VIII SA/Wa 55/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Starosta S. działając na podstawie art. 9 ust 1 pkt. 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm., dalej jako "ustawa o promocji zatrudnienia") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako "K.p.a."), orzekł o uznaniu z dniem [...] listopada 2012 r. G. B. za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania mu prawa do zasiłku. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że z przedstawionych dokumentów wynika, iż w dniu rejestracji G. B. spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. Od powyższej decyzji G.B. złożył odwołanie, podnosząc, że ww. decyzja jest dla niego krzywdząca. Wniósł o uchylenie lub zmianę decyzji organu I instancji i przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Podniósł, że nie został poinformowany przez urzędników PUP w S. o konieczności zarejestrowania się jako bezrobotny w dniu otrzymania świadectwa pracy. Dodatkowo wskazał, że pomyłka organu godzi w budżet domowy jego wielodzietnej rodziny. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 4 i art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy stwierdził, że bezspornym w niniejszej sprawie jest, iż G.B. spełnia przesłanki uprawniające go do uznania za osobę bezrobotną. W ocenie organu odwołujący się nie wypełnia jednak warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ wskazał, że jako dowód w sprawie przyjęto świadectwo pracy z dnia [...] października 2011 r. potwierdzające zatrudnienie G. B. w okresie od dnia [...] kwietnia 2011 r. do dnia [...] października 2011 r. w PUPH "G." w S. w pełnym wymiarze czasu pracy oraz świadectwo pracy z dnia [...] listopada 2012 r. potwierdzające jego zatrudnienie w okresie od dnia [...] kwietnia 2012 r. do dnia [...] października 2012 r. w Przedsiębiorstwie Budowlanym G.Z. w S. w pełnym wymiarze czasu pracy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustalając bezrobotnemu "okres uprawniający do zasiłku", o którym mowa powyżej niezbędnym jest zbadanie ilości dni zaliczanych do tegoż okresu na podstawie przepisu art. 71 ust. 1 i ust. 2 w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy w S., tj. od dnia [...] maja 2011 r. do dnia [...] listopada 2012 r. W związku z tym według przyjętej jako dowód dokumentacji do okresu uprawniającego do zasiłku można zaliczyć okres od dnia [...] maja 2011 r. do dnia [...] października 2011 r. i od dnia [...] kwietnia 2012 r. do dnia [...] października 2012 r., co daje łącznie 362 dni. Wobec powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z bezwzględnie obowiązującym przepisem art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia, G. B. nie spełnia przesłanek uprawniających do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ nie legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Faktycznie bowiem bezrobotny legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym 362 dni. W takiej sytuacji faktycznej i prawnej organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji nie narusza prawa i nie może być zmieniona. Argumentacja G.B., podnoszona we wniesionym odwołaniu, nie może zaś stanowić przesłanki do jej uchylenia. Faktem jest bowiem, że rejestracji w urzędzie pracy dokonał on w dniu [...] listopada 2012 r. Natomiast uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych obwarowane jest spełnieniem szeregu przesłanek o naturze formalnej i faktycznej. Niespełnienie ich wyklucza możliwość nabycia przedmiotowego prawa przez osobę bezrobotną. Organ podkreślił przy tym, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia regulujące kwestie związane z nabyciem prawa do zasiłku mają charakter bezwzględnie obowiązujący i obligują organy administracji do wydawania decyzji o charakterze związanym, pozbawionych jakichkolwiek cech uznaniowości. Nawet w przypadku, gdy osobie bezrobotnej brakuje kilku dni do wymaganego ustawą okresu uprawniającego do tego zasiłku - organ, związany treścią obowiązujących przepisów, zobligowany jest do odmowy jego przyznania. W skardze na powyższą decyzję Wojewody [...] skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, G.B. (dalej jako "skarżący") wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i ustalenie, że nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w okresie ostatnich 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP "wypracował" 362 dni, podczas gdy właściwa wykładnia tego przepisu winna prowadzić do uznania, że w powyższym okresie przepracował wymagane tym przepisem co najmniej 365 dni. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja jest niesprawiedliwa. Bezrobotny winien mieć bowiem po ustaniu zatrudnienia 14 dni na rejestrację w PUP. Dodał, że organ I instancji w piśmie przekazującym jego odwołanie od decyzji wskazał, że zabrakło mu [...] dni, zaś organ odwoławczy, że zabrakło mu [...] dni, by mógł uzyskać prawo do zasiłku. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując motywy rozstrzygnięcia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a). Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, gdyż Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji nie dopuściły się również takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że skarżący w dniu [...] listopada 2012 r. zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy (PUP) w S. w celu rejestracji i po złożeniu stosownych oświadczeń, spełnił warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Sporne zaś pozostaje, czy powinno mu również być przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów obu instancji w niniejszej sprawie jest art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Zgodnie z tym przepisem, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy (...), jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...). Mając na uwadze powyższy przepis organy obu instancji prawidłowo odmówiły skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Istotnym w niniejszej sprawie jest fakt, że skarżący zarejestrował się w PUP w S. w dniu [...] listopada 2012 r. Tak więc, w przypadku skarżącego, do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych wynikającego z ww. przepisu, można jedynie zaliczyć okresy jego zatrudnienia przypadające od [...] maja 2011 r. do [...] listopada 2012 r. W art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia chodzi bowiem o okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Dniem zaś poprzedzającym dzień rejestracji w przypadku skarżącego był dzień [...] listopada 2012 r. W związku z tym, na podstawie przedłożonych podczas rejestracji w PUP w S. świadectw pracy, do okresu uprawniającego do zasiłku skarżącemu można zaliczyć zatrudnienie w Przedsiębiorstwie Budowlanym G. Z. w S. od dnia [...] kwietnia 2012 r. do dnia [...] października 2012 r. (czyli 204 dni) oraz w Przedsiębiorstwie Usługowo Produkcyjno Handlowym "G." A.P. w S., ale jedynie od dnia [...] maja 2011 r. do dnia [...] października 2011 r. (czyli 158 dni). Tym samym, łącznie okres uprawniający do zasiłku w przypadku skarżącego wynosi tylko 362 dni. Tak więc słusznie stwierdził organ odwoławczy, że skarżący nie spełnia przesłanek uprawniających do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, bowiem nie legitymuje się on okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Rację ma również organ odwoławczy podnosząc, że uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych obwarowane jest spełnieniem szeregu przesłanek o naturze formalnej i faktycznej. Niespełnienie ich wyklucza możliwość nabycia przedmiotowego prawa przez osobę bezrobotną. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia regulujące kwestie związane z nabyciem prawa do zasiłku mają charakter bezwzględnie obowiązujący i obligują organy administracji do wydawania decyzji o charakterze związanym, pozbawionych jakichkolwiek cech uznaniowości. Nawet więc w przypadku, gdy osobie bezrobotnej brakuje kilku dni do wymaganego ustawą okresu uprawniającego do tego zasiłku - organ, związany treścią obowiązujących przepisów, zobligowany jest do odmowy jego przyznania. Dlatego też, z wskazanych wyżej przyczyn, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę jako niezasadną.