VIII SA/Wa 552/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi J. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. nr [...][...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii (dalej; "[...]WLW", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu zażalenia J. J. (dalej: "skarżący", "strona"), na postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. (dalej: "PLW", "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2019 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 25 stycznia 2019 r. strona prowadząca działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" J. J., [...][...],[...] (zwany dalej "Wnioskodawcą"), zwróciła się do Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. o wystawienie świadectwa zdrowia dla karmy dla zwierząt domowych przeznaczonej na eksport do Socjalistycznej Republiki Wietnamu. Postanowieniem z [...] lutego 2019 r. PLW, na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz, 2096, z późn zm., dalej kpa) odmówił wydania skarżącemu zaświadczenia (świadectwa weterynaryjnego) do Socjalistycznej Republiki Wietnamu dotyczącego wysyłki partii towaru, której wnioskodawca nadał numer [...]. Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji wskazał, że mając na uwadze definicję karmy dla zwierząt domowych wprowadzonej rozporządzeniem (UE) nr 294/2013 nie można uznać, iż produkt wytworzony przez stronę, o którym mowa w jej wniosku z dnia 25 stycznia 2019 r. jest gotową karmą dla zwierząt domowych. Zdaniem PLW jest to jedynie mieszanina przetworzonych białek zwierzęcych wytworzona z udziałem niewielkiej ilości kukurydzy, środka Sal Curb dry i drożdży. Ponadto mieszanina ta ma formę, która w żaden sposób nie daje gwarancji, że nie zostanie ona wykorzystana w żywieniu zwierząt gospodarskich. Podkreślił, że brak jest podstaw do urzędowego poświadczenia, wymaganego w przedstawionym świadectwie zdrowia dla przetworzonej karmy dla zwierząt domowych, innej niż karma dla zwierząt domowych w puszkach, przeznaczonej na eksport. Świadectwo zdrowia jak zaznaczył organ I instancji jest szczególnym rodzajem zaświadczenia, w którym organ Inspekcji Weterynaryjnej dokonuje urzędowego potwierdzenia określonego stanu faktycznego, np. zgodności produktu i z określonymi kryteriami między innymi ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem PLW, skarżący wniósł zażalenie, podnosząc w nim naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy. Postanowieniem z [...] maja 2019 r. [...]WLW, na podstawie art. 144 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 219 kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, zarzutów zażalenia, organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w zakresie wydania zaświadczania ogranicza się do weryfikacji, czy istnieją przesłanki do wydania zaświadczenia, a zatem czy:1) wniosek złożono do właściwego organu, 2) wykazano interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia, 3) organ dysponuje danymi pozwalającymi na wydanie zaświadczenia, 4) organ może spełnić żądanie odnośnie treści zaświadczenia z uwagi na treść danych znajdujących się w jego posiadaniu, 5) przepisy szczególne nie ustanawiają zakazu wydania zaświadczenia. W przypadku zaistnienia przesłanek negatywnych organ, w oparciu o treść art. 219 kpa, zobligowany jest do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o żądanej treści. Dalej podał, iż zgodnie z art. 218 § 2 kpa organ administracji publicznej może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Jak wyjaśnił [...]WLM, stosownie do treści art. 26 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 i 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1557), organ wystawiając świadectwo zdrowia poświadcza dane, co do których posiada wiedzę i które mogą być przez niego ustalone. Przepis art. 26 ww. ustawy określa, że jeśli wystawienie świadectwa zdrowia następuje na podstawie innych dokumentów, to wystawiający świadectwo jest obowiązany posiadać te dokumenty przed jego wystawieniem. Natomiast jeżeli nie dysponuje on tymi danymi, jest zobowiązany do ich uzyskania przez zobowiązanie zainteresowanego do ich przedłożenia. Przedstawiając szczegółowo recepturę "karmy dla zwierząt domowych" wysyłki – partii [...], na którą składa się: 1) 132,2 ton (22,36% mieszanki) składnika pochodzącego od [...], 2) 96 ton (16,24% mieszanki) składnika pochodzącego od [...], 3) 204,76 ton (34,63% mieszanki) składnika pochodzącego od [...], 4) 122,74 ton (20,76% mieszanki) składnika pochodzącego od [...], 5) 19,17 ton (3,24% mieszanki) składnika pochodzącego od [...], 6) 5,69 ton (0,96% mieszanki) składnika [...], 7) 10,18 ton (1,72% mieszanki) kukurydzy, 8) 0,48 tony (0,08% mieszanki) drożdży. organ odwoławczy stwierdził, iż w sposób nieprawidłowy określono skład receptury. W pkt 4 wpisano, iż 122,74 tony (20,76% mieszanki) składnika pochodzi od firmy [...]