VIII SA/Wa 571/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi [...] – Bank Spółka [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2025 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, jako sądowi właściwemu miejscowo do rozpoznania sprawy. [...] – Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w P. (dalej jako: "skarżąca" lub "Spółka"), pismem z 27 lipca 2025 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako: "Dyrektor IAS") z dnia 25 czerwca 2025 roku, nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego M. Urzędu Skarbowego w W. (dalej jako: "Naczelnik US") z dnia 29 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych. Dyrektor IAS przekazał ww. skargę wraz z udzieloną na nią odpowiedzią do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprawa podlega przekazaniu według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P.. Znamienne jest, że właściwość miejscową oraz rzeczową wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje art. 13 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z kolei do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Na względzie należy mieć również § 3. ww. artykułu, zgodnie z którym Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości. Ponadto w myśl art. 59 § 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Ze względu na okoliczność, że przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora IAS (jako organu II instancji), utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika US (jako organu I instancji), w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 20 kwietnia 2022 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. oraz Naczelnika Pierwszego M. Urzędu Skarbowego w W. (Dz. U. z 2022 r., poz. 962, dalej "rozporządzenie"). Zgodnie z treścią § 1 tego rozporządzenia, rozpoznawanie spraw z zakresu działania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., jako organu odwoławczego wobec aktów lub czynności Naczelnika Pierwszego M. Urzędu Skarbowego w W., oraz spraw z tego zakresu dotyczących bezczynności i przewlekle prowadzonego postępowania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. i Naczelnika Pierwszego M.Urzędu Skarbowego w W., przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Powyższe skutkuje koniecznością uznania, że sądem administracyjnym miejscowo właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy, z uwagi na miejsce siedziby skarżącej (Poznań) jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., co z kolei wynika z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. 2003 r., Nr 72 poz. 652 ze zm.). W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia