VIII SA/Wa 528/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Protokolant Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] Komendant Miejski Policji w R. na podstawie art. 93 ust. 1 Ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125 poz. 874 z 2007r. ze zmianami) nałożył na E. K. Firma Usługowo – Handlowa karę pieniężną w kwocie [...] ([...]) zł. za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że podczas kontroli drogowej okazało się, że syn E. K. B. wykonuje transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. W odwołaniu od tej decyzji E. K. wskazał, że transport był wykonywany przez jego syna B. K., który nie jest przedsiębiorcą w związku z tym nie dotyczy go ustawa o transporcie drogowym. Rozpoznając odwołanie [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w R.. W uzasadnieniu podał, że podziela stanowisko organu I instancji w zakresie stanu faktycznego i oceny prawnej w przedmiotowej sprawie. W ocenie organu II instancji nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy fakt zawieszenia przez Odwołującego się działalności gospodarczej jak też wykonywanie pracy w ramach stosunku pracy u innego pracodawcy. Poza sporem jest, że E. K. dysponował samochodem poddanym kontroli na podstawie umowy użyczenia, jak też dla samochodu tego nie uzyskano wypisu z licencji zaś kierujący okazał wypis z licencji wystawiony dla Firmy Usługowo-Handlowej E. K.. W tej sytuacji organ II instancji uznał, że w okresie od użyczenia pojazdu marki [...] o nr rej. [...] t.j. od [...] września 2007r. do dnia [...] października 2007r. Firma Usługowo – Handlowa E. K. świadczyła usługi przewozowe pojazdem niezgłoszonym do licencji. W tej sytuacji podlega on karze pieniężnej w kwocie [...] ([...]) zł. W skardze na powyższą decyzję E. K. podniósł, że decyzja została skierowana do niewłaściwej osoby, ponieważ Skarżący nie jest przedsiębiorcą z uwagi na zawieszenie działalności gospodarczej. Samochód, którym kierował jego syn jest własnością firmy PPHU Z. J. , K. J. W końcowym fragmencie skargi podniósł, że przewóz wykonywany przez jego syna miał charakter niezarobkowy. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji podtrzymując argumentację zawartą w decyzji odwoławczej wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga E. K. jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji. Na wstępie należy wskazać, że dla każdego postępowania kluczowe znaczenie ma ustalenie stanu faktycznego sprawy, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest ustalenie praw i obowiązków strony tego postępowania. Tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem prawa i obowiązków strony postępowania. Należy mieć na uwadze to, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena z punktu widzenia zgodności z prawem procesu konkretyzacji norm prawa materialnego (głównie administracyjnego) w określonej sytuacji faktycznej. Zadaniem sądu jest ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy jest pełny, czy został zebrany prawidłowo i jest wystarczający do wymaganego przez prawo ustalenia podstawy faktycznej decyzji. Analizując materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie należy uznać, że nie jest on pełny i nie pozwala na właściwe zastosowanie prawa materialnego. Z protokołu kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w R. wynika, że samochodem kierował B. K. – osoba pełnoletnia, zaś właścicielem pojazdu jest Z. J.. Nie wynika z niego natomiast na czyją rzecz transport drogowy był wykonywany. Przyjęcie w tej sytuacji odpowiedzialności E. K. jest ustaleniem dowolnym, nie znajdującym oparcia w materiale dowodowym. Podczas kontroli nie ustalono czy i jakie rzeczy były przewożone, jeśli były to czyją stanowiły własność i ewentualnie do kogo miały być zawiezione. Bez poczynienia tych ustaleń nie można kategorycznie stwierdzić kto wykonywał transport drogowy. Poza tym organ I instancji w żaden sposób nie wyjaśnił dlaczego uznał E. K. za wykonującego transport. Równie dobrze można było przyjąć odpowiedzialność właściciela pojazdu jak i kierowcy. Okoliczność ta jest istotna również z tego powodu, że Skarżący od początku kwestionował wykonywanie przez niego transportu. Poza tym wskazać należy, że w samej decyzji organu I instancji istnieje sprzeczność. Karę pieniężną nałożono na E. K., a w uzasadnieniu stwierdzono, że transport drogowy wykonywał B. K.. Skoro tak to dlaczego postępowanie nie było skierowane wobec B.K.. Brak ustaleń i rozważań w tym zakresie stanowi niewątpliwie naruszenie przepisów postępowania mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Dodatkowo trzeba zauważyć, że kary stosowane w przypadku naruszenia przepisów regulujących sprawy transportu drogowego są szczególnie dotkliwe. Dotkliwość tę pogłębia też charakter wydawanych w tych sprawach decyzji, mających z założenia charakter decyzji związanych, niepozostawiających organowi administracji żadnej możliwości uznania. Wiąże się z tym ustalona w jednolity sposób, sztywna wysokość kar, które są nakładane w zasadzie niezależnie od winy przedsiębiorcy i nie podlegają miarkowaniu. Stąd w tym postępowaniu tak istotne znaczenie ma ścisłe ustalenie stanu faktycznego, który ma stanowić przesłankę do nałożenia kary; w istocie przede wszystkim na tym, etapie postępowania przedsiębiorca ma wpływ na ewentualne nałożenie kary. W tej sytuacji trzeba wskazać, że bez precyzyjnego ustalenia przez organ I instancji podmiotu wykonującego transport drogowy oraz wyczerpującego wyjaśnienia podstaw tych ustaleń nie jest możliwe zastosowanie odpowiednich przepisów prawa materialnego. W tym miejscu należy przywołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 28 lutego 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1780/07 "Zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych, zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji." LEX nr 508430 Podzielając w całości przytoczony pogląd wskazać trzeba, że w rozpatrywanej sprawie miało miejsce naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a. w związku z art. 9 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. regulujących obowiązek posiadania licencji na przewóz co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.