VIII SA/Wa 576/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Przedmiotem skargi K. S. (dalej: skarżący, strona) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: organ odwoławczy, Kolegium) z [...] maja 2019 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy: Decyzją z [...] lipca 2012 r. Nr [...] Wójt gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] nr [...], polegającej na budowie węzła betoniarskiego wraz z zasiekami na kruszywo, taśmociągiem, silosami na cement, silosami kruszywa, zbiornikiem bezodpływowym na wodę, utwardzenie terenu, kontenerem sterowniczym, zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego po garbami na budynek zaplecza węzła betoniarskiego, zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku po garbarni z przebudową i rozbudową na zaplecze socjalno-bytowe, wraz z mieszkaniem dla właściciela oraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...], położonej w [...], gm. [...]. Strona we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy podniosła, że analiza urbanistyczna sporządzona na potrzeby sprawy wskazuje, że w analizowanym obszarze, zabudową o funkcji dominującej jest zabudowa zagrodowa. Zarówno w najbliższym jak i dalszym otoczeniu działki nr [...] nie występuje zabudowa o innej funkcji. Inwestycja, której dotyczy decyzja jest w istocie zakładem pracy o charakterze produkcyjno-usługowo-handlowym, czyli diametralnie odbiegającej charakterem od otaczającej ją zabudowy. Zdaniem wnioskodawcy kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust.1 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzją z [...] maja 2019 r. znak: [...] Kolegium, działając na podstawie art.157 § 1 w zw. z art. 158 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.2096 j.t., dalej: kpa) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Uzasadniając decyzję, Kolegium wywiodło, iż przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie jest wydanie decyzji w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, które ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym dotkniętej kwalifikowaną wadą prawną. Kolegium zaznaczyło, że organ rozstrzygając w trybie nieważnościowym nie rozstrzyga sprawy co do istoty (merytorycznie), nie prowadzi postępowania dowodowego, nie dokonuje ponownej oceny zebranego materiału dowodowego, jak to czyni w trybie zwykłym, ale przeprowadza weryfikację ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 kpa. Ponadto w ramach postępowania nadzorczego nie ma zatem ani proceduralnych możliwości poszerzenia materiału dowodowego w sprawie rozstrzygniętej w postępowaniu zwykłym. Oceny legalności decyzji ostatecznej organ dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu, zakończonym wydaniem decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Przesłanką szczególnie rozważaną w okolicznościach niniejszej sprawy jak wyjaśniło Kolegium jest przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Kolegium podkreśliło jednocześnie, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować stwierdzeniem nieważności. Kolegium po przeanalizowaniu całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdziło, że wniosek Inwestora z 11 czerwca 2012 r. dotyczył ustalenia warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. Do wniosku dołączone zostały 2 kserokopie map w skali 1:1000, które nie zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem, co naruszyło przepis art. 52 ust.2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Kolegium okoliczność powyższa, nie stanowiła przeszkody do rozpoznania sprawy. Ponadto jak wskazało Kolegium w aktach sprawy znajduje się analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (analiza urbanistyczna) stanowiąca załącznik do decyzji z [...] lipca 2012 r. będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania. Analiza ta wyznacza granice obszaru do analizy z trzech stron działki nr [...], co nie jest działaniem prawidłowym, bowiem zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku planu miejscowego, obszar analizowany powinien być wyznaczony z każdej strony działki. Natomiast analiza tekstowa powinna wskazywać numery działek wchodzących w obszar analizy, określać, które z nich są zabudowane, jakiego rodzaju zabudową, o jakich cechach i parametrach. Opracowana na potrzeby niniejszej sprawy analiza jak wskazało Kolegium ustaleń takich nie zawiera, a w części dotyczącej funkcji terenu podano w sposób ogólny rodzaj zabudowy znajdującej się w wyznaczonym obszarze. Równocześnie podano, że na działce nr [...] znajduje się zabudowa przemysłowa - istniejąca garbarnia. Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że wprawdzie analiza opracowana została w sposób bardzo ogólnikowy, jednakże braki te nie mogą być uznane za rażące naruszenie prawa. W tym zakresie organ powołał się wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27.10.2011 r., II OSK 1698/10 (dostępny w Bazie Orzeczeń NSA na www.orzeczenia.nsa.gw.pl) stwierdzający: "tylko w ogóle brak znamion przeprowadzenia analizy lub nieusprawiedliwione odstąpienie od określenia koniecznych parametrów nowej zabudowy można uznać za rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Inne uchybienia, w szczególności związane z ujawnieniem procesu decyzyjnego, jak braki w uzasadnieniu czy szczegółowość i kompletność analizy lub jej wyników, można uznać za rażące naruszenie prawa tylko w przypadku, gdy wydane rozstrzygniecie w ogóle nie znajduje odzwierciedlenia w zebranych materiałach, zaś porównanie zamierzenia z otoczeniem nasuwa w sposób oczywisty wniosek o naruszeniu zasady dobrego sąsiedztwa lub ładu przestrzennego." W konsekwencji zdaniem Kolegium braki analizy sporządzonej w przedmiotowej sprawie mogłoby stanowić podstawę do uwzględnienia odwołania strony w zwykłym trybie, lecz nie posiadając cechy "rażącego naruszenia prawa" nie mogą stanowić uzasadnionej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Organ I instancji ustalając warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji uznał, że warunek kontynuacji funkcji jest spełniony, bowiem na działce [...] istniał w dacie wydania decyzji - budynek garbami (zatem zabudowa przemysłowa), a planowana zmiana użytkowania również związana będzie z zabudową przemysłową służącą produkcji betonu. Skoro na działce Inwestora istniała zabudowa przemysłowa, to realizacja nowego zamierzenia o tej samej funkcji jest kontynuacją tej funkcji, o której mowa w art.61 ust.1 pkt 1 cyt. ustawy. Kolegium uznało, że z analizy wynika, iż poza działką Inwestora brak jest zabudowy przemysłowej, niemniej jednak, biorąc pod uwagę dotychczasowe zainwestowanie działki [...], wypełniona została dyspozycja art.61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zatem możliwe było ustalenie warunków zabudowy dla omawianej inwestycji. Kolegium podkreśliło także, że niewypełnienie przez Inwestora nałożonych kwestionowaną decyzją warunków nie ma wpływu na jej ważność, a spełnienia tych warunków przez Inwestora Wnioskodawca może dochodzić w innym trybie. Organ zaznaczył również, że w aktach sprawy znajduje się decyzja środowiskowa, bowiem inwestycja (przedsięwzięcie) zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W konkluzji Kolegium nie znalazło podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, tj. art.61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi mającej charakter opisowy wskazano, że inwestycja nie spełnia łącznie warunków określonych w art.61 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez co narusza przepisy prawa, wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walorów ekonomicznych przestrzeni jak również walorów architektonicznych i krajobrazowych. Autor skargi wskazuje, że analizy funkcji oraz cech zabudowy zagospodarowania terenu dokonano nieprawidłowo, w ograniczonym zakresie (tylko z trzech stron działki nr ew. [...], zamiast z każdej strony), w części tekstowej nie określono, które z sąsiednich działek są zabudowane i jakiego rodzaju zabudową, jednak wady te nie mogą zostać, zdaniem SKO, uznane za rażące naruszenie prawa. Zdaniem skarżącego w rozpoznawanej sprawie zaistniała sytuacja "nieusprawiedliwionego odstąpienia od określenia koniecznych parametrów nowej zabudowy", czyli sytuacja, którą, zgodnie z cytowanym przez SKO wyrokiem NSA z dnia 27.10.2011r. sygn. akt II OSK 1698/10 można uznać za rażące naruszenie art. 61 ust.1 pkt. 1 ustawy. SKO jak twierdzi skarżący błędnie przyjęło, że do uznania kontynuacji funkcji wystarczy słowo "przemysł", bez wnikania w charakter tego przemysłu. W skardze zwrócono uwagę na zupełny brak odniesienia się w zaskarżonej decyzji do kwestii naruszenia innych kryteriów wymienionych w art.61 ust.1 pkt.1 ustawy, tj. parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, intensywności wykorzystania terenu, itd. Podsumowując swoje wywody skarżący stwierdził, iż zamierzona inwestycja jest wprost sprzeczna z wymaganiami ładu przestrzennego i otaczającej ją zabudowy pod względem architektonicznym. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Kolegium z [...] maja 2019 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2012 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez [...] Sp. z o.o. w siedzibą w [...], polegająca na budowie węzła betoniarskiego wraz z zasiekami na kruszywo, taśmociągiem, silosami na cement, silosami kruszywa, zbiornikiem bezodpływowym na wodę, utwardzenie terenu, kontenerem sterowniczym, zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego po garbami na budynek zaplecza węzła betoniarskiego, zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku po garbarni z przebudową i rozbudową na zaplecze socjalno-bytowe, wraz z mieszkaniem dla właściciela oraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...], położonej w [...], gm. [...]. Postępowanie zakończone tym orzeczeniem zostało wywołane wnioskiem skarżącego i miało na celu stwierdzenie nieważności decyzji . Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2012 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Rozpoznające wniosek Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji. Postępowanie nieważnościowe jest jednym z postępowań nadzwyczajnych, którego celem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym, lecz weryfikacja decyzji pod kątem ściśle określonych wad, o charakterze kwalifikowanym, wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. Zgłaszając żądanie wszczęcia takiego postępowania strona powinna podać nie tylko, która z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa, w jej przekonaniu wystąpiła w danej sprawie, ale też wskazać okoliczności przemawiające za wystąpieniem tej przesłanki. Stwierdzenie nieważności decyzji przez organ ma skutek ex tunc, co oznacza, że ciężka wadliwość decyzji obarczała ją już w dacie jej podjęcia. Jest ono wyjątkiem od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych uregulowanej w art. 16 kpa, która stanowi gwarancję pewności i stabilności obrotu prawnego. Dlatego też należy ostrożnie korzystać z instytucji prawnych pozwalających na wzruszenie decyzji ostatecznych, a wszelkie wątpliwości rozstrzygać na rzecz zachowania decyzji w obrocie prawnym. W piśmiennictwie podkreśla się, że wady decyzji wyliczone wyczerpująco w art. 156 § 1 pkt 1-6 kpa mają w przeważającej mierze charakter materialnoprawny. Wady te tkwią w samej decyzji i godzą w podmiotowe elementy stosunku prawnego, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. Nie są to jednak wady ze swej istoty o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie takich wad dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, 15 wydanie, C.H.Beck, str. 852). Wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa dotknięta jest decyzja wydana z rażącym naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki, oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki wywołane decyzją. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, tzn. taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Nie każde naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że konieczne staje się jej usunięcie z obrotu prawnego. W przedmiotowej sprawie Kolegium analizując przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wskazało po pierwsze braki w złożonym wniosku o warunki zabudowy polegające na złożeniu i załączeniu do wniosku kserokopii dwóch map, w skali 1: 1000, które nie zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem, co naruszyło przepis art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.), niemniej uznano, że brak ten nie stanowił przeszkody do rozpoznania sprawy. Jest to stanowisko słuszne. Powyższy brak w procedowaniu nie miał wpływu na rozstrzygnięcie w zakresie stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji. Jak wskazano powyżej, za rażące naruszenie prawa nie można uznać każdego, nawet oczywistego, naruszenie prawa. Rażącym naruszeniem prawa będzie bowiem jedynie takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu wadliwość braków wniosku w zakresie kserokopii dwóch map, w skali 1: 1000, które nie zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem, jak również wyznaczenie granic obszaru analizowanego, pomimo ich oczywistego charakteru, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Zasadniczym i kluczowym argumentem podnoszonym przez skarżącego, była nieprawidłowo przeprowadzona analiza funkcji. Jak prawidłowo wskazał w zaskarżonej decyzji organ, powołując się na § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku planu miejscowego, obszar analizowany powinien być wyznaczony z każdej strony działki. Natomiast analiza tekstowa powinna wskazywać numery działek wchodzących w obszar analizy, określać które działki są zabudowane, jakiego rodzaju zabudową, o jakich cechach i parametrach. W przedmiotowej sprawie organ – Wójt Gminy rozpoznający wniosek o warunki zabudowy uznał, że warunek kontynuacji funkcji jest spełniony, bowiem na działce [...] istniał – w dacie wydania decyzji budynek garbarni (zabudowa przemysłowa), zaś planowana zmiana użytkowania również związana będzie z zabudową przemysłową. Za słuszne należy uznać stanowisko Kolegium, że braki analizy sporządzonej w przedmiotowej sprawie mogłyby stanowić podstawę do uwzględnienia odwołania strony w zwykłym trybie, a nie w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, z powodu rażącego naruszenia prawa. Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym wykładnia systemowa art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. powinna opierać się na założeniu, że normy przedmiotowego przepisu należy interpretować w taki sposób, aby w jak najmniejszym stopniu ograniczały chronione przepisami Konstytucji RP (art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3) prawo własności (wyrok NSA z 31 maja 2019 r., sygn. II OSK 1821/17, LEX nr 2700469). Celem wynikającym z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest ochrona ładu przestrzennego, a nie znaczne ograniczanie nowej zabudowy i zmian sposobu użytkowania budynków na terenach, na których nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wartością podstawową przy wykładni art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest uwzględnienie prawa do zagospodarowania terenu zurbanizowanego wywodzonego z prawa własności. Ochrona prawna tej wartości uzasadnia odejście od rygorystycznej wykładni przepisów u.p.z.p. Ustawa uznaje, że