VIII SA/Wa 558/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 8 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku R. J. o wstrzymanie wykonania zarządzenia pokontrolnego [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia opłaty podwyższonej za składowanie postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia. Pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. R. J. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia opłaty podwyższonej za składowanie. Jednocześnie skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego w całości do czasu jego prawomocności, ze względu na rażące naruszenie przepisów prawnych tj. art. 79 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, art. 293 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, art. 16 i art. 17 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Nadto skarżący wskazał na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej przez wykonanie ww. zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia. Przede wszystkim wskazać należy, że wnioskodawca, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przywołał jakiejkolwiek argumentacji, która odnosiłaby się wprost do zaskarżonego zarządzenia i nałożonego obowiązku. Precyzując nie wskazał, że zarządzenie naliczenia podwyższonej opłaty za składowanie odpadów w miejscu na cel nieprzeznaczonym spowoduje dla skarżącego trudne do odwrócenia skutki lub stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Poza przywołaniem przepisów prawy, które, w jego ocenie, rażąco narusza zaskarżone zarządzenie i stwierdzeniem, że jego wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, nie wskazał żadnych merytorycznych argumentów, których istnienie pozwalałoby na uznanie, że wykonanie zaskarżonego zarządzenia rzeczywiście narazi skarżącego na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie WSA poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona w późniejszym czasie poprzez przywrócenie do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego argumenty przywołane przez skarżącego mają charakter ogólnikowy i nie zostały poparte żadnymi dowodami, co prowadzi do wniosku, że skarżący nawet nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonego zarządzenia może spowodować znaczną szkodę lub że istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej nie mogą świadczyć zarzuty podniesione względem zaskarżonego zarządzenia, bowiem dotyczą one merytorycznego rozpoznania sprawy. Ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia nie może bowiem być zastąpiona merytoryczną oceną zaskarżonego aktu z punktu widzenia jej legalności lub nawet przypuszczeniami co do tej oceny. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.