VIII SA/Wa 544/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2015 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, po wznowieniu postępowania uchyla zaskarżoną decyzję. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także: "[...]WINB", "organ odwoławczy") decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") po rozpatrzeniu odwołania Z. D.(dalej także: "skarżący") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. (dalej także: "PINB", "organ I instancji") Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., odmawiającej uchylenia decyzji PINB w R. Nr [...] z dnia [...] września 2007r. znak: [...], nakazującej Z. D. rozbiórkę wagi samochodowej tj. urządzenia wagowego o wymiarach 3,60 m x 12,50 m (niecka betonowa wraz z pomostem wagowym) oraz budynku obsługi parterowego konstrukcji murowanej o wymiarach 3,20 m x 4,60 m zlokalizowanych przy ul. L. [...] w J. - uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 k.p.a. stwierdził wydanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. znak: [...], nakazującej Z. D. rozbiórkę wagi samochodowej tj. urządzenia wagowego o wymiarach 3,60 m x 12,50 m (niecka betonowa wraz z pomostem wagowym) oraz budynku obsługi parterowego konstrukcji murowanej o wymiarach 3,20 m x 4,60 m zlokalizowanych przy ul. L. [...] w J. z naruszeniem prawa. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: W toku prowadzonego przez PINB postępowania zapadła decyzja Nr [...], wydana przez ten organ w dniu [...] września 2007 r. (data wydania decyzji błędnie oznaczona na [...] września 2006 r. została postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2007 r. sprostowana na prawidłową tj. [...] września 2007 r.) nakazująca Z. D. rozbiórkę wagi samochodowej tj. urządzenia wagowego o wymiarach 3,60 m x 12,50 m (niecka betonowa wraz z pomostem wagowym) oraz budynku obsługi parterowego konstrukcji murowanej o wymiarach 3,20 m x 4,60 m zlokalizowanych na działce w J. przy ul. L. [...]. Organ I instancji wskazał, iż decyzja ta nadal pozostaje w obrocie prawnym. Z. D. pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. (data wpływu do organu I instancji – [...] stycznia 2014 r.) wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2007 r., o której mowa wyżej, z powodu ujawnienia nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i nowych dowodów, które istniały w dniu wydania powyższej decyzji, lecz nie były znane organowi wydającemu tą decyzję. PINB po rozpoznaniu tego wniosku decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. na podstawie art. 149 § 3 i art. 104 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. po rozpatrzeniu odwołania Z. D. uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, który to organ postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., wskazując za podstawę rozstrzygnięcia art. 145 § 5 k.p.a. podjął z urzędu postępowanie w sprawie obiektu wagowego, zakończone decyzją PINB Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2014 r. wydanym w sprawie VIII SA/Wa 675/14 po rozpoznaniu skargi Z. D. na decyzję [...]WINB Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. oddalił skargę. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji w konkluzji wskazał, iż decyzja Nr [...] nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, zaś wskazywane przez skarżącego nowe okoliczności w sprawie zmierzające do wykazania, iż urządzenie wagowe powstało w 2003 r., a nie w 2004 r. nie ma znaczenia dla wyjaśnienia sprawy wobec popełnienia samowoli budowlanej w obu przypadkach pod rządami ustawy Prawo budowlane obowiązującej od 1 stycznia 1995 r. Organ tym samym nie dopatrzył się podstaw do uchylenia własnej decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2007 r., czemu dał wyraz w decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 151 § 1 i art. 104 k.p.a. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z. D., wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Decyzji zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez ich nie zastosowanie oraz naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania podniósł w szczególności, iż uzasadnienie decyzji organu I instancji jest niezrozumiałe i lakoniczne. PINB powinien tymczasem rozstrzygnąć czy zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji Nr [...], opierając się wskazanej we wniosku przesłance zawartej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i dowodach załączonych do wniosku o wznowienie postępowania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 k.p.a. stwierdził wydanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. znak: [...], nakazującej Z. D. rozbiórkę wagi samochodowej tj. urządzenia wagowego o wymiarach 3,60 m x 12,50 m (niecka betonowa wraz z pomostem wagowym) oraz budynku obsługi parterowego konstrukcji murowanej o wymiarach 3,20 m x 4,60 m zlokalizowanych przy ul. L. [...] w J. z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przypomniał przebieg postępowania w sprawie, po czym przywołał art. 145 § 1 i art. 145 a § 1 k.p.a. Wskazał jednocześnie, iż wniosek o wznowienie postępowania wpłynął od osoby uprawnionej oraz z zachowaniem miesięcznego terminu z art. 148 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy podniósł także, iż skarżący wskazał na ujawnienie nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i nowych dowodów, które istniały w dniu istnienia decyzji, lecz nie były znane organowi wydającemu decyzję, czyli powołał przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wskazano zatem, iż prawidłowo organ I instancji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją PINB w R. Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. W dalszej części decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 146 § 1 k.p.a. [...]WINB ustalił jednocześnie, iż decyzja organu I instancji Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. została doręczona skarżącemu w dniu [...] września 2007 r., a zatem pięcioletni termin z art. 146 § 1 k.p.a. upłynął w dniu [...] września 2012 r. Wskazał zatem na treść art. 151 § 2 k.p.a. podnosząc, iż nie jest możliwe w wyniku wznowienia postępowania uchylenie decyzji w przypadku wystąpienia okoliczności z art. 146 k.p.a. W takiej sytuacji organ administracji publicznej ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylono kwestionowanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podniósł, iż nie mają one żadnego wpływu na zasadność wydanego rozstrzygnięcia z uwagi na upływ 5 – letniego terminu od dnia doręczenia decyzji PINB Nr [...], a są skierowane jedynie na wydłużenie postępowania. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. Z. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 1 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutów podniesionych w odwołaniu, niezbadanie materiału dowodowego, nie przeprowadzenie postępowania przed wydaniem decyzji; - art. 146 § 1, art. 151 § 2 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji braku przesłanek do zastosowania tych przepisów; - art. 150 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie właściwości w sprawach dotyczących właściwości przez organ II instancji; - art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie; Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż organ odwoławczy orzekł w sprawie bez zachowania swojej właściwości, albowiem zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. sprawa należała do właściwości organu I instancji. Dodał, iż organ odwoławczy błędnie przyjął, że decyzja Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. została skarżącemu doręczona w dniu [...] września 2007 r., albowiem pismo nie zostało podpisane i nie może mieć charakteru decyzji administracyjnej. Tym samym w ocenie skarżącego termin wynikający z art. 146 § 1 k.p.a. jeszcze nie upłynął i brak jest podstaw do stosowania art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. Podniósł, iż w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie decyzji z 2007 roku z naruszeniem prawa organ odwoławczy winien wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a więc stosując art. 146 § 1 k.p.a. wykazać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej. Organ ten winien przeprowadzić precyzyjne postępowanie administracyjne celem wykazania, że decyzja Nr [...] została wydana z naruszeniem prawa i na czym dokładnie ono polegało. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest co do zasady wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu, do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r., to jest przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2015 r., poz. 658), z uwagi na treść jej art. 2, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność, bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Tym samym legalność decyzji administracyjnej oznacza jej zgodność nie tylko z prawem materialnym, ale również z przepisami postępowania. Rozpoznając sprawę według tak zakreślonych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie jej zarzuty należy uznać za zasadne. Jak wynika z treści złożonego przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania oraz wydawane przez organy nadzoru budowalnego w wyniku jego rozpatrzenia rozstrzygnięcia, zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i postanowienia tego organu Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji toczy się w związku ze stwierdzeniem przez organy wystąpienia przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wskazana w postanowieniu organu I instancji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. podstawa prawna – art. 145 § 5 k.p.a. została w ocenie Sądu wskazana omyłkowo, gdyż art. 145 k.p.a. nie zawiera jednostki redakcyjnej oznaczonej jako § 5, jednocześnie okoliczności sprawy wskazują na wznowienie przez organ I instancji postępowania z powodu stwierdzenia wystąpienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Z przepisu tego wynika, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nie ulega zatem wątpliwości, iż w takiej sytuacji obowiązkiem organów jest zbadanie czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia. Obowiązkiem organów jest także zastosowanie art. 146 § 1 k.p.a. i