VIII SA/Wa 525/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi S. W. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia 8 kwietnia 2024 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby 1) uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia 6 marca 2024 r. Nr [...]; 2) zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej na rzecz S. W. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej "CKL") orzeczeniem z 8 kwietnia 2024 r. nr [...] utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w K. (dalej "RKL") z 6 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Powyższe orzeczenie wydane zostało w następującym stanie faktycznym: Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...] skierował S. W., kandydata do służby w PSP, do RKL celem ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. RKL w/w orzeczeniem z 6 marca 2024 r. ustaliła, że kandydat jest niezdolny do służby w PSP. W części A pkt 11 orzeczenia "Rozpoznanie" RKL wskazała: blok przedniej wiązki lewej odnogi pęczka Hisa § 48 pkt 1 kol. 7 "N". W pkt 12 "Kategoria zdolności do służby lub do pracy" wskazano: Kat. "N" niezdolny do służby w PSP. W uzasadnieniu RKL wskazała, że na podstawie opinii lekarzy specjalistów oraz badania własnego stwierdziła, iż kandydat jest niezdolny do służby w PSP. Organ podał, że niezdolnym do służby w PSP czyni kandydata blok przedniej wiązki lewej odnogi pęczka Hisa zgodnie z § 48 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawić wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2392). Organ podał ponadto, że orzeczenie wydano na podstawie ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. 2020, poz. 398) oraz powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. Od orzeczenia tego S. W. (dalej: skarżący) wniósł odwołanie. CKL wskazanym na wstępie orzeczeniem z 8 kwietnia 2024 r. utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu CKL wskazała, że po zapoznaniu się z odwołaniem, uzupełnieniem do odwołania i całością akt w tym badaniami i konsultacjami specjalistycznymi wykonanymi w trybie ambulatoryjnym przez Odwołującego się postanowiła utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie. Podniosła, że rozpoznany blok przedniej wiązki lewej odnogi pęczka Hisa zgodnie z obowiązującym komisje lekarskie wykazem chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego wydawane jest orzeczenie o zdolności lub niezdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa albo funkcjonariusza tych służb stanowiący załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 września 2023 r. w sprawić wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa należy kwalifikować do § 48 pkt 1 gdzie w rubryce 7 widnieje kategoria Z/N do kategorii N – zgodnie z wyjaśnieniami szczegółowymi do tego paragrafu, które wskazują odnosząc się do rodzaju zaburzeń przewodzenia, że poza blokiem przedsionkowo-komorowym I°, tylko izolowany blok prawej odnogi pęczka Hisa, dopuszcza kandydata do służby w PSP. Z tych względów na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich CKL utrzymało w mocy orzeczenie I instancji. Na powyższe orzeczenie CKL skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1.art. 7, 77, 80 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie dokonania szczegółowej analizy medycznej ustalonego przez komisje lekarskie zaburzenia serca w postaci ,,bloku lewej odnogi pęczka Hisa", pomimo, iż w składzie komisji brak było lekarza orzecznika ze specjalnością kardiologiczną, a organ w żadnym zakresie nie odniósł się do dostarczonych przez odwołującego się opinii wybitnych w swojej dziedzinie kardiologów, w tym prof. dr hab. D. K., który przez wiele lat pełnił funkcje orzecznicze w strukturach MSWiA; 2.art. 10 kpa poprzez nie zapoznanie strony ze zgormadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia, co w sposób rażący narusza prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu