VIII SA/Wa 514/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi L. C. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w [...] z dnia [...]kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. 1) stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2) stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Okręgowy Inspektor Pracy w W. (dalej określany jako " OIP" lub "organ") postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Inspektora Pracy z dnia [...] lutego 2012 r. nr rej. [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie niektórych przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w Zakładzie Transportowo-Usługowym L. C. Inspektor Pracy wydał w dniu [...] lutego 2012 r. decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie łącznej [...] zł za naruszenie wskazanych przepisów ustawy o transporcie drogowym i załącznika nr 3 do tej ustawy. W powyższej decyzji zamieszczono prawidłowe pouczenie o prawie złożenia odwołania w terminie 14 dni od otrzymania decyzji do OIP w W.. Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej została doręczona stronie w dniu [...] lutego 2012 r., co zostało potwierdzone podpisem i datą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Natomiast w dniu [...] marca 2012 r. zostało nadane przez stronę drogą pocztową odwołanie od decyzji na adres Oddziału Okręgowego Inspektoratu Pracy w R., a następnie zostało przekazane przez ten organ do OIP w W.. W tym stanie organ podniósł, że odwołanie złożono z uchybieniem 14 dniowego terminu przewidzianego w art. 129 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej określany jako "kpa"), który w okolicznościach rozpoznawanej sprawy upłynął w dniu [...] marca 2012 r. Jednocześnie organ podniósł, że strona nie kierowała wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Inspektora Pracy. W tej sytuacji na podstawie art. 134 kpa należało stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Skargę na powyższe postanowienie OIP w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył L. C.. W jej treści powtórzył argumenty będące treścią odwołania, a odnoszące się do wykazania, że brakujące dokumenty dotyczące jednego z kierowców zostały uzupełnione, natomiast zarzut naruszenia czasu odpoczynku przez innego kierowcę nie został potwierdzony. Ponadto skarżący podniósł, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, zdrowotnej oraz rodzinnej i wskazując na powyższe wniósł o umorzenie nałożonej kary. Odpowiadając na skargę OIP w W. wniósł o jej odrzucenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż podane w jej treści. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zwanej dalej p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W rozpatrywanej sprawie pismo sporządzone przez skarżącego z dnia [...] marca 2012 r. zatytułowane "odwołanie do Okręgowego Inspektora Pracy w W." nie zawiera podpisu strony. Mimo to organ odwoławczy OIP w W. nie wezwał skarżącego pod rygorem art. 64 § 2 kpa pozostawienia odwołania bez rozpoznania, do uzupełnienia braku, lecz odwołanie rozpoznał stwierdzając uchybienie terminu do jego wniesienia, pomimo tego, że nie wywoływało skutków prawnych. Należy podkreślić, że przepis art. 64 § 2 kpa dotyczy wezwania do usunięcia braków możliwych do usunięcia w postępowaniu administracyjnym, a do takich braków z pewnością należy brak podpisu strony. Zaniechanie wezwania do uzupełnienia braku w postaci podpisu pod odwołaniem, o którym mowa w art. 64 § 2 kpa i stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania bez umożliwienia stronie usunięcia tego braku, stanowi rażące naruszenie art. 64 § 2 kpa, a także art. 134 kpa. Dla skuteczności pisma wnoszonego przez stronę do organu administracji publicznej konieczne jest opatrzenie go własnoręcznym podpisem strony, bowiem tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 63 § 2 kpa. Jest zasadą, że podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego i powinien być to podpis własnoręczny. Nie jest dopuszczalne posłużenie się technicznym odwzorowaniem podpisu, np. kserograficzną odbitką własnoręcznego podpisu, a tym bardziej zastąpienie go wydrukiem, bowiem podpis jako minimalny i zarazem podstawowy element każdego podania wytycza aspekt podmiotowy jurydycznego postępowania administracyjnego i ma takie znaczenie, że potwierdza pochodzenie podania od osoby wskazanej jako wnoszącej podanie. Zatem na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek badania prawidłowości formalnej złożonych pism, dlatego wobec braku podpisu organ winien był postąpić zgodnie z dyspozycją zawarta w art. 64 § 2 kpa. Przepis ten w sposób jednoznaczny obliguje organ do wezwania wnoszącego pismo do usunięcia wszelkich braków podania w terminie i ze skutkami wymienionymi w tym przepisie. W trakcie podejmowanych czynności muszą być bowiem zachowane zasady określone w kpa, w przeciwnym razie nie będą one wywoływać skutków prawnych. Powyższy obowiązek uzasadniony jest również tym, że rzeczywista treść podania może ulec zniekształceniu na skutek np. przepływu za pomocą elektronicznych form przekazywania pism. Rozpoznanie przez organ odwołania zawierającego braki formalne w postaci braku własnoręcznego podpisu strony, bez wezwania do uzupełnienia tego braku – powoduje zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa nieważność zaskarżonego postanowienia, jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie OIP w W. nie może się ostać, dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.