art. 151 § 2 k.p.a. – w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających ich zastosowanie. W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom skargi, dokonując oceny na gruncie dotychczasowych ustaleń faktycznych organu odwoławczego, zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia art. 146 § 1 i art. 151 § 2 k.p.a., a także art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uznał wystąpienie w sprawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Trafnie zatem w odniesieniu do tej przesłanki zbadał czy od daty doręczenia decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. upłynęło pięć lat, albowiem w odniesieniu do tej przesłanki wznowieniowej upływ wskazanego wyżej terminu uniemożliwia uchylenie decyzji, a sprawia, że organ ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Z akt administracyjnych wynika, iż kwestionowana decyzja PINB Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu [...] września 2007 r. Z adnotacji doręczającego zawartej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma wynika, iż decyzję, o której mowa pod adresem wskazywanym przez skarżącego jako miejsce zamieszkania odebrał dorosły domownik - córka A. D.. Tym samym doręczenie decyzji odbyło się zgodnie z art. 43 k.p.a. i jest skuteczne. W aktach administracyjnych znajduje się egzemplarz decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. (z uwzględnieniem późniejszego sprostowania co do daty wydania, o czym była mowa wyżej) opatrzony imienną pieczęcią i podpisem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. inż. A. S.. Tym samym twierdzenia skarżącego o braku podpisania decyzji, zmierzające do tego, iż w istocie nie doszło do jej wydania nie zasługują na uwzględnienie, podobnie jak twierdzenia, iż wbrew ustaleniom organu odwoławczego nie upłynął termin pięciu lat z art. 146 § 1 k.p.a. Zauważyć jednocześnie należy, iż stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienia stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasady praworządności i prawdy obiektywnej jest regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Powołane wyżej zasady obowiązują zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji, którego obowiązkiem jest nie tylko kontrola kwestionowanego aktu, ale również ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. W ocenie Sądu decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ odwoławczy przywołując przepisy k.p.a. skupił się na ustaleniu posiadania przez skarżącego uprawnienia do wszczęcia postępowania wznowieniowego w odniesieniu do decyzji PINB Nr [...] z dnia [...] września 2007 r., zachowania terminu do wniesienia wniosku w tym zakresie i wystąpienia okoliczności z art. 146 § 1 k.p.a. W konkluzji rozważań prawnych organ doszedł do przekonania o zasadności zastosowania art. 151 § 2 k.p.a. i stwierdzeniu wydania kwestionowanej decyzji z dnia [...] września 2007 r. z naruszeniem prawa. Z uzasadnienia decyzji nie wynika jednak na czym polegało naruszenie prawa, jakie stwierdził organ odwoławczy. Nie ulega zaś wątpliwości, iż w przypadku takiego rozstrzygnięcia organ odwoławczy winien był precyzyjnie wskazać jakim naruszeniem prawa została dotknięta kwestionowana decyzja i nie pozostawiać tego domysłom adresata. Trafnie wskazuje skarżący, iż organ odwoławczy nie odniósł, się do zaistnienia nowych okoliczności, ich ewentualnego wpływu na kwestionowane rozstrzygnięcie. Tym samym mimo zakończenia postępowania administracyjnego prowadzonego po wznowieniu postępowania nie rozstrzygają wszystkich istotnych w tym postępowaniu okoliczności. Tym samym uznać należy, iż stanowią one naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi w ocenie Sądu na podzielenie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 150 § 1 k.p.a. Przepis ten dotyczy właściwości organu w postępowaniu wznowieniowym na etapie postępowania przed organem I instancji. Zaskarżona decyzja została zaś wydana w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji wydanej przez organ I instancji. Tym samym zastosowanie w tej mierze ma art. 138 k.p.a., który w § 1 pkt 2 wskazuje, iż organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Tym samym rozpoznanie sprawy co do istoty przez organ odwoławczy w toku postępowania odwoławczego, z zastosowaniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie stanowi naruszenia właściwości, o której mowa w art. 150 § 1 k.p.a. Zarzut naruszenia art. 1 k.p.a. nie został w skardze ani jej uzasadnieniu wyjaśniony, jest tym samym niezrozumiały, co nie pozwala na odniesienie się do niego. Zauważyć jedynie należy, iż będące przedmiotem kontroli postępowanie administracyjne spełnia przesłanki z art. 1 pkt 1 k.p.a., w sprawie tej przepisy k.p.a. mają zastosowanie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien wyjaśnić na czym polegało naruszenie prawa, jakiego dopatrzył się organ odwoławczy, jakich przepisów prawa to naruszenie dotyczy i jaki wywiera wpływ na kwestionowane w postępowaniu wznowieniowym rozstrzygnięcie, uwzględniając przy tym powyższe rozważania. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.