w tym w szczególności zapoznania się z przeprowadzonymi dowodami; 3. art. 84 § 1 kpa w zw. z arl.87 ust. 2 Konstytucji RP poprzez przyjęcia, iż w sprawie nie było przestanek powołania biegłego z zakresu kardiologii skoro wada serca została wymieniona w wykazie chorób stanowiącym załącznik do rozporządzenie MSWiA i pkt " § 48 pkt 1. Kwalifikacji orzeczniczej dokonuje się na podstawie obrazu klinicznego i wyników badań dodatkowych: EKG spoczynkowego, Holtera EKG, rejestratorów zdarzeń, badania elektrofizjologicznego. Według tego punktu należy kwalifikować zaburzenia bezobjawowe lub objawowe, niepowodujące istotnych zaburzeń hemodynamicznych, niewymagające leczenia, nieupośledzające wydolności fizycznej. Kandydatów do służby z bezobjawowymi, nielicznymi, pojedynczymi zaburzeniami rytmu serca, nadkomorowymi i komorowymi, blokiem przedsionkowo-komorowym l°, izolowanym niepełnym blokiem prawej odnogi pęczka Hisa, niewielkiego stopnia bradykardią lub tachykardią należy kwalifikować jako zdolnych i wprost nakazywała komisji zarówno rejonowej jak centralnej zakwalifikować kandydata jako zdolnego do służby W tym zakresie CKL wydała o orzeczenie z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia wniosek jak poniżej o jej uznanie zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2) kpa za nieważną. 4. Art. 15 kpa poprzez pozorne rozpoznanie sprawy w trybie dwuinstancyjnym i nie wykonanie żadnej czynności przez organ ll stopnia w celu wyjaśnienia wpływu ustalonej wady na zdolność do służby, pomimo pełnienia tożsamej służby przez kandydata od 11 lat w Ochotniczej Straży Pożarnej. II. przepisów prawa materialnego: art. 47 w związku z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, który w § 48 pkt 1 Kwalifikacji orzeczniczej dokonuje się na podstawie obrazu klinicznego i wyników badań dodatkowych: EKG spoczynkowego, Holtera EKG, rejestratorów zdarzeń, badania elektrofizjologicznego. Według tego punktu należy kwalifikować zaburzenia bezobjawowe lub objawowe, niepowodujące istotnych zaburzeń hemodynamicznych, niewymagające leczenia, nieupośledzające wydolności fizycznej. Kandydatów do służby z bezobjawowymi, nielicznymi, pojedynczymi zaburzeniami rytmu serca, nadkomorowymi i komorowymi, blokiem przedsionkowo-komorowym I°, izolowanym niepełnym blokiem prawej odnogi pęczka Hisa, niewielkiego stopnia bradykardią lub tachykardią należy kwalifikować jako zdolnych, pomimo ustalenia, iż taka wada występuje u kandydata i zgodnie z doręczonymi opiniami kardiologicznymi nie stanowi przeciwskazania do służby w PSP W związku z powyższym wniósł: 1. wydanie orzeczenia, iż decyzja CKL oraz Komisji Regionalnej zostały wydane z rażącym naruszaniem prawa zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2) kpa ewentualnie 2. uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji ze zobowiązaniem organu do wydania decyzji kwalifikującej kandydata do służby w trybie art. 145a § 1 p.p.s.a. mając na uwadze dostatecznie wyjaśniony stan 3. zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, 4. przeprowadzenie posiedzenia w trybie uproszczonym i niejawnym, 5. dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci opinii lekarzy kardiologów - 4 opinie - w tym opinia wybitnego specjalisty prof. dr hab. D. K.. W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że schorzenie, na które cierpi nie dyskwalifikuje go jako osoby, która mogłaby pełnić służbę w PSP. Z dokumentacji medycznej dostarczonej przez skarżącego nie wynika jakakolwiek ułomność związana z "niepełnym blokiem", wszystkie badania medyczne nie wskazują na jakiekolwiek problemy związane z krążeniem, rytmem serca czy wynikami wysiłkowymi. Podniósł, że CKL zignorowała opinie kardiologiczne dostarczone do sprawy, które jednoznacznie wskazują, ze jednostka chorobowa kandydata nie jest przeciwskazaniem do służby w PSP. Wyjaśnił, że badania, które przedkłada wykonał na własny rachunek. W ocenie