VIII SA/Wa 521/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia pozostawić wniosek bez rozpoznania. Skarżący J.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Zarządzeniem z dnia 12 listopada 2008 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wobec nieuzupełnienia braków formalnych wniosku. Od postanowień i zarządzeń referendarza w przedmiocie prawa pomocy strona może wnieść do właściwego sądu administracyjnego sprzeciw (art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Pismem z dnia 1 grudnia 2008 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 6 grudnia 2008 r.) skarżący wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza. W uzasadnieniu podał, iż opłata sądowa, do której uiszczenia został wezwany, jest zbyt wysoka w stosunku do wartości obiektu podlegającego rozbiórce. Zgodnie z art. 260 p.p.s.a w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W wyniku rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy wnoszony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru - art. 252 § 1 - 2 p.p.s.a. Stosownie natomiast do treści art. 257 cyt. ustawy, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W dniu 29 września 2008 r. wpłynął do Sądu wniosek J. L. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF. W związku z tym, że wniosek ten nie był podpisany oraz nie zawierał żadnych danych dotyczących majątku, dochodów i stanu rodzinnego wnioskodawcy pismem z dnia 17 października 2008 r. zobowiązano go uzupełniania braków formalnych wniosku poprzez prawidłowe wypełnienie poszczególnych rubryk oraz podpisanie formularza pouczając, że czynności tych należy dokonać w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (w załączeniu przesłano formularz). W zakreślonych terminie skarżący nadesłał jedynie część formularza wniosku, nie zawierając w nim niezbędnych do rozpoznania wniosku informacji takich jak oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach. W wyniku wniesionego sprzeciwu skarżący również nie przesłał stosownych informacji, które przyczyniłyby się do rozpoznania wniosku w przedmiocie prawa pomocy. Trzeba podkreślić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest pismem kwalifikowanym, co oznacza, że oprócz spełnienia wymogów z art. 46 i następnych cytowanej ustawy, powinien zostać złożony na stosownym formularzu i powinien zostać prawidłowo wypełniony. Zatem niezachowanie powyższego wymogu uniemożliwia merytoryczne ustosunkowanie się do zgłoszonego żądania. Wobec powyższego, na podstawie art. 257 i art. 260 powołanej ustawy postanowiono, jak w sentencji.