VIII SA/Wa 518/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2014r. postanowił: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] wpis od skargi w kwocie [...] zł. Pismem z [...] czerwca 2018 r., "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") wniosła skargę na powołaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] maja 2018r. Skarga została podpisana przez Prokurenta E. P.. Pismem z [...] października 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "Sąd"), wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z tego samego dnia wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (pełny odpis z KRS) dotyczący "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] i do osobistego podpisania skargi lub nadesłania odpisu skargi własnoręcznie podpisanego zgodnie ze sposobem reprezentacji wynikającym z KRS, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi na powyższe, w terminie Spółka nadesłała odpis z KRS oraz pełnomocnictwo udzielone E. P. przez Prezesa Zarządu K. Z. do reprezentowania skarżącej we wszystkich sprawach cywilno-prawnych, w sprawach zawierania umów cywilno-prawnych, przed Sądami oraz Urzędami Państwowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "ppsa") Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl art. 57 § 1 ppsa skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, ponadto zawierać treści wskazane w punktach od 1 go 3 tego paragrafu. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ppsa każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego. Nie ulega wątpliwości, iż w przypadku m.in. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością skarga powinna zostać podpisana przez organ uprawniony do reprezentacji, zgodnie ze sposobem ujawnionym w rejestrze prowadzonym przez Krajowy Rejestr Sądowy. Jak wynika z odpisu rejestru prowadzonego przez Krajowy Rejestr Sądowy dla skarżącej Spółki organem uprawnionym do jej reprezentowania jest zarząd, przy czym w przypadku zarządu wieloosobowego do składania oświadczeń w imieniu Spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków Zarządu albo jednego członka Zarządu łącznie z Prokurentem. Zgodnie z zapisami rejestru Zarząd jest jednoosobowy, Prezesem Zarządu jest K. Z.. Prokurentem zaś jest E.P. i jest to prokura łączna polegająca na działaniu łącznie z Prezesem Zarządu. Tym samym zgodnie z treścią rejestru skarga w niniejszej sprawie powinna prawidłowo zostać podpisana przez Prezesa Zarządu łącznie z Prokurentem. Takiej też treści wezwanie wystosowano do Spółki. W punkcie oznaczonym lit. b) wezwano bowiem Spółkę do osobistego podpisania skargi lub nadesłania odpisu skargi własnoręcznie podpisanego zgodnie ze sposobem reprezentacji wynikającym z KRS. Mimo prawidłowego doręczenia wezwania w dniu [...] października 2018 r. skarga nie została dotychczas podpisana zgodnie ze sposobem reprezentacji wynikającym z KRS. Nie nadesłano również odpisu skargi własnoręcznie podpisanego zgodnie ze sposobem reprezentacji wynikającym z KRS, w terminie zakreślonym w wezwaniu. Nadesłane pełnomocnictwo nie czyni bowiem zadość wystosowanemu do Spółki wezwaniu Sądu. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł natomiast na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa, jak w pkt 2 postanowienia.