VIII SA/Wa 584/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi S.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wymeldowania z pobytu czasowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] Wojewoda [...] (dalej: "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 punkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania S. G. (dalej: "skarżący") od decyzji Wójta Gminy P. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] marca 2012 r. orzekającej o odmowie wymeldowania B. G. z pobytu czasowego trwającego od [...] września 2011 r. do [...] maja 2012 r. w miejscowości [...][...] gm. P. orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego. Decyzja zapadła na tle następującego stanu faktycznego i prawnego: W dniu [...] stycznia 2012 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wymeldowanie B. G. (synowej) z pobytu czasowego w miejscowości [...][...], trwającego od dnia [...] września 2011 r. do dnia [...] maja 2012 r. Wskazał, iż nie wyraża zgody na przebywanie B. G. w przedmiotowym lokalu, gdyż została zameldowana bez jego zgody. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] organ I instancji orzekł o odmowie wymeldowania B. G. z tegoż lokalu, gdyż wymieniona mieszka w spornym lokalu i sprawuje opiekę nad teściową G. G., która potwierdziła powyższy fakt. Jednocześnie ustalił, iż właścicielami nieruchomości położonej w miejscowości [...] nr [...] są S. G. i G. G. w równych częściach na podstawie aktu notarialnego nr [...] z dnia [...] maja 1974 r. We wniesionym odwołaniu skarżący podniósł między innymi, iż jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w miejscowości [...][...] gm. P. i nie wyraża zgody na zameldowanie na pobyt czasowy synowej B. G. w przedmiotowym lokalu. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] maja 2012 r. przywołał treść art. 105 § 1 k.p.a. Podniósł, iż z uwagi na fakt, że pobyt czasowy B. G. ustał z dniem [...] maja 2012 r., rozpatrywanie odwołania skarżącego w sprawie zameldowania wymienionej jest bezprzedmiotowe. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia [...] maja 2012 r. Uzasadniając podniósł, iż organ I instancji pominął elementarne prawo zagwarantowane w Konstytucji RP tj. prawo właściciela do swojej posesji, gdyż bez zgody właściciela tejże posesji nie można decydować o tym kto ma tam być zameldowany. W ocenie skarżącego nie można zarządzać, ani dysponować, a tym samym pozbawić prawa decydowania o powyższym. Jednocześnie skarżący zarzucił naruszenie przepisów kodeksu cywilnego dotyczącego ochrony prawa własności współwłaściciela S. G.. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i powołał się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a."). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli sprawowanej przez Sąd w niniejszej sprawie poddana została decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. umarzająca postępowanie odwoławcze w sprawie odmowy wymeldowania B. G. z pobytu czasowego trwającego od [...] września 2011 r. do [...] maja 2012 r. w miejscowości [...][...] gm. P.. Podstawę materialno - prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego tj. art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Z art. 105 § 1 k.p.a. wynika, że, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. Jednocześnie wskazania wymaga, że Kodeks postępowania administracyjnego nie określa przesłanek, na podstawie których należy dokonywać oceny bezprzedmiotowości postępowania, a zarazem zasadności umorzenia postępowania odwoławczego na tej podstawie. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że podstawę umorzenia postępowania odwoławczego stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a., który zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Sąd stwierdza zatem, iż zgodnie ze wskazanym przepisem organ administracji publicznej jest zobowiązany do umorzenia postępowania w danej instancji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, a więc także wtedy gdy brak jest sprawy mogącej być przedmiotem rozstrzygnięcia. Sąd podziela argumentację organu odwoławczego, iż w związku z upływem okresu zameldowania na pobyt czasowy B. G. (który ustał z dniem [...] maja 2012 r.) rozpatrywanie odwołania skarżącego stało się bezprzedmiotowe. Zameldowanie na pobyt czasowy z samej istoty trwa jedynie przez określony czas. Następstwem upływu tego czasu jest ustanie zameldowania. W ocenie Sądu, w zaistniałej sytuacji nie było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania o wymeldowanie B. G.. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie dopatrzył się także naruszeń przepisów postępowania tj. art. 10 k.p.a. (zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym), jak i art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. Z przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, iż postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Następnie organ dokonuje oceny całokształtu zgromadzonego materiału, co w niniejszej sprawie nastąpiło z poszanowaniem wszelkich reguł. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa oraz, że organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Zasady zwrotu kosztów postępowania między stronami określone zostały w Dziale V Rozdziale 1 p.p.s.a.. Wśród przepisów regulujących powyższe brak jest podstawy prawnej dla zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego na rzecz uczestnika postępowania. Z tych względów koszty, o których mowa mimo złożenia stosownego wniosku przez reprezentującego uczestnika – B. G. - pełnomocnika i oddalenia skargi, nie zostały zasądzone.