VIII SA/Wa 526/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Referent stażysta Dorota Jaworska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi B. H. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług, po wznowieniu postępowania oddala skargę. Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. nr [...], Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej (UKS) w W., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako Ordynacja podatkowa) w związku z art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t. j. Dz. U. z 2011 r., nr 41, poz. 214 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez B. H. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora UKS w W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że Dyrektor UKS w W. wydał w dniu [...] lutego 2009 r. decyzję nr [...] określającą B. H. zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2004 r. Odwołanie od ww. decyzji zostało złożone przez B.H. po ustawowym terminie. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 469/10 oddalił skargę B.H. na ww. postanowienie. Pismem z dnia [...] września 2011 r. B. H. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora UKS w W. wydaną [...] lutego 2009 r. nr [...]. We wniosku powołała się na przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wskazując na fakt wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję. W związku z powyższym wskazała na konieczność dopuszczenia dowodu w postaci oświadczenia złożonego przez B.W. - małżonkę T.W. prowadzących wspólnie gospodarstwo ogrodnicze, na okoliczność przebiegu transakcji handlowych w 2004 r. pomiędzy firmą B. H. a T.W.. W związku z tym, postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. Dyrektor UKS w W. wznowił postępowanie w sprawie w wyniku którego po rozpatrzeniu przesłanek z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Organ podniósł, że we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy B.H. zarzuciła naruszenie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że ujawnione nowe okoliczności faktyczne, tj. oświadczenie B. W. są w świetle zebranego wcześniej materiału dowodowego niewiarygodne. W oparciu zaś o ten materiał dowodowy ustalono niewłaściwy stan faktyczny sprawy. Przyjęto bowiem, chociaż w żaden sposób poza zeznaniami T. W. nie zostało to potwierdzone, że transakcje dokumentowane anulowanymi fakturami miały faktycznie miejsce. Organ oparł swoją decyzję jedynie na zeznaniach T. W., który w czasie wystawiania przedmiotowych faktur przebywał na zwolnieniu lekarskim i jak zeznał sprawami gospodarstwa zajmowała się jego żona B. W.. Dlatego też treść jego zeznań odnośnie transakcji objętych anulowanymi fakturami powinna zostać przez organ zweryfikowana. Organ potraktował materiał dowodowy wybiórczo, opierając się na wątpliwych dowodach, przede wszystkim na sprzecznych i niespójnych zeznaniach poważnie chorego świadka T. W., który znaczną część 2004 r. był w śpiączce a resztę czasu spędził na kolejnych pobytach w szpitalu. W ocenie organu w sprawie nie zaistniały przesłanki wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Z przeprowadzonej powtórnej analizy akt postępowania wynika, że firma [...] B.H. w 2004 r. wystawiła dla T.W. [...] faktur sprzedaży, z których tylko [...] zostały ujęte w rejestrze sprzedaży i rozliczone w deklaracjach VAT-7 za październik i listopad 2004 r., natomiast pozostałe faktury zostały oznaczone dopiskiem "anulowana" i nie uwzględniono ich w ewidencji księgowej firmy B. H.. W toku postępowania kontrolnego mającego miejsce w 2007 r. dwukrotnie zwracano się do B.H. o udzielenie wyjaśnień w sprawie transakcji z T.W. i tych wyjaśnień nie uzyskano. Także próba przesłuchania B.H. nie przyniosła rezultatu, bowiem strona pouczona o prawie odmowy złożenia wyjaśnień skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. Natomiast T.W. przesłuchany w charakterze świadka po okazaniu "anulowanych faktur" potwierdził, że odebrał towary i usługi wymienione w spornych fakturach. B. H. skutecznie zawiadomiona o miejscu i terminie przesłuchań ww. świadka na okoliczność zawieranych transakcji, nie brała w nich udziału. T. W. zeznał, że w 2004 r. często przebywał w szpitalu i dlatego nie pamięta dokładnie przedmiotowych transakcji. W tym czasie sprawami gospodarstwa zajmowała się jego żona B. W.. Zeznał jednak, że wszystkie zamówienia na towary i usługi do B. H. składał sam