skarżącego, w tej sytuacji wydane orzeczenie oparte na niepełnych badaniach i dokumentacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a. (Dz. U. z 2023 r. poz. 259). Skarga podlegała uwzględnieniu albowiem zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie CKL naruszyła przepisy postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych określa zasady działania komisji lekarskich oraz zasady i tryb orzekania przez te komisje (art. 1 ust. 1). Zgodnie z art. 4 ustawy w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa). W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami), które poddane są mocy obowiązującej przepisów kpa. Przepisy ww. ustawy jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w kpa. Jednak w sprawach nieuregulowanych w ustawie, przepisy kpa znajdują zastosowanie w pełnym zakresie. Rozstrzyganie o zdolności fizycznej i psychicznej kandydatów do służby m. in. w PSP, odbywa się zatem w postępowaniu administracyjnym z wszelkim gwarancjami przewidzianymi w przepisach kpa. Istotne znaczenie ma przy tym kwestia zebrania odpowiednich danych dotyczących kwestii medycznych, gdyż właśnie pełna wiedza medyczna pozwala na rozstrzygnięcie o zdolności do służby w PSP. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 kpa, organ ma obowiązek dokładnie zbadać sprawę, tak aby w sposób prawidłowy ustalić jej stan faktyczny. Wzmocnieniem tej reguły jest nałożony, na mocy art. 77 § 1 kpa, na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego. Dopiero dysponując całokształtem materiału dowodowego, organ może ocenić daną okoliczność i uznać ją za udowodnioną bądź nie (art. 80 kpa). Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza, gdy powołuje się na nie strona, jest naruszeniem przepisów postępowania skutkującym uchyleniem decyzji. Tak więc jedynie należycie ustalony stan faktyczny pozwala na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa. Jeżeli stan ten nie został wyczerpująco ustalony, to nie może przesądzać rozstrzygnięcia sprawy. Brak pełnych ustaleń uniemożliwia ocenę, czy okoliczności danej sprawy odpowiadają stanowi hipotetycznemu, przewidzianemu w konkretnej normie prawnej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w świetle konstytucyjnego modelu sądowej kontroli działalności publicznej sąd administracyjny nie posiada co do zasady kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego. Motywy organu zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego jak i jego oceny prawnej powinny zostać przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, spełniającym wymogi art. 107 § 3 kpa. Kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia kategorii zdolności (niezdolności) do służby sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego zaliczenie badanego do jednej z kategorii zdolności do służby, w szczególności do zbadania, czy organ rozstrzygając o zaliczeniu do kategorii zdolności do służby miał do tego odpowiednie podstawy faktyczne i prawne, a więc np. czy badanie stanu zdrowia zostało przeprowadzone prawidłowo, znajduje oparcie w wyczerpującym wywiadzie chorobowym i odpowiedniej dokumentacji medycznej. Sąd administracyjny nie dokonuje natomiast oceny stanu zdrowia badanego we własnym zakresie (por. np. wyrok NSA z 16 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 5019/21, LEX nr 3308008). Organy uznały skarżącego za niezdolnego do służby w PSP rozpoznając u niego zaburzenia rytmu serca i przewodnictwa łagodne pod postacią bloku przedniej wiązki lewej odnogi pęczka Hisa. Schorzenie to jest wymienione w § 48 pkt 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 11 października 2018 r. w sprawić wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2018 r. poz. 2035), dalej "rozporządzenie". Dla tego rodzaju schorzenia dla kandydatów do służby rozporządzenie przewiduje kategorię "Z" – zdolny do służby bądź "N" – niezdolny do służby. W objaśnieniach