VIII SA/Wa 550/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Zakładów Graficznych "[...]" S.A. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Zakładów Graficznych "[...]" S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 rok postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. Zakłady Graficzne "[...]" S.A. w W. (dalej jako skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 rok. Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. pełnomocnik skarżącej r.pr. G. D. wniósł o wstrzymanie wykonania tejże decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał na trudną sytuację finansową spółki, która w dalszym ciągu wykazuje straty z prowadzonej działalności. Podniósł, iż wobec skarżącej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, organ zajął jedyny rachunek bankowy spółki uniemożliwiając dokonywanie jakichkolwiek wypłat (poza pracowniczymi) z posiadanych i wpływających środków. Egzekucja może prowadzić do dramatycznego pogorszenia sytuacji spółki i może zmusić ją do zgłoszenia wniosku o upadłość, co byłoby niekorzystne dla interesu publicznego, mając na względzie fakt, iż skarżąca jest spółką Skarbu Państwa przeznaczoną do prywatyzacji, z której można uzyskać wyższe kwoty niż z postępowania upadłościowego. Nadto wskutek ogłoszenia upadłości pracownicy spółki straciliby pracę. W związku z powyższym egzekucja zaskarżonej decyzji spowodowałaby nieodwracalne skutki prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez pełnomocnika skarżącej odnośnie sytuacji finansowej skarżącej spółki, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Ponadto zauważyć należy, iż jak wynika z pisma pełnomocnika skarżącej z dnia [...] października 2009 r., dotyczącego przyznania prawa pomocy, zajęcie rachunku bankowego ograniczono do kwoty [...] złotych miesięcznie umożliwiając skarżącej podtrzymanie prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, w świetle powołanych wyżej przepisów i argumentacji strony skarżącej w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w sytuacji, gdy nie zostanie wstrzymane wykonanie zaskarżonej decyzji. Także w aktach sprawy Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku. Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. W realiach niniejszej sprawy brak jest wystarczających podstaw do kontynuowania postępowania w niniejszej, incydentalnej sprawie. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a postanowiono, jak w sentencji.