. W dokumentach handlowych w rubryce 1.12 "Miejsce pochodzenia" wpisany jest zakład [...] nr zatwierdzenia: [...],[...], natomiast podmiot [...] jest jedynie nadawcą przesyłki. Wyjaśnił dalej, że dalsza analiza materiału dowodowego wykazała, iż: - składnikiem pochodzącym od [...], który wchodzi w skład ww. receptury przedmiotowej wysyłki partii jest uboczny produkt pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 przetworzone białko zwierzęce: "mąki, mączki i granulki mięsa lub podrobów, ryb lub skorupiaków, mięczaków lub pozostałych bezkręgowców wodnych, nienadające się do spożycia przez ludzi, skwarki". - składnikiem [...] jest uboczny produkt pochodzenia zwierzęcego, o którym mowa w art. 10 lit. a, b tiret (i) oraz f rozporządzenia 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z póżn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1069 /2009". - składnikiem pochodzącym od [...] są produkty pochodne pochodzące z ryb, drobiu, bydła i świń. - składnikiem pochodzącym z [...] oraz [...] był uboczny produkt pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 wymieniony w "podkategoriach" a do k, czyli w art. 10 lit. a do k rozporządzenia nr 1069/2009. Niektóre dokumenty sporządzone były w języku angielskim. [...]WLM zauważył, że we wzorze świadectw weterynaryjnych do Socjalistycznej Republiki Wietnamu wskazano, że urzędowy lekarz weterynarii w tym przypadku Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. ma między innymi potwierdzić, iż; "karma dla zwierząt domowych: 1. została wyprodukowana i jest magazynowana w zakładzie zatwierdzonym nadzorowanym przez właściwą władzę zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 2. została wyprodukowana z przetworzonego białka zwierzęcego otrzymanego wyłącznie z następujących produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, ) tusz lub części zwierząt rzeźnych poddanych ubojowi w rzeźni i uznanych za zdatne do spożycia przez ludzi zgodnie z prawem wspólnotowym, ale z powodów handlowych nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, ) tusz lub części zwierząt dopuszczonych do uboju w rzeźni na podstawie badań przedubojowych zgodnie z prawem UE i uznanych za niezdatne do spożycia przez ludzi, lecz nie wykazujących oznak chorób mogących przenieść się na człowieka lub zwierzęta ) skór i pierza zwierząt ubitych w rzeźni, które przeszły badanie przedubojowe i poubojowe zostały zakwalifikowane do uboju i uznane za zdatne do spożycia zgodnie z prawem wspólnotowym ) krwi pozyskanej od zwierząt ubitych w rzeźni, które przeszły badanie przedubojowe oraz badanie poubojowe i zostały uznane za zdatne do spożycia zgodnie z prawem wspólnotowym ) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego powstałych przy produkcji produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, włączając w to kości i skwarki. Zatem organ odwoławczy stwierdził, iż PLW nie mógł urzędowo certyfikować świadectw weterynaryjnych na podstawie przedstawionych dokumentów handlowych przedłożonych przez podmioty: [...],[...],[...],[...] oraz [...]. W dokumentach handlowych na których widnieją ww. podmioty określono, iż przetworzone białko zwierzęce zostało wytworzone z ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, które nie znajdują się we wzorze ustalonego świadectwa zdrowia, gdzie w art. 10 rozporządzenia nr 1069/2009 tego typu produkty określono jako: i) zwierzęta wodne i części takich zwierząt, z wyjątkiem ssaków morskich, które nie wykazywały żadnych oznak choroby przenoszonej na ludzi lub zwierzęta; j) produkty uboczne ze zwierząt wodnych pochodzące z przedsiębiorstw lub zakładów wytwarzających produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi; k) następujący materiał pochodzący ze zwierząt, które nie wykazywały żadnych objawów choroby przenoszonej przez ten materiał na ludzi lub zwierzęta; (i) muszle i skorupy skorupiaków i małż z tkanką miękką lub mięsem; (ii) materiały pochodzące ze zwierząt lądowych: produkty uboczne z wylęgarni, jaja, jajeczne produkty uboczne, w tym ze skorupy jaj; (iii) 46 jednodniowe pisklęta zabite w celach handlowych. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący do produkcji przedmiotowej partii użył składników pochodzących od [...], gdzie dla przedmiotowego surowca wbrew wyraźnym regulacjom nie posiadał prawidłowego dokumentu handlowego, co wynika z ust. 2 rozdział III załącznika VIII rozporządzenia Komisji (UE) nr 142 / 2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz. Urz. UE L z 2011 r., nr 54, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 142 / 201 1". Zgodnie z tym przepisem "dokument handlowy musi być wystawiony co najmniej w trzech egzemplarzach (jeden oryginał i dwie kopie). Oryginał musi towarzyszyć przesyłce do ostatecznego miejsca przeznaczenia, zaś strona nie przedstawiła dokumentów handlowych spełniających wymagania przepisów prawa dla surowca pochodzącego od [...] dodanego do przedmiotowej partii towaru. Zdaniem [...]WLM,w stosunku do surowca pochodzącego od zakładu [...] skarżący nie przedstawił spełniających wymagań prawa dokumentów handlowych o numerach [...],[...],[...], które muszą towarzyszyć przesyłce. W rezultacie organ odwoławczy uznał, że analiza przedstawionych przez stronę dokumentów, w tym deklarowanej receptury produktu, oraz przepisów prawa powszechnie obowiązujących doprowadziła organ do wniosku, że produkt, który zamierza wywieźć skarżący, nie stanowi karmy dla zwierząt domowych, jako że w ponad 98% składa się z przetworzonego białka zwierzęcego wymieszanego z mąką i drożdżami. [...]WLM zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że produkt, który zamierzał wywieźć skarżący, stanowi mieszaninę przetworzonych białek zwierzęcych wytworzonych z udziałem niewielkiej ilości mąki i drożdży, a zatem nie stanowi karmy dla zwierząt domowych. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił definicję karmy dla zwierząt domowych, uregulowania prawne w tym zakresie, w tym dyrektywy. Wyjaśnił przy tym, że uszczegółowienie definicji karmy dla zwierząt domowych służy likwidacji procederu, którym było wysyłanie przetworzonego białka zwierzęcego, rzekomo jako karmy dla zwierząt domowych. W niniejszej sprawie w ocenie organu odwoławczego skarżący zamierzał wysłać do Socjalistycznej Republiki Wietnamu partię "karmy dla zwierząt domowych", która w prawie 100% składała się z przetworzonego białka zwierzęcego i która została wymieszana z kukurydzą i drożdżami oraz preparatem uzdatniającym [...]. Tym samym podzielił stanowisko i argumentacje organu I instancji, że preparat [...] nie jest substancją paszową, która jest zazwyczaj spożywana przez zwierzęta domowe. Jak stwierdził zaistniała sytuacja próby wysyłki partii przetworzonego białka zwierzęcego zmieszanego z mąką, a nie z wysyłki karmy dla zwierząt domowych. W tej sytuacji w jego ocenie, PLW nie mógł więc wystawić świadectwa weterynaryjnego dotyczącego wysyłki karmy dla zwierząt domowych, gdy wysyłany towar taką karmą nie był, pomijając kwestie dokumentacyjne, które nie pozwalały potwierdzić danych zawartych w świadectwie. Zauważył jednocześnie, że w niniejszej sprawie zastosowania powinna mieć zasada ostrożności wyrażona w art. 7 rozporządzeniu (WE) nr 178 / 2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L z 2002 r., nr 31, str. 1, z póżn. zm.) zwanym "rozporządzeniem nr 178 /2002", która ma stwarzać bariery dla swobodnego przepływu żywności i pasz, zawsze kiedy istnieje ryzyko utraty życia lub zdrowia, albo kiedy panuje niepewność naukowa. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący zarzucił: naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 268a kpa w zw. z art. 5 § 2 pkt 3 kpa w zw. z art. 107 § 1 kpa w zw. z art. 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 11 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o inspekcji weterynaryjnej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie wydanie zaskarżonego postanowienia przez zastępcę [...]WLM, w sytuacji gdy w aktach postępowania administracyjnego nie znajduje się stosowne upoważnienie dla lek. wet. A. D., a w związku z tym postanowienie zostało wydane przez osobę, która nie posiadała wymaganego prawem upoważnienia, co powoduje, że jest ono dotknięte wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 1 kpa; 2. art. 24 § 1 pkt 6 kpa, art. 24 § 3 kpa poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie wydanie zaskarżonego postanowienia przez lek. wet. A. D. działającej zgodnie z treścią zaskarżonego postanowienia z upoważnienia [...]WLM tj. P. ]. przeciwko któremu skarżący złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa, a sprawa obecnie jest rozpatrywana przez Sąd Rejonowy w S., co winno skutkować wyłączeniem się P. ]. od udziału w sprawie z powodu wszczęcia postępowania karnego, jak również ze względu na wątpliwości co do bezstronności P. J., co powoduje, że zaskarżone postanowienie dotkniętejest sankcją wznowienia postępowania określoną w art. 145 5 1 pkt 3 kpa, 3. art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 217 § 1,2 pkt 1 i 2 oraz § 3 kpa, art. 219 kpa, art. 2 pkt 12 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym praz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie wydanie przez [...]WLM zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy organ administracyjny obligatoryjnie wydaje zaświadczenia na żądanie ubiegającego się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa oraz gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, a nadto skarżący w toku postępowania wykazał, iż urzędowego potwierdzenia określonych faktów wymaga przepis prawa oraz ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów, a w związku z tym organ był zobowiązany do wydania przedmiotowego zaświadczenia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni, co stanowi przesłankę nieważności postanowienia określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, 4. art. 6 kpa, art. 7 Konstytucji RP, pkt 24 i 25 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) 2017/893 z dnia 24 maja 2017 r. zmieniającego załączniki I i IV do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 oraz załączniki X, XIV i XV do rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011, art. 2 pkt 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy załącznika 1 rozporządzenia w odniesieniu do przepisów dotyczących przetworzonego białka zwierzęcego poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, iż niedozwolony jest eksport przetworzonego białka zwierzęcego, w sytuacji gdy prawodawstwo umożliwia taki eksport ergo organ nie zastosował przepisów obowiązującego prawo, co stanowi przesłankę nieważności postanowienia określoną w art. 156 5 1 pkt 2 kpa, 5. art. 7, 77 kpa, art. 21 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, iż dokumenty handlowe zostały sporządzone nieprawidłowo, w sytuacji gdy obowiązujące przepisy prawa dopuszczają alternatywny system, co pozwala skarżącemu na przedstawienie dokumentów w języku angielskim, w szczególności gdy taki system był akceptowany dotychczas przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. (dalej: PLW), 6. art. 7, 77, 80 kpa poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i bezpodstawne uznanie, iż karma produkowana przez skarżącego może zostać wykorzystana do żywienia zwierząt gospodarskich, w sytuacji gdy twierdzenie to jest abstrakcyjne, gołosłowne oraz nie znajduje potwierdzenia w materiale zebranym przez organ, w szczególności gdy organ wcześniej nie wskazywał takich obaw, 7. art. 8 § 2 kpa poprzez jego niezastosowanie i rezultacie wydanie zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy dotychczas PLW wydawał w tożsamych okolicznościach zaświadczenia (świadectwa weterynaryjne) na rzecz skarżącego, co skutkowało odstąpieniem przez PLW i [...]WLM bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w tożsamych stanach faktycznym i prawnym, 8. art. 7, 77 § 1 kpa, art. 3 ust. 2 lit. d, f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(WE) Nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE, części C rozporządzenia Komisji (UE) nr 68/2013 z dnia 16 stycznia 2013 r. w sprawie katalogu materiałów paszowych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i uznanie, że importer może przeznaczyć karmę produkowaną przez skarżącego na inne cele niż karma dla zwierząt domowych oraz że karma produkowana przez skarżącego zagraża bezpieczeństwu, w sytuacji gdy organ nie podjął działań mających na celu ustalenie tej kwestii, 9. art. 7, 77 § 1 kpa, pkt 7 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) NR 294/2013 z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie zmiany i sprostowania rozporządzenia (UE) nr 142/2011 w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy, art. 3 lit. h, art. 6 załącznika lll rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylającego dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE, art. 26a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, pkt 40 preambuły rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie uznanie, że karma produkowana przez skarżącego nie spełnia wymagań i jest de facto przetworzonym białkiem zwierzęcym, w sytuacji gdy karma ta spełnia warunki określone w ustawodawstwie unijnym oraz jest mieszanką paszową, a nadto przetworzone białko zwierzęce może być przedmiotem eksportu, 10. art. 9, 11, 107 § 3 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie nieustosunkowanie się przez [...]WLM w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia do zarzutów podniesionych przez skarżącego w zażaleniu na postanowienie PLW, co skutkowało naruszeniem przez organ II instancji podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Skarżący wniósł : 1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa o stwierdzenie nieważności postanowienia [...]WLM z dnia [...] maja 2019 r., 2. ewentualnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ppsa o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia [...]WLM z dnia [...] maja 2019 r., 3. na podstawie art. 135 ppsa o uchylenie postanowienia PLW z dnia [...] lutego 2019 r., w całości, 4. na podstawie art. 200 ppsa o zasądzenie od [...]WLM na rzecz skarżącego J. J. kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę [...]WLM wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa, zatem skarga podlegała oddaleniu. Brak było podstaw do wydania zaświadczenia na podstawie art. 219 kpa. Przypomnieć należy, że Sąd kontroluje postanowienie [...]WLM z dnia [...] maja 2019 r., którym utrzymano w mocy postanowienie PLW z dnia [...] lutego 2019 r., o odmowie wydania zaświadczenia (świadectwa weterynaryjnego) do Socjalistycznej Republiki Wietnamu dotyczącego wysyłki partii towaru nr [...]. Zgodnie z art. 217 § 1 i 2 kpa, organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o jej wydanie, a zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Przewidziana w powyższym przepisie konieczność urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego dotyczy, na gruncie rozpatrywanej sprawy, urzędowej certyfikacji produktu wytwarzanego przez skarżącego, dokonywanej w oparciu o przepisy prawa weterynaryjnego. Świadectwa zdrowia wystawia organ Inspekcji lub upoważniony przez ten organ urzędowy lekarz weterynarii, przy czym wystawiający świadectwo poświadcza dane, co do których posiada wiedzę i które mogą być przez niego ustalone i podpisuje świadectwa zdrowia prawidłowo wypełnione zwierząt lub produktów w rozumieniu przepisów o kontroli weterynaryjnej w handlu, które zostały przez niego skontrolowane – art. 26 ust. 1 i 3 pkt 1 i 2 a-b ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1557). Jeżeli zaś wystawienie świadectwa zdrowia następuje na podstawie innych dokumentów, to wystawiający świadectwo jest obowiązany posiadać te dokumenty przed jego wystawieniem – art. 26 ust. 4 tejże ustawy. Zatem stosownie do art. 26 ust. 5 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej wystawiający świadectwo może wystawić świadectwo zdrowia na podstawie danych, które zostały: - po pierwsze, ustalone przez osoby, o których mowa w art. 16 ust. 1, jeżeli wystawiający świadectwo może potwierdzić prawdziwość tych danych (pkt 1), lub po drugie, uzyskane w wyniku realizacji programów monitorowania, planów badań kontrolnych, planów urzędowych kontroli, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 6 i art. 14 ust. 1 pkt 4, oraz zatwierdzonych programów zapewnienia jakości, określonych w przepisach odrębnych (pkt 2); po trzecie, uzyskane podczas innych urzędowych kontroli przeprowadzanych przez uprawnione organy (pkt 3) i po czwarte, uzyskane z badań laboratoryjnych określonych w art. 25e ust. 1 (pkt 4). Generalną zasadą jest wystawianie świadectw zdrowia na podstawie danych, co do których organ Inspekcji Weterynaryjnej posiada wiedzę i które mogą być przez niego ustalone. Jednocześnie jak jednoznacznie wynika z brzmienia art. 26 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy – wystawiający świadectwo zdrowia podpisuje prawidłowo wypełnione świadectwa zdrowia zwierząt lub produktów, które zostały przez niego skontrolowane. A zatem, aby organ Inspekcji Weterynaryjnej mógł wystawić świadectwo zdrowia musi posiadać wiedzę o odpowiednich danych, na podstawie których wystawia świadectwo zdrowia lub sam ustalić dane, na podstawie których wystawia świadectwo. Wprawdzie jak już wyżej wskazano, przepis art. 26 ust. 4 ustawy dopuszcza wystawienie świadectwa zdrowia na podstawie innych dokumentów, lecz wówczas wystawiający świadectwo jest obowiązany posiadać te dokumenty przed wystawieniem świadectwa. Nadto przyznanie organowi takiej możliwości nie oznacza obowiązku organu Inspekcji Weterynaryjnej posługiwania się dokumentami, o jakich mowa w art. 26 ust. 4 ustawy i nie pozbawia organ Inspekcji Weterynaryjnej kompetencji do wystawiania świadectw zdrowia na podstawie danych, które organ ten ustalił dokonując skontrolowania zwierząt lub produktów. Przedmiotem wniosku skarżącego było wydanie świadectwa zdrowia dla produktu zadeklarowanego jako karma dla zwierząt domowych przeznaczonej na eksport do Socjalistycznej Republiki Wietnamu. Z ustaleń organów wynika, że brak było możliwości urzędowego certyfikowania świadectw weterynaryjnych na podstawie przedstawionych dokumentów handlowych przedłożonych przez podmioty: [...],[...],[...],[...] oraz [...]