w przerwach między pobytami w szpitalu. Zamówione towary i usługi wynikające z przedmiotowych faktur otrzymał oraz za nie zapłacił. Potwierdził tym samym fakt osobistego składania zamówień i kontaktów z B. H. w jego gospodarstwie. Następnie organ wskazał, że jak wynika z protokołu przesłuchania B.H. jako strony z dnia [...] czerwca 2008 r. nie pamięta ona z kim z małżonków W. zawierała transakcje, przed okresem choroby T.W. czy też po jego zachorowaniu. Z przedmiotowego protokołu wynika nadto, że strona nie pamięta komu z ww. małżonków dostarczyła faktury i czy zrobiła to osobiście, nie pamięta szczegółów tej transakcji, nie zna również dokładnych przyczyn dlaczego dana transakcja nie doszła do skutku, a faktury anulowano. Wyjaśniła, że osobiście wystawiała faktury sprzedaży ale nie potrafiła określić, w jakim momencie je wystawiała, czy w momencie otrzymania zaliczki czy też dostarczenia towaru. Nie pamięta z kim rozmawiała odnośnie zawieranych transakcji, lecz pamięta fakt choroby T. W.. Nie ma wiedzy dlaczego w dokumentacji jej firmy brak jest oryginałów anulowanych faktur i nie potrafi określić dlaczego wystawiała faktury na sprzedaż, jednocześnie nie posiadając możliwości wykonania zakresu usług. W związku z powyższym, zdaniem organu trafnie uznano za wiarygodne, że transakcje ze spornych anulowanych faktur miały miejsce, nadto transakcje te zawierane były z B.H. osobiście przez T. W.. Natomiast kserokopia oświadczenia B. W. załączona przez stronę do wniosku o wznowienie postępowania, z której to wynika, że tylko dwie transakcje zostały zrealizowane, zaś pozostałych siedem transakcji było anulowane, usługi w nich zawarte nie były wykonane, a towary w nich wyszczególnione nie były sprzedane firmie B. H. w świetle omówionych wyżej i zgromadzonych w sprawie dowodów nie jest nową okolicznością nieznaną organowi w momencie wydawania decyzji mającą wpływ na wynik sprawy. Organ podkreślił przy tym, że wznowienie postępowania to nadzwyczajny tryb postępowania przed organami podatkowymi. Może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy i wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji w trybie zwykłym, tylko w sytuacji zaistnienia jednej z podstaw wznowienia postępowania podatkowego wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie nie zaistniały zaś przesłanki wymienione w ww. przepisie, w szczególności przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, którą wskazała strona. Nie ujawniły się bowiem w sprawie istotne, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody. "Nowe okoliczności faktyczne" lub "nowe dowody" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Stan faktyczny istniejący w niniejszej sprawie stanowił zaś podstawę do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się B.H. (dalej jako skarżąca), która pismem z [...] czerwca 2012 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie następujących przepisów Ordynacji podatkowej: - art. 245 § 1 pkt 2 przez błędną jego interpretację i uznanie, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 ww. ustawy, - art. 240 § 1 pkt 5 przez stwierdzenie, że nie ujawniły się w sprawie istotne, nowe okoliczności mające wpływ na zmianę treści decyzji w zasadniczych kwestiach, - art. 180 § 1 przez niedopuszczenie jako dowodu oświadczenia i zeznań B. W. -art. 191 przez dokonanie oceny sprawy na podstawie wybranego a nie całości zebranego materiału dowodowego o ograniczenie całego postępowania jedynie do analizy akt -art. 187 § 1 przez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego, odmówienie wiarygodności nowemu dowodowi bez przeprowadzenia właściwie postępowania dowodowego i ograniczenie się do analizy materiału dowodowego zebranego do momentu wznowienia postępowania i w oparciu o ten materiał odmówienie wiarygodności nowym dowodom bez należytego ich zbadania i zweryfikowania. W uzasadnieniu skargi podniosła, że organ ograniczył swoją aktywność jedynie do analizy zebranego wcześniej materiału dowodowego, nie przeprowadzając w należyty sposób postępowania po jego wznowieniu. Nie zweryfikowano nowego dowodu, który wskazał nowe i istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy. Całość postępowania ograniczono do podważenia wiarygodności nowego dowodu jedynie w oparciu o wcześniej zebrany materiał dowodowy oraz brak aktywności skarżącej w trakcie trwania postępowania kontrolnego. Brak udziału skarżącej w