konieczną przesłanką wydania decyzji pozytywnie załatwiającej sprawę o ustalenie warunków zabudowy jest spełnienie warunku (zasady) kontynuacji określonych funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania terenu przez nową lub modyfikowaną zabudowę względem co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej. Podstawą do przeprowadzenia oceny spełnienia zasady kontynuacji sposobu zagospodarowania i zabudowy jest natomiast uprzednie sporządzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (analizy urbanistyczno-architektonicznej). Bez sporządzenia formalnie prawidłowej analizy urbanistyczno-architektonicznej – niezależnie od oceny jej warstwy merytorycznej – nie można twierdzić, że warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. został spełniony, nawet jeśli istniejący faktycznie w terenie stan zagospodarowania i zabudowy może zostać uznany następczo za pozwalający na zachowanie zasady kontynuacji. Nieodzownym warunkiem skutecznej prawnie oceny w przedmiocie zachowania tzw. zasady dobrego sąsiedztwa jest sporządzenie co najmniej formalnie prawidłowej analizy. Brak analizy urbanistyczno-architektonicznej zawierającej ocenę warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., oraz część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.), z uwzględnieniem elementów, o których mowa w § 3 ust. 2 oraz § 4-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., nie jest zwykłym brakiem w zakresie materiału dowodowego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, lecz – co do zasady oraz z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy – przesądza o oczywistym i istotnym naruszeniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie, w jakim organ orzekający w sprawie dokonał zastosowania tego przepisu. Nie jest bowiem możliwa i dopuszczalna ocena realizacji zasady kontynuacji sposobu zagospodarowania i zabudowy bez formalnie prawidłowej analizy urbanistyczno-architektonicznej. Zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym, czy realizacji zabudowy zgodnie z oczekiwaniami właścicieli nieruchomości sąsiednich, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy, dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy. W niniejszej sprawie nie można tracić z pola widzenia, że przedmiotem ustalenia warunków zabudowy oraz wymagań dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenu jest budowa węzła betoniarskiego oraz zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku po garbarni z przebudową i rozbudową na zaplecze socjalno-bytowe. Podobne stanowisko wyraził NSA w wyroku II OSK 2718 /17 z dnia 2 października 2019 r. Nieruchomość objęta wnioskiem stanowi tereny przemysłowe. Planowana inwestycja realizowana będzie w ramach istniejącej już zabudowy – oraz stanowi kontynuację funkcji istniejącej na działce objętej wnioskiem. Jak wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w granicach analizowanego obszaru w części południowo zachodniej działki zabudowane są zabudową zagrodową zabudowaną budynkami mieszkalnymi, gospodarczymi, garażowymi. Pozostałe działki na terenie objętym analizą nie są zabudowane. Najbliższa zabudowa zrealizowana jest w odległości około 140 m od południowej granicy nieruchomości inwestycyjnej. Z decyzji organu Wójta, wynika jednoznacznie, że planowane zamierzenie inwestycyjne stanowi kontynuację istniejącej w obszarze analizy funkcji, zaś przedmiotowy teren inwestycyjny znajduje się na pograniczu strefy przemysłowej i gruntów rolnych i nie jest objęty obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja to z praktycznego punktu widzenia obiekty w jakimś stopniu powiązane istniejącymi. Ich realizacja jest dopuszczalna, gdyż nie zachodzi tu oczywista sprzeczność z dotychczasową funkcją występującą na terenie analizowanym oraz na terenie działki, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja. Skoro bowiem zasadniczą ustawową przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa określona właśnie w art. 61 ust.1 u.p.z.p., to dopiero brak spełnienia tej przesłanki przy jednoczesnym wykazaniu, że nie zachodzą określone w art. 61 ust. 2 do 4 u.p.z.p. przesłanki odstąpienia od stosowania zasady dobrego sąsiedztwa, daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, a nie tylko wadliwość procedowania, w tym niewłaściwe przeprowadzenie analizy, która jest jedynie środkiem dowodowym do ustalenia dobrego sąsiedztwa. Innymi słowy o rażącym naruszeniu prawa w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy można by mówić w przypadku, gdyby planowana zabudowa była oczywiście sprzeczna z dotychczasowym zagospodarowaniem terenu i w jakikolwiek sposób nie dawała się z nim pogodzić, a jednocześnie nie zachodziły okoliczności z art. 61 ust. 2 do 4 u.p.z.p. Konkludując, zasadnie organ stwierdził, że kwestionowana decyzja nie została wydana z rżącym naruszeniem prawa. Zarzuty skargi są ogólne, sprowadzają się do negacji zaskarżonej decyzji i Sąd uznał je za chybione. Sam skarżący nie przeczy natomiast, że teren inwestycyjny miał charakter przemysłowy. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako nieuzasadnioną.