VIII SA/Wa 569/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2011 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w F. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w W. w przedmiocie przyznania pomocy z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Decyzja zapadła na tle następującego stanu faktycznego i prawnego: W dniu [...] maja 2010 r. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (zwana dalej "skarżącą"), reprezentowana przez Prokurenta P. M., złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie pomocy z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. We wniosku zadeklarowano grunty rolne o łącznej deklarowanej powierzchni użytków rolnych [...] ha. W toku przeprowadzonej kontroli administracyjnej ww. wniosku stwierdzono błędy kontroli krzyżowej w deklaracji działek ewidencyjnych nr [...],[...]. Na skutek wezwania organu skarżąca spółka podtrzymała wcześniejszą deklarację powierzchni użytków rolnych oraz określiła na otrzymanym wydruku z wizualizacji granice działek rolnych wskazanych w wezwaniu. Skarżąca przedstawiła również umowę przeniesienia nieruchomości. W związku z powyższym decyzją Kierownika Biura Powiatowego Agencji w B. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] przyznano skarżącej pomoc z tytułu ONW na rok 2010 w łącznej kwocie [...] zł, przy uwzględnieniu powierzchni stwierdzonej przez organ. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 z późn. zm., dalej jako: "ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich) w związku z § 3 ustęp 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. 2009, Nr 40, poz. 329 ze zm.), art. 16 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz.UE L 368 z dnia 23 grudnia 2006 r., poz. 74 ze zm.), art. 57 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemu wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dziennik Urzędowy L nr 316 z dnia 2 grudnia 2009 r., str. 1 ze zm.) oraz art. 104 kpa. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 1975/2006, w myśl którego jeśli obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony, który spełnia wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania pomocy dla płatności ONW oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną wynosi powyżej 2 ha lub 3%, ale nie więcej niż 20% stwierdzonego obszaru, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną. Wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią działek położonych na obszarze ONW strefa Nizinna I zadeklarowanych w przedmiotowym wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosi [...] %, w związku z czym płatność została zmniejszona o kwotę [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał również, że powierzchnia nieruchomości rolnych została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dziennik Urzędowy WE L nr 30 z dnia 31 stycznia 2009 r., str.16). Od decyzji organu I instancji odwołała się [...] sp. z o.o. z siedzibą w F., kwestionując pomiary powierzchni dwóch działek jako niezgodne ze stanem faktycznym. Podniosła, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2009 r. działek nr [...],[...], nie stwierdzono uchybień w zgłoszonej powierzchni do dopłat ONW. Zgłoszone zatem do dopłat za 2010 r. powierzchnie są prawidłowe. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w W. decyzją z dnia [...] marca 2011 r. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej. Szczegółowo przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, stan faktyczny i prawny, będący podstawą wydania decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania uznał je za niezasadne, bowiem w gospodarstwie strony nie przeprowadzono w 2009 kontroli na miejscu. Przeprowadzono kontrolę na miejscu, która objęła działki nr [...], [...], jednak dotyczyła ona innego producenta rolnego. W konsekwencji prawdopodobne jest, że powierzchnia użytkowana rolniczo przez innego producenta rolnego różniła się od powierzchni stwierdzonej dla skarżącej. Ponadto organ odwoławczy podniósł okoliczność, że od tamtej kontroli upłynął zbyt duży okres czasu oraz kontrola ta dotyczyła roku gospodarczego 2008. W sprawie tamtej miały również zastosowanie inne przepisy dotyczące przeprowadzania kontroli na miejscu. W związku z powyższym wynik kontroli przeprowadzonej na podstawie przepisów za 2008 r. mogą nie być miarodajne