czynnościach kontrolnych nie jest jednoznaczny z przyznaniem racji poczynionym przez kontrolujących ustaleniom. Organy skarbowe nigdy nie zadały sobie trudu by sprawdzić czy studnia i pozostałe usługi faktycznie były wykonane na terenie gospodarstwa T. W.. Nie sprawdziły również wiarygodności jego zeznań, chociażby ustalając okres przebywania w szpitalu i pozostawania w śpiączce. Złożone zaś przez B. W. oświadczenie poddaje w wątpliwość całość złożonych przez jej męża zeznań. Wystarczyło przeanalizować historię choroby, wyjaśnienia skarżącej oraz oświadczenie czy nawet ewentualne zeznania B. W. by zweryfikować jego zeznania. Tego jednak organy nie uczyniły. Dyrektor UKS w W. nie zna instytucji wznowienia postępowania i nie potrafi właściwie przeprowadzić postępowania w tym zakresie. Wskazany przez skarżącą nowy dowód wskazuje nowe okoliczności, winien więc być zbadany dogłębnie niezależnie od poprzednich ustaleń. Błędem jest zaś rozpatrywanie nowego dowodu jedynie i wyłącznie w oparciu o wcześniej zgromadzony materiał dowodowy w postępowaniu, do wznowienia którego zmierza strona. Dlatego też przedmiotowa decyzja stanowi rażące naruszenie prawa. Oświadczenie złożone przez B. W. wskazuje na nowe fakty, do tej pory nie znane organom skarbowym. Tym samym organy winny je sprawdzić nie tylko pod względem zgodności z ustalonym przez siebie wcześniej stanem faktycznym ale stanem, który miał rzeczywiście miejsce. Nie można tego uczynić bez przesłuchania składającego oświadczenie oraz bez przeprowadzenia wnikliwego postępowania. Odpowiadając na skargę, organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Uznając zarzuty skarżącej za niezasadne, podniósł, że instytucja wznowienia postępowania nie może być przez stronę wykorzystywana do ponownego rozpatrzenia sprawy. Jest to bowiem odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność, bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych powyżej kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno bowiem zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja są zgodne z prawem. Brak jest więc podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji czy też jej uchylenia. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 241 § 1 Ordynacji podatkowej wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Stwierdzenie faktu występowania jednej z przyczyn wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej rodzi po stronie właściwego organu konieczność wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 243 § 2). Z kolei zgodnie z art. 244 powoływanej ustawy organem właściwym w sprawach wymienionych w art. 243 jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Tym samym, skoro decyzja ostateczna z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] została wydana przez Dyrektora UKS w W. to właśnie ten organ był właściwy do rozpoznania wniosku skarżącej o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej określenia jej zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2004 r. Na podstawie zaś art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t. j. Dz. U. z 2011 r. nr 41, poz. 214 ze zm.) Dyrektor UKS w Warszawie był również właściwy do rozpoznania wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stosownie do art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzono istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1. Istotnym w niniejszej sprawie jest, że wznowienie postępowania jest instytucją o charakterze nadzwyczajnym i jako takie stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Trafnie więc podnosi organ w odpowiedzi na skargę, że instytucja wznowienia postępowania nie może być przez stronę wykorzystywana do ponownego rozpatrzenia sprawy. Jest to bowiem odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Tak więc zarzuty skarżącej które mogłyby się okazać zasadne w postępowaniu zwykłym nie mogą być skuteczne w trybie wznowienia postępowania zmierzającego do uchylenia decyzji ostatecznej. Dotyczy to przede wszystkim zarzutu, że organy nigdy nie zadały sobie trudu by sprawdzić czy studnia i pozostałe usługi faktycznie były wykonane na terenie gospodarstwa T. W., jak również zarzutu nie sprawdzenia wiarygodności jego zeznań, poprzez brak ustalenia okresu przebywania w szpitalu i pozostawania w śpiączce, czy nie przeanalizowania historii choroby w celu zweryfikowania zeznań świadka. Przede wszystkim jednak trudno