do § 48 pkt 1 złącznika do rozporządzenia wskazano: "Kwalifikacji orzeczniczej dokonuje się na podstawie obrazu klinicznego i wyników badań dodatkowych: EKG spoczynkowego, Holtera EKG, rejestratorów zdarzeń, badania elektrofizjologicznego. Według tego punktu należy kwalifikować zaburzenia bezobjawowe lub objawowe, niepowodujące istotnych zaburzeń hemodynamicznych, niewymagające leczenia, nieupośledzające wydolności fizycznej. Kandydatów do służby z bezobjawowymi, nielicznymi, pojedynczymi zaburzeniami rytmu serca, nadkomorowymi i komorowymi, blokiem przedsionkowo-komorowym I°, izolowanym niepełnym blokiem prawej odnogi pęczka Hisa, niewielkiego stopnia bradykardią lub tachykardią należy kwalifikować jako zdolnych." W uzasadnieniu orzeczenia RKL nie wyjaśniono w żaden sposób dlaczego skarżącego, przy takim rozpoznanym schorzeniu, zakwalifikowano do kategorii "N". CKL w swoim orzeczeniu w tym zakresie wyjaśniła natomiast, że: Rozpoznany blok przedniej wiązki lewej odnogi pęczka Hisa zgodnie z obowiązującym komisje lekarskie wykazem chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby należy zakwalifikować do § 48 pkt 1, gdzie w rubryce 7 widnieje kategoria Z/N do kategorii N – zgodnie z objaśnieniami szczegółowymi do tego paragrafu, które wskazują odnosząc się do rodzaju zaburzeń przewodzenia, że poza blokiem przedsionkowo – komorowym I°, tylko izolowany blok prawej odnogi pęczka Hisa dopuszcza kandydata do służby w PSP. W ocenie Sądu w/w wypowiedź organu nie wyjaśnia dlaczego skarżącemu nie można było przyznać kategorii "Z". Z objaśnień do § 48 pkt 1 nie wynika bowiem, że przy stwierdzeniu schorzenia w postaci "bloku przedniej wiązki lewej odnogi pęczka Hisa (LAH)" obligatoryjne jest orzeczenie kategorii "N". Objaśnienia te wymieniają wyłącznie schorzenia, których stwierdzenie pozwala na przyznania kategorii "Z". Objaśnienia nie wskazują, przy jakich schorzeniach konieczne jest przyznanie kategorii "N". Oznacza to, że jeżeli stwierdzone zostanie schorzenie, które nie jest wymienione w objaśnieniach do § 48 pkt 1, jako pozwalające na przyznanie kategorii "Z", to z uwagi na to, że dla schorzeń polegających na "Zaburzeniach rytmu serca i przewodzenia – łagodnych" załącznik do rozporządzenie daje możliwość uznania kandydata do służby zarówno za zdolnego jak i niezdolnego do służby, organ winien szczegółowo uzasadnić, dlaczego przyznawana jest kategoria "N". Ponadto należy zwrócić uwagę, że do skargi skarżący dołączył kopię zaświadczenia lekarskiego z 19.03.2024 r. (które zalega też w aktach administracyjnych) wystawionego przez lekarza kardiologa, w którym wskazano m.in., iż "stwierdzenie lewogramu w zapisie ekg nie jest żadnym czynnikiem obciążającym mającym wpływ na stan i rokowania w/w. Obecność takiego zapisu nie wymaga też żadnego dalszego monitorowania, ponieważ nie wykazano, aby miało to jakieś negatywne konsekwencje". Z kolejnego zaświadczenia kardiologa, z tej samej daty, wynika, że skarżący dotychczas nie leczył się, bez żadnych dolegliwości. W EKG rytm zatokowy, LAH. Badanie Holter EKG – zapis prawidłowy, ECHO – wynik prawidłowy. Brak przeciwskazań do pracy w Straży Pożarnej jako strażak. Analogiczny wniosek wynika z zaświadczenia kolejnego kardiologa z 5.06.2024 r. gdzie wskazuje się, że stwierdzony blok przedniej wiązki lewej odnogi pęczka Hisa u pacjentów przed 40 rokiem zycia bez strukturalnego uszkodzenia serca dobrze rokuje i nie wymaga żadnego postępowania. Okoliczność ta powoduje, że wyprowadzony przez komisje lekarskie wniosek o niezdolności skarżącego do służby na wskazanej podstawie, bez dodatkowej argumentacji medycznej dotyczącej konkretnie wyników jego badań, nie można uznać za prawidłowy. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że w zawartych w załączniku do rozporządzenia objaśnieniach do § 48 pkt 1 wskazano, iż kwalifikacji orzeczniczej dokonuje się na podstawie obrazu klinicznego i wyników badań dodatkowych: EKG spoczynkowego, Holtera EKG, rejestratorów zdarzeń, badania elektrofizjologicznego. W przypadku skarżącego rozpoznania dokonano natomiast wyłącznie na podstawie badania EKG oraz konsultacji lekarza kardiologa. Organ nie wyjaśnił przy tym w żaden sposób, że tego rodzaju badanie jest w pełni miarodajne i nie zachodziła konieczność przeprowadzenie innych badań. Zdaniem Sądu w zaskarżonym orzeczeniu nie wyjaśniono w sposób wyczerpujący, dlaczego w tej sytuacji należało uznać skarżącego za niezdolnego do służby. Sąd nie dysponując wiadomościami specjalnymi ani też nie mając możliwości przeprowadzenia dowodów w tym zakresie (art. 106 § 3 p.p.s.a.), przy lakonicznym uzasadnieniu wydanych w sprawie orzeczeń, nie jest w stanie ocenić, czy organy prawidłowo ustaliły, że stwierdzone u skarżącego schorzenie powodowało konieczność przyznania mu kategorii "N". Zgodnie z art. 39 ust. 5 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzeczenia komisji lekarskich, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo. Stosownie zaś do art. 107 § 1 pkt 6) kpa decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Jak z kolei stanowi art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, bowiem przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga, że odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady przekonywania wynikającej z art. 11 kpa. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Stanowi również jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady pogłębiania zaufania wynikającej z art. 8 § 1 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Uzasadnienie decyzji winno też spełniać rolę edukacyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, a także powinno umożliwiać kontrolę poprawności decyzji, w tym również przez Sąd, który nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga zatem logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska, co umożliwia jego kontrolę nie tylko przez stronę będącą adresatem wydanego rozstrzygnięcia lecz również przez sąd. Z opisanych wyżej względów uzasadnienie wydanych w sprawie orzeczeń wymogów tych nie spełniają. Powyższe okoliczności wskazują również, że w sprawie doszło także do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy bowiem organy uchybiły obowiązkowi podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, nie dokonały oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd jest oczywiście świadomy, że wiele aspektów rozpoznania czy kwalifikacji, dla doświadczonych lekarzy zasiadających w komisjach jawi się jako oczywiste. Nie można jednak tracić z pola widzenia tego, że orzeczenia dotyczą osób, nieposiadających najczęściej tak rozległej wiedzy medycznej i doświadczenia zawodowego. Uzasadnienia orzeczeń winny więc uwzględniać tę okoliczność i być sporządzane w taki sposób, aby nie tylko wyjaśniać rozstrzygnięcie, ale też przekonać do jego prawidłowości osobę, której dotyczy. W tej sytuacji zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia RKL, albowiem stwierdzone przez Sąd uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie organ winien uwzględnić powyższe wskazania poczynione przez Sąd i w sposób wyczerpujący ustalić, czy stwierdzone u skarżącego schorzenie powoduje jego niezdolność do służby. Organ w tym zakresie rozważy uzupełnienie materiału dowodowego o inne badania wskazane w objaśnieniach do § 48 pkt 1 załącznika do rozporządzenia. Organ weźmie też pod uwagę, że w przypadku, gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, to komisja lekarska zgodnie z art. 32 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, może skierować osobę badaną za jej zgodą, na taką obserwację. Ponadto ponownie wydane orzeczenia organ szczegółowo uzasadni, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach (na które składa się zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł) wydano na podstawie art. 200, 205 p.p.s.a.