. Po uzyskaniu opinii tych organów w pismach odpowiednio z dnia [...] marca 2013 r. (znak [...]) oraz [...] marca 2013 r. (znak [...]) o konieczności sporządzenia raportu środowiskowego, orzekł o nałożeniu na inwestora obowiązku sporządzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wskazując, że raport ma być zgodny z art. 66 ustawy oraz określając elementy wymagające szczegółowej analizy. Wymaga podkreślenia, iż w podjętym w dniu [...] marca 2013 r. postanowieniu organ I instancji wskazał na elementy, które wymagają szczegółowej analizy. W tym zakresie posiłkował się postanowieniem RDOŚ z dnia [...] marca 2012 r. i główny nacisk położył na kwestie, na które zwrócił uwagę organ ochrony środowiska. Rozstrzygnięcie powyższe zostało w całości zaakceptowane przez organ odwoławczy. Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że wydane w sprawie postanowienia odpowiadają prawu, a organy stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia przedstawiły, jakie okoliczności zostały wzięte pod uwagę przy ustalaniu zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Konkludując, w niniejszej sprawie ocena legalności zaskarżonego postanowienia w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie zostało poprzedzone opiniami wydanymi przez RDOŚ i PPIS, czym zrealizowano obowiązek współdziałania, wynikający z art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej. Treść postanowienia Wójta uwzględnia warunki wyrażone w opiniach, a więc nałożony na stronę obowiązek znajduje pokrycie szczególnie w stanowisku wyspecjaIizowanego w ochronie środowiska organu administracji publicznej. Organ I instancji, mając na uwadze art. 66 ustawy środowiskowej, prawidłowo określił zakres raportu oraz właściwie uzasadnił swoje stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, iż nie są one uprawnione. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, co prawidłowo wskazał organ odwoławczy, iż na tym etapie postępowania kwestia ewentualnego zakwestionowania postanowień uchwały Rady Gminy w B. z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] przez Wojewodę [...], jako organu nadzoru, nie jest istotna. Plan miejscowy wiąże wszystkich na danym terenie, a więc brak zgodności przedsięwzięcia z tym planem stanowi wystarczające i samoistne kryterium odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia (art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy środowiskowej). W ocenie Sądu, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., bowiem brak powiadomienia stron przed podjęciem rozstrzygnięcia o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz zakreślenia terminu na realizację tego prawa, nie miał wpływu na wynik sprawy. W tym zakresie Sąd wskazuje, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 publ.: ONSAiWSA 2006/6/157, OSP 2007, Nr 3, poz. 26; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10, publ Lex nr 786594). W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wykazała w żaden sposób wpływu stwierdzonego uchybienia procesowego na niemożność realizacji konkretnych swoich uprawnień. W związku z powyższymi wywodami odnośnie znaczenia planu miejscowego w procesie wydawania decyzji środowiskowej, nietrafny jest także ostatni zarzut skargi w formie sprecyzowanej na rozprawie sądowej. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.