VIII SA/Wa 579/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 30 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z posiadania licencji pracownika ochrony fizycznej II stopnia postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. A. W. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z posiadania licencji pracownika ochrony fizycznej II stopnia. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż zawieszenie licencji pracownika ochrony II stopnia wyrządzi skarżącemu znaczną szkodę oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci zwolnienia z pracy, brak środków do życia oraz brak możliwości spłacenia kredytu mieszkaniowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz nieuwzględnienie wniosku. Wskazał, iż skarżący powołał się na typową w takich przypadkach argumentację, nie potwierdzając jednocześnie w jakikolwiek sposób, iż faktycznie wykonanie decyzji spowoduje u skarżącego znaczne szkody i trudne do odwrócenia skutki. Jednocześnie organ zauważył, iż zawieszenie praw z licencji nie musi skutkować zwolnieniem skarżącego z pracy, bowiem do wykonywania tylko niektórych zadań pracownika ochrony fizycznej wymagana jest licencja. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżących wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie, strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania decyzji. Przyjąć należy, iż przedstawione przez skarżącego okoliczności, a mianowicie zwolnienie z pracy oraz związany z tym brak środków do życia nie uzasadniają konieczności zastosowania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Zawieszenie wskazanych uprawnień jest stanem tymczasowym, nie wywołuje skutków materialnoprawnych, które nie są do odwrócenia, jak i nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2009 r. II GSK 1027/09). Dlatego też należy uznać, iż samo zawieszenie licencji nie pozbawia skarżącego możliwości zarobkowania. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż skarżący może wykonywać inne zadania nieobjęte wymogiem posiadania licencji. Ponadto z akt administracyjnych wynika również, że skarżący posiada wyuczony zawód [...]. Fakt ten oznacza, iż wykonywanie zawodu pracownika ochrony nie jest jego jedynym zawodem, który może podjąć. Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.