VIII SA/Wa 576/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi P. P. na zawiadomienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie sposobu załatwienia skargi postanowił: odrzucić skargę. Pismem z 7 czerwca 2021 r., wniesionym za pomocą środków komunikacji elektronicznej, P. P. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zawiadomienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IAS", "organ nadzoru") z [...] maja 2021 r. Nr [...] o sposobie załatwienia skargi. W powyższym zawiadomieniu organ nadzoru wskazał, iż przedmiotem rozpatrzenia były wystąpienia skarżącej z dnia 23 kwietnia 2021 r. i z dnia 19 maja 2021 r., które zostały zakwalifikowane jako skarga na nienależyte wykonywanie zadań przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.. Skargę organ nadzoru uznał za bezzasadną. Dyrektor IAS stwierdził bowiem, że podniesione zarzuty odnośnie do niezasadnego wystosowania wezwań dotyczących skorygowania zeznań podatkowych za lata 2019-2020 oraz bezczynności i przewlekłości działania sprawie wystawienia "Zaświadczenia EOG" nie potwierdziły się. Zaświadczenie, na wniosek złożony w dniu 1 marca 2021 r. zostało bowiem wydane w dniu 8 marca 2021 r., to jest z zachowaniem ustawowego terminu. Organ podatkowy był także uprawniony do żądania skorygowania danych adresowych. Z uwagi na nieprzedstawienie dowodów na załatwianie przez pracowników Urzędu spraw prywatnych w czasie wykonywania obowiązków służbowych, organ nadzoru weryfikację tego zarzutu uznał za niemożliwą. Wskazał także, iż nie potwierdziły się zarzuty braku znajomości u pracowników Urzędu przepisów i ich dowolnej interpretacji. Pismem z dnia 7 czerwca 2021 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe zawiadomienie, kwestionując zasadność kierowanych przez pracowników Urzędu Skarbowego w S. wezwań do skorygowania zeznań podatkowych, mimo oczywistości omyłek i możliwości dokonania korekt przez organ podatkowy oraz wskazując na blokowanie wydania zaświadczenia. Działania pracowników organu podatkowego skarżąca oceniła zatem jako uciążliwe i stanowiące o dopuszczeniu się bezczynności i przewlekłości. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "ppsa") wystąpił o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Wskazać jednocześnie należy, iż każda wniesiona do sądu administracyjnego skarga podlega w pierwszej kolejności ocenie pod względem jej dopuszczalności tzn. czy ze względu na przedmiot zaskarżenia (akt, czynność lub zaniechanie organu) może zostać rozpoznana merytorycznie przez sąd, czy też zakwestionowane w niej akty lub czynności takiej sądowej kontroli z woli ustawodawcy nie podlegają. Skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest bowiem środkiem kontroli w tym sensie sformalizowanym, że może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 ppsa, tj. od decyzji, postanowień, aktów prawa miejscowego, aktów nadzoru, innych aktów lub czynności organów administracji dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, jak również na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ppsa, może dotyczyć bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Sąd administracyjny nie jest zatem właściwy do rozpoznawania skarg, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg podnoszących zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, a więc skarg tzw. powszechnych wymienionych w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: " kpa"), wniesionych na podstawie przepisów Działu VIII kpa "Skargi i wnioski". Należy wskazać, że orzecznictwo od lat prezentuje jednolite stanowisko w tym przedmiocie, które skład orzekający w sprawie niniejszej podziela (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 14 sierpnia 2008 r., II SA/Bk 425/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz powołane tam orzecznictwo, jak również postanowienie NSA z 1 lutego 2007 r., I OSK 395/06, Lex nr 362475, postanowienie WSA w Lublinie z 31 grudnia 2007 r., III SA/Lu 586/07 Wspólnota 2008/3/47, postanowienie WSA w Białymstoku z 10 maja 2005 r., II SA/Bk 276/05, ZNSA 2005/2-3/115 oraz post. WSA w Warszawie z 24 listopada 2006 r., III SA/Wa 948/06, Lex nr 295005). Decydujące znaczenie dla określenia przedmiotu sprawy ma wola strony, którą to wolą organ i sąd są związane. Z uwagi na to, iż skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na zawiadomienie Dyrektora IAS z 31 maja 2021r., wydane w wyniku załatwienia skargi powszechnej, o której mowa art. 227 kpa, które nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jest ona w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ppsa niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 orzekł, jak w postanowieniu.