dla stanu działek w 2010 r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniosła [...] spółka z o.o. zaskarżając obie decyzje organów w części dotyczącej zmniejszenia płatności wskutek tzw. PEG, czyli pomiaru komputerowego ortofotomapy dokonanego przez organ pierwszej instancji. Skarżąca wskazała, ze organy zmniejszyły płatność bazując na pomiarze "zza biurka", nie biorąc pod uwagę, iż sporne działki zostały skontrolowane w latach poprzednich w naturze w ramach kontroli na miejscu, gdzie określono rzeczywistą powierzchnię działek kwalifikującą się do płatności. Powierzchnie te są zgodne ze stanem rzeczywistym, dlatego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2011 r. (data złożenia pisma w siedzibie Sądu) Prokurent skarżącej spółki uzupełnił skargę. Podniósł, że w metodzie teledetekcji jako przyrządy pomiarowe używane są komputery pracowników biur pomiarowych. Przyrządy te według wiedzy skarżącej nie posiadają wymaganych świadectw certyfikacji, w związku z czym pomiar takim urządzeniem nie ma wartości dowodowej. W ocenie skarżącej miarodajnym może być jedynie pomiar na miejscu, zaś ustalenia kontroli na miejscu przeprowadzonej w 2009 r. powinny być dla organu wiążące, bez względu na zmianę podmiotu użytkującego te grunty, czy zmianę przepisów prawnych, gdyż maksymalny obszar kwalifikowany to pojęcie związane z działką rolną, a nie związane z osobą rolnika, który wnioskuje o płatność. Podniósł, że organy nie włączyły nawet protokołów z kontroli odpowiednich działek rolnych do akt sprawy, tak aby uniemożliwić kontrolę ich decyzji. Ten brak stanowi samodzielną przesłankę do uchylenia skarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że w myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Mając na uwadze powyższe zasady kontroli Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, a więc brak jest podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Na wstępie należy zauważyć, że przedmiotem tych decyzji jest przyznanie pomocy skarżącej spółce z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy przyjęcia przez organy ARiMR innej niż deklarowane przez skarżącą spółkę powierzchni działek rolnych dla celów przyznania pomocy. Skarżąca zarzuca, że organy zmniejszyły płatność bazując na pomiarze "zza biurka" nie biorąc pod uwagę, iż sporne działki zostały skontrolowane w latach poprzednich w naturze (kontrola na miejscu), kiedy określono rzeczywistą powierzchnię działek kwalifikujących się do płatności. W ocenie Sądu te zarzuty są niezasadne. Organy prowadząc postępowanie i dokonując kontroli administracyjnej powierzchnie działek ustaliły w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Użycie w tym przepisie sformułowania "korzysta się" wskazuje na obowiązek posługiwania się ortoobrazami lotniczymi lub satelitarnymi. Oparcie się zatem przez organy na ortofotomapie jest prawnie uzasadnione oraz obligatoryjne. Skarżąca, w ocenie Sądu, samymi werbalnymi zarzutami o zaniechaniu wzięcia pod uwagę wyników kontroli na miejscu z 2009 r. nie udowodniła, że ustalona na podstawie ortofotomap powierzchnia ewidencyjno – gospodarcza działek jest nieprawidłowa. Wreszcie organy obu instancji odniosły się do zarzutów skarżącej niewzięcia pod uwagę wyników kontroli z 2009 r. które wynikały z: 1. był inny producent rolny – [...], 2. z tytułu innych płatności i innych upraw, 3. obowiązywały inne przepisy bo dotyczące płatności za 2008 r. i inne były przepisy regulujące kontrole, 4. upływ czasu czynił ustalenia kontroli z 2009 r. bezużytecznymi dla płatności za 2010 r. Pismo skarżącej z dnia [...] października 2011 r. nie wpłynęło na stanowisko Sądu. Treści w nim zawarte wyrażają jednostronne i wybiórcze oceny prawne skarżącej w odniesieniu do przepisów prawnych regulujących identyfikację działek rolnych. Skarżąca powołała się w piśmie tylko na przepisy w jej przeświadczeniu korzystne, które w jej ocenie popierają jego twierdzenia. Nie przywołała natomiast art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 1222/2009, który wprowadza obowiązek corocznej aktualizacji systemu identyfikacji działek rolnych (na tym tle zarzuty o braku nieaktualności zdjęć z systemu i braku świadectw certyfikacji są nie zasadne, bowiem nie są w ogóle przez przepisy wymagane). Mając na uwadze powyższe wywody, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.