. W dokumentach handlowych na których widnieją ww. podmioty określono bowiem, iż przetworzone białko zwierzęce zostało wytworzone z ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, które nie znajdują się we wzorze ustalonego świadectwa zdrowia, gdzie w art. 10 rozporządzenia nr 1069/2009 tego typu produkty określono jako: i) zwierzęta wodne i części takich zwierząt, z wyjątkiem ssaków morskich, które nie wykazywały żadnych oznak choroby przenoszonej na ludzi lub zwierzęta; j) produkty uboczne ze zwierząt wodnych pochodzące z przedsiębiorstw lub zakładów wytwarzających produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi; k) następujący materiał pochodzący ze zwierząt, które nie wykazywały żadnych objawów choroby przenoszonej przez ten materiał na ludzi lub zwierzęta; (i) muszle i skorupy skorupiaków i małż z tkanką miękką lub mięsem; (ii) materiały pochodzące ze zwierząt lądowych: produkty uboczne z wylęgarni, jaja, jajeczne produkty uboczne, w tym ze skorupy jaj; (iii) 46 jednodniowe pisklęta zabite w celach handlowych. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że skarżący do produkcji przedmiotowej partii użył składników pochodzących od [...], gdzie dla przedmiotowego surowca wbrew wyraźnym regulacjom nie posiadał prawidłowego dokumentu handlowego. Ponadto jak zaznaczył organ odwoławczy w stosunku do surowca pochodzącego od zakładu [...] skarżący przedstawił dokumenty handlowe o numerach [...],[...],[...], niespełniające wymogów przewidzianych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Obowiązek przesyłania przedmiotowych dokumentów wraz z przesyłką ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego wynika z art. 21 ust. 3 rozporządzenia 1069/2009. Co kluczowe, analiza przedstawionych przez skarżącego dokumentów, w tym deklarowanej receptury produktu, oraz przepisów prawa powszechnie obowiązujących doprowadziła organy Inspekcji Weterynaryjnej do wniosku, że produkt, który zamierza wywieźć skarżący, nie stanowi karmy dla zwierząt domowych, jako że w ponad 98% składa się z przetworzonego białka zwierzęcego wymieszanego z mąką i drożdżami. Produkt, który zamierzał wywieźć skarżący stanowi zatem stanowi mieszaninę przetworzonych białek zwierzęcych wytworzonych z udziałem niewielkiej ilości mąki i drożdży, a tym samym nie stanowi karmy dla zwierząt domowych. Z kolei definicję karmy dla zwierząt domowych zawarto w załączniku I pkt 19 rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nie przeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz. Urz. UE L 54 z 26.02.2011, str. 1, z późn. zm.). W myśl tej definicji "karma dla zwierząt domowych" oznacza pokarm inny niż materiał, o którym mowa w art. 24 ust. 2, wykorzystywany jako pokarm dla zwierząt domowych oraz gryzaki dla psów składające się z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych, które: a) zawierają materiał kategorii 3 inny niż materiał, o którym mowa w art. 10 lit. n), o) i p) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009; oraz b) mogą zawierać przywożony materiał kategorii 1 składający się z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pochodzących od zwierząt, które zostały poddane nielegalnym zabiegom w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. d) dyrektywy 96/22/WE lub art. 2 lit. b) dyrektywy 96/23/WE. Natomiast z pkt 20 cytowanego załącznika wynika, że przetworzona karma dla zwierząt domowych oznacza pokarm dla zwierząt domowych inny niż surowy, który został przetworzony zgodnie z załącznikiem XIII rozdział II pkt 3. Zaznaczenia wymaga, że wskazane wyżej, obecnie obowiązujące brzmienie tej definicji różni się od jej brzmienia pierwotnego, albowiem zostało ukształtowane Rozporządzeniem Komisji (UE) nr 294/2013 z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie zmiany i sprostowania rozporządzenia (UE) nr 142/2011 w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009, określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz.Urz. UE L 98 z 6 kwietnia 2013 r., str.1). Podkreślić należy fakt, że w porównaniu ze stanem poprzednio obowiązującym w odniesieniu do karmy dla zwierząt ustanowiono dwa następujące jednoznaczne kryteria, w myśl których: 1) karmę tu musi stanowić pokarm inny niż materiał, o którym mowa w art.24 ust.2 rozporządzenia 142/2011 (przepis ten traktuje o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktach pochodnych, które mogą być stosowane w szczególności do skarmiania zwierząt gospodarskich), 2) karmę tu musi stanowić pokarm wykorzystywany jako pokarm dla zwierząt domowych. Słusznie zatem podniósł [...]WLM, że zgodnie z ww. motywem 7 preambuły do rozporządzenia 294/2013, "do wytwarzania przetworzonej karmy dla zwierząt domowych można stosować wyłącznie przetworzone białko zwierzęce pozyskane z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego innych niż materiały kategorii 3, o których mowa w art. 10 lit. n), o) i p) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009. Przetworzone białko zwierzęce nie powinno być zgłaszane jako karma dla zwierząt domowych, chyba że jest wymieszane w odpowiednich proporcjach z innymi substancjami paszowymi, które zazwyczaj spożywane są przez odpowiednie gatunki zwierząt domowych. Zasadne także jest stanowisko organów odnoszące się do stwierdzenia, iż skarżący zamierzał wysłać do Socjalistycznej Republiki Wietnamu partię "karmy dla zwierząt domowych", która prawie w 100% składała się z przetworzonego białka zwierzęcego i która została wymieszana z kukurydzą i drożdżami oraz preparatem uzdatniającym [...]. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że z dokumentów handlowych przedłożonych przez podmioty: [...],[...],[...],[...] oraz [...], wynika, że przetworzone białko zwierzęce zostało wytworzone z ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, które nie znajdują się we wzorze ustalonego świadectwa zdrowia. W przedmiotowym świadectwie zdrowia jednym z jego wymogów, jest bowiem poświadczenie przez organy Inspekcji Weterynaryjnej, że "karma" została wyprodukowana z przetworzonego białka zwierzęcego otrzymanego wyłącznie z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego wymienionych w art. 10 lit, a, b, d, e rozporządzenia nr 1069/2009. Należy jednoznacznie stwierdzić, że wystarczającą podstawę do odmowy wydania świadectwa zdrowia dla zgłoszonego przez skarżącego produktu stanowi wykazanie przez organ, że z uwagi na swój skład produkt ten nie spełnia wymogów karmy dla zwierząt domowych, wynikających bądź to z definicji karmy dla zwierząt domowych (tj. że produkt tego rodzaju nie jest produktem innym niż wymieniony w art.24 ust.2 rozporządzenia, wykorzystywanym jako pokarm dla zwierząt domowych), bądź to z zalecenia zamieszczonego w preambule do rozporządzenia nr 294/2013 (tj. że produkt ten stanowi mieszaninę czystego białka zwierzęcego oraz innych składników, nie zachowującą odpowiednich proporcji). Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że prawidłowe jest twierdzenie [...]WLM, iż przepis art. 268a kpa nie daje podstaw do przyjęcia, że brak załączenia do akt konkretnej sprawy dokumentu upoważnienia skutkuje uznaniem, że osoba podpisująca akt administracyjny nie posiadała stosownego upoważnienia pochodzącego od właściwego organu do wydania konkretnego aktu administracyjnego w konkretnej dacie. W realiach przedmiotowej sprawy Zastępca [...]WLM podpisując zaskarżone postanowienie powołała się na udzielone jej upoważnienie, o czym świadczy zawarcie na pieczątce wyrażenia "z up.". Kluczowe jest, iż upoważnienie m.in. do wydawania decyzji oraz postanowień udzielone zostało A. D. - Zastępcy [...]WLM przez [...]WLM w dniu [...] lipca 2018 r., zatem istniało w dacie wydania zaskarżonego postanowienia (tj. [...] maja 2019 r.). W tej sytuacji nie ma racji skarżący, iż zaskarżone postanowienie z dnia [...] maja 2019 r., zostało podpisane przez osobę nieposiadającą wymaganego prawem upoważnienia, co powoduje, iż dotknięte jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 1 kpa. W sprawie niniejszej nie wystąpiła przesłanka nieważnościowa, co podniesiono w skardze. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 6 kpa, czy art. 24 § 3 kpa, bowiem jak trafnie zauważył organ odwoławczy, powyższy przepis dotyczy pracownika organu administracji publicznej, a nie samego organu, którym w niniejszej sprawie był [...]WLM. Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 138 §1 pkt 1 kpa, art. 217 § 1 i 2 pkt 1 i 1 oraz § 3 kpa, art. 219 kpa, art. 2 pkt 12 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2014 r. Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie kontroli urzędowych (....). Po pierwsze w części nastąpiło już odniesienie do powyższych zarzutów, a po drugie na podstawie art. 218 § 2 kpa, organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postepowanie wyjaśniające. Warto tu również przypomnieć stronie skarżącej treść art. 26 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 i 5 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, iż organ wystawiając świadectwo zdrowia poświadcza dane, co do których posiada wiedzę i które mogą być przez niego ustalone. W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki powodujące konieczność wydania świadectwa zdrowia. Organy bowiem dokonując analizy zebranego materiału dowodowego ustaliły, że w sposób nieprawidłowy określono skład receptury, w pkt 4 wpisano, iż 122,74 tony (20,76% mieszanki) składnika pochodzi od firmy [...], zaś w dokumentach handlowych w rubryce 1.12 "Miejsce pochodzenia" wpisany został zakład [...], nr zatwierdzenia: [...],[...], natomiast podmiot [...] jest jedynie nadawcą przesyłki. Sąd nie dopatrzył się naruszenia wynikającego z zarzutów przedstawionych w pkt 4 skargi. Autor skargi pomija tu bowiem, co zawiera wzór świadectwa weterynaryjnego do Socjalistycznej Republiki Wietnamu, natomiast z przedstawionych organowi dokumentów wynikało, iż przetworzone białko zwierzęce zostało wytworzone z ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, które nie znajdują się we wzorze ustalonego świadectwa zdrowia (art. 10 rozporządzenia nr 1069/2009). Podkreślić tu należy, że obowiązek posiadania przez odbiorcę ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego dokumentu handlowego wynika z ust. 2 rozdział III załącznika VIII rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy. Zgodnie z ww. przepisem dokument handlowy musi być wystawiony co najmniej w trzech egzemplarzach (jeden oryginał i dwie kopie). Oryginał musi towarzyszyć przesyłce do ostatecznego miejsca przeznaczenia. Nie ulega wątpliwości, że dokumenty handlowe od zakładu [...] nie spełniały wymogów przewidzianych w przepisach. Wzór dokumentu handlowego określono w ust. 2 rozdział III załącznika VIII rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011, w pkt b zawarte są reguły dotyczące sporządzenia dokumentu w języku urzędowym. Wobec powyższego za pozbawione argumentów Sąd uznaje zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 7, art. 77 kpa i art. 21 ust. 3 rozporządzenia nr 1069/2009. Za pozbawiony trafności Sąd uznaje zarzut zawarty w pkt 7 skargi. Organy weterynaryjne wydają świadectwa zdrowia na podstawie obowiązujących przepisów, a nie na podstawie utrwalonej praktyki, zaś wydanie w przeszłości świadectwa zdrowia w tożsamych okolicznościach nie stanowi dla Sądu argumentu prawnego. Z kolei odnosząc się do pkt 6 i 8 skargi wyjaśnić należy, że Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej co do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 kpa czy powołanych przepisów unijnych i dokonanie przez organy weterynaryjne dowolnej oceny materiału dowodowego co do karmy dla zwierząt domowych. Nie było rzeczą organu ani Sądu dokonywanie oceny, że importer może przeznaczyć karmę produkowaną przez skarżącego na inne cele niż karma dla zwierząt domowych. [...]WLM wyraźnie zaznaczył, co Sąd w składzie orzekającym akceptuje, że karmę dla zwierząt domowych zdefiniowano w pkt 19 i 20 załącznika nr 1 rozporządzenia nr 142/2011, o czym była mowa powyżej w uzasadnieniu. Ponadto za słuszne Sąd uważa stanowisko organu, co faktu, iż uszczegółowienie definicji karmy dla zwierząt domowych służy likwidacji procederu wywożenia przetworzonego białka zwierzęcego jako karmy dla zwierząt domowych. Organ wyraźnie wskazał, że "partia karmy dla zwierząt domowych" przygotowana do wysyłki zawierała preparat uzdatniający [...], który nie jest substancją paszową spożywaną przez zwierzęta domowe. Zarzut zawarty w pkt 9 skargi w ocenie Sądu stanowi jedynie polemikę z oceną dokonaną przez organy weterynaryjne, mającą na celu wykazanie, że karma wyprodukowana przez skarżącego spełnia warunki określone w ustawodawstwie unijnym. Strona skarżąca nie wyjaśniła natomiast na czym polega naruszenie art. 7, art. 77 § 1 kpa, pkt 7 preambuły i powołanych przepisów unijnych. Jeszcze raz zaznaczyć należy, że zgodnie z motywem 7 preambuły do rozporządzenia nr 142/2011 "do wytwarzania przetworzonej karmy dla zwierząt domowych można stosować wyłącznie przetworzone białko zwierzęce pozyskane z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego innych niż materiały kategorii 3, o których mowa w art. 10 lit n), o) i p) rozporządzenia 1069/2009". Za niezasadny Sąd uznaje zarzut naruszenia art. 9, art. 11, art. 107 § 3 kpa. Skarżący przy tym nie sprecyzował ani w powołanym zarzucie ani w uzasadnieniu skargi na czym to niewłaściwe zastosowanie przepisów miało polegać. Zaskarżone postanowienie zostało należycie uzasadnione, z powołaniem się obowiązujące przepisy prawne w zakresie wydawania zaświadczeń jak i przepisy unijne co do obowiązków sanitarnych. Na marginesie Sąd wyjaśnia, iż przyjął jako omyłkę pisarską wynikającą z postanowienia organu I instancji, co do tego, że "ust. 2 rozdział III załącznika VIII rozporządzenia 143/2011" co zawarto na str. 4 postanowienia, gdy tymczasem dotyczyło to rozporządzenia 142/2011. Jednocześnie Sąd dostrzega, iż postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii nie jest opatrzone numerem sprawy, co stanowi niewątpliwie uchybienie procesowe, ale nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Nie doszło do naruszenia innych przepisów postępowania, które mogły by mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.