VIII SA/Wa 518/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z [...] stycznia 2011 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej: "organ" lub "Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej") na podstawie art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 26 ust. 3 i 4, art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o kontroli skarbowej, w związku z wniesieniem przez pełnomocnika J. K. (dalej jako skarżący) wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za okres od stycznia 2005 r. do grudnia 2006 r., postanowił odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że ww. decyzja z [...] marca 2010 r. została zaskarżona odwołaniem w dniu [...] kwietnia 2010 r., zaś w dniu [...] kwietnia 2010 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o stwierdzenie nieważności tejże decyzji, który to wniosek Dyrektor Izby Skarbowej w W. przekazał do rozpoznania Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w W. Organ badając przesłanki formalnoprawne warunkujące możliwości rozpoznania przedmiotowego wniosku stwierdził, ze dotyczy on decyzji nieostatecznej, co wyłącza możliwość jego rozpoznania i skutkuje odmową wszczęcia postępowania. Organ wskazał, że w dniu wniesienia wniosku, decyzja z [...] marca 2010 r. zaskarżona była odwołaniem. Na skutek tego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. uchylił decyzję z [...] marca 2010 r. Wobec tego wniosek dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji, która w wyniku jej uchylenia nie istnieje w obiegu prawnym, a więc jest bezprzedmiotowy. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł pełnomocnik skarżącego wnosząc o uchylenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2011 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 120, 145, 212, 228 § 1, 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 165 § 1 i 3, art. 165a § 1 i w zw. z art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że decyzja wymiarowa Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2010 r. nie weszła do obiegu prawnego, ponieważ pełnomocnik nie otrzymał tej decyzji. Pełnomocnik nie zgodził się również z interpretacją art. 249 Ordynacji podatkowej. Decyzją z [...] marca 2011 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. na podstawie art. 26 ust. 3 ustawy o kontroli skarbowej oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej po rozpatrzeniu wniosku pełnomocnika skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] stycznia 2011 r., odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2011 r. Odnosząc się do zarzutów i argumentacji podniesionych przez pełnomocnika skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. zauważył, że kwestia doręczenia decyzji z [...] marca 2010 r. została przesądzona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...]. Ponadto kwestia doręczenia nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, skoro w dacie rozpatrywania wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowa decyzja nie istnieje w obiegu prawnym, nie istnieje zatem przedmiot postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. wniósł J. K. powtarzając zarzuty i argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W rozpoznawanej sprawie decyzja Dyrektora UKS z dnia [...] marca 2010 r. w dacie złożenia wniosku ([...] kwietnia 2010 r.) o stwierdzenie jej nieważności nie była decyzją ostateczną. Toczyło się bowiem postępowanie odwoławcze w odniesieniu do tej decyzji w związku ze złożonym przez stronę od niej odwołaniem. Stosownie do art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdzenie nieważności może dotyczyć decyzji ostatecznej. Definicja legalna "decyzji ostatecznej" została sformułowana w art. 128 Ordynacji podatkowej, stosownie do którego decyzją ostateczną jest decyzja od której nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym. W rozpoznawanej sprawie wspomniana decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2010 r. w dacie złożenia wniosku o stwierdzenie jej nieważności nie była decyzją ostateczną, bowiem strona złożyła od niej odwołanie (w dn. [...] kwietnia 2010 r.). Tak więc w dacie złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2010 r. toczyło się wobec niej postępowanie odwoławcze, wykluczające możliwość jednoczesnego prowadzenia postępowania nieważnościowego wobec tej decyzji. W związku z powyższym organ podatkowy rozstrzygając wniosek w przedmiocie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności prawidłowo, działając na podstawie art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej, odmówił wszczęcia postępowania nieważnościowego. Powołany przepis stanowi, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie może być wszczęte w razie zaistnienia przesłanek negatywnych i że formą rozstrzygnięcia w tym przedmiocie jest forma decyzji. Cytowany przepis jest przepisem szczególnym w stosunku do obowiązującego w postępowaniu podatkowym zwyczajnym art. 165a przewidującego formę postanowienia. Należy podkreślić, że art. 249 jedynie przykładowo wymienia dwie przesłanki negatywne, które uniemożliwiają wszczęcie postępowania. Nie ulega wątpliwości, że przesłanek takich jest więcej. W szczególności organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji także wówczas, gdy m.in. kwestionowana przez stronę decyzja nie jest ostateczna (vide Komentarz do Ordynacji podatkowej Wyd. LewisNexis 2011 r. str. 956). Uchybienie formalne polegające na przytoczeniu w uzasadnieniu decyzji, że postępowanie nieważnościowe jest bezprzedmiotowe wobec uchylenia ww. decyzji – nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Również podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z udzielonym pełnomocnictwem nie miały wpływu na zgodność z prawem decyzji o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.