zgodzić się ze skarżącą, że oświadczenie złożone przez B. W. wskazuje na nowe fakty, które do tej pory nie były znane organowi. Skarżąca zainicjowała postępowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem skarżącej nowe okoliczności faktyczne wynikają z załączonej przez nią do wniosku o wznowienie postępowania kopii oświadczenia B. W. złożonego w formie pisemnej w dniu [...] września 2011 r. Z przedmiotowego oświadczenia wynika, że w 2004 r. B.W. prowadząc gospodarstwo ogrodnicze wspólnie ze swoim małżonkiem T. W. współpracowała z firmą skarżącej. W tym okresie to właśnie ona głównie zajmowała się gospodarstwem, bowiem jej małżonek ciężko chorował i dużo czasu przebywał w szpitalu. Z transakcji jakie zawarła z firmą skarżącej tylko dwie, wynikające z faktur nr [...] z dnia [...] października 2004 r. oraz nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. zostały zrealizowane, pozostałe zaś siedem transakcji wynikające z faktur o nr [...] z dnia [...] października 2004 r., nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...], nr [...] i nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. i nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. były anulowane, usługi w nich zawarte nie były wykonane a towary na nich wyszczególnione nie były jej sprzedane. W ocenie Sądu decyzja organu utrzymująca w mocy decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2009 r. określającej skarżącej zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2004 r. jest zasadna. Okoliczności bowiem wynikające z kopii ww. oświadczenia istniały wprawdzie w dniu wydania decyzji z dnia [...] lutego 2009 r., ale nie można ich uznać za nowe i nieznane organowi w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Takie bowiem okoliczności jak fakt anulowania faktur, choroba małżonka osoby składającej przedmiotowe oświadczenie i w związku z tym zajmowanie się przez nią gospodarstwem wynikały już z zeznań T.W., jak również nawet z wyjaśnień samej skarżącej złożonych w toku postępowania przed wydaniem ww. decyzji ostatecznej. Skarżąca składając wówczas wyjaśnienia podnosiła bowiem, że T. W. w 2004 r. był często chory. Z zeznań złożonych zaś wówczas przez T.W. przesłuchanego w charakterze świadka - i co istotne - po okazaniu mu "anulowanych faktur" wynikało, że odebrał jednak towary i usługi wymienione w spornych fakturach. Z zeznań tych wynikało nadto, że z uwagi na jego chorobę w 2004 r. często przebywał w szpitalu i sprawami gospodarstwa zajmowała się jego małżonka. Niemniej jednak wszystkie zamówienia na towary i usługi do skarżącej składał osobiście, w przerwach między pobytami w szpitalu, a zamówione towary i usługi wynikające z przedmiotowych faktur otrzymał oraz za nie zapłacił. Zdaniem Sądu załączona przez skarżącą do wniosku o wznowienie postępowania kopia oświadczenia B.W. nie stanowi również dowodu w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Pomijając kwestię, że skarżąca złożyła jedynie kopię oświadczenia a nie jego oryginał, zauważyć należy, że dowód ten, choć należy uznać za nowy, to nie mógł być on znany organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2009 r., bowiem w dacie tej dowód ten po prostu jeszcze nie istniał. Przedmiotowe oświadczenie B.W. zostało bowiem złożone dopiero w dniu [...] września 2011 r. co potwierdza znajdująca się na nim data. Tym samym, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie, wbrew zarzutowi skargi nie doszło do naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania zawarte w art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ww. ustawy. Zauważyć bowiem należy, że sąd administracyjny aby mógł uchylić decyzję organu musi stwierdzić takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takie naruszenie zdaniem Sądu nie miało zaś miejsca, a organ w wystarczający sposób zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Zastrzeżenia może wprawdzie budzić dość ogólne czy też mało precyzyjne uzasadnienie decyzji organu, niemniej jednak w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można uznać, że okoliczności z załączonego do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oświadczenia są nowe i nie były znane organowi przy wydaniu decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2009 r. określającej skarżącej zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2004 r. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.