VIII SA/Wa 585/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (sprawozdawca), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 25 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla obrębów ewidencyjnych: B., D., G., J., P., R., S., Ś., Ś. [...], W. [...] 1) stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2) zasądza od Rady Miejskiej w [...] na rzecz skarżącego Wojewody [...] kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wojewoda M. wystąpił ze skargą na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z 25 stycznia 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla obrębów ewidencyjnych: B., D., G., J., P., R., S., Ś., Ś. K., W. P.. Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie przepisów: 1. art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o p.z.p.", w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688, ze zm.) oraz mającego zastosowanie w przedmiotowej sprawie, § 2 pkt 4, § 4 pkt 6, § 7 pkt 8 i § 8 ust. 2 zdanie 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p, poprzez brak określenia nieprzekraczalnych linii zabudowy w ramach terenów oznaczonych m.in. symbolami: [...] 2. art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 1 i § 7 pkt 7 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p, poprzez brak jednoznacznego ustalenia przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami od [...] do [...], z uwagi na dopuszczenie w ich granicach możliwości realizacji zarówno m.in. zabudowy mieszkowej jednorodzinnej, budynków usługowych, jak i zabudowy zagrodowej, czy też budowli rolniczych związanych z rolnictwem, które stanowią wykluczające się przeznaczenie terenu; 3. art. 15 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy p.z.p, oraz § 4 pkt 1 w związku z § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p., poprzez brak wyznaczenia linii rozgraniczających terenów o różnych zasadach zagospodarowania, a także z uwagi na określenie różnych wskaźników zagospodarowania terenów, w tym obligatoryjnego wskaźnika minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę zagrodową, oznaczonych symbolami od [...] do [...]; 4. art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 8, art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p, oraz § 4 pkt 8 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z art. 92 ust. 1 i art. 101 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145, z późn. zm.), z uwagi na sformułowanie ustaleń w zakresie minimalnej szerokości frontu działki i kąta położenia granic działki w stosunku do pasa drogowego w ramach szczegółowych zasad scalania i podziału nieruchomości dla terenów oznaczonych symbolami: [...] do [...] (*w odniesieniu do zabudowy zagrodowej), a także w odniesieniu do terenów oznaczonych kolejnymi numerami od l[...]; 5. art. 15 ust. 1, art, 15 ust. 2 pkt 8, art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p, oraz § 4 pkt 8 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z art. 92 ust. 1 i art. 101 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez brak jednoznacznych ustaleń w zakresie minimalnej powierzchni działki, w ramach ustaleń dotyczących szczegółowych zasad scalania i podziału nieruchomości, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami od [...] do [...] (*w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej); 6. art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 9, art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315), w związku z § 8 ust. 2 zdanie 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na brak jednoznacznego wykluczenia możliwości realizacji indywidualnych ujęć wody w odległości do 150 m od granic cmentarza, a także możliwości realizacji zabudowań mieszkalnych, zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego, bądź zakładów przechowujących artykuły żywności w strefie poniżej 50 m od granic terenu cmentarza oznaczonego symbolem 1.ZC oraz brak wyznaczenia w granicach planu wszystkich działek ewidencyjnych znajdujących się w strefie 150 m od jednostki terenowej przeznaczonej pod cmentarz, co doprowadziło do sytuacji, w której od jednego cmentarza obowiązują różne strefy ochrony sanitarnej; 7. art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 9, art. 20 ust. 1 i art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p. w związku z § 4 pkt 7, § 7 pkt 6, § 8 ust. 2 zdanie 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225, z późn. zm.), w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p., poprzez powstanie ewidentnej sprzeczności pomiędzy zapisami części tekstowej a częścią graficzną, w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenu związanych z odległością od granicy terenów przeznaczonych pod lasy, a także poprzez brak wyznaczenia strefy ograniczeń w zabudowie w odległości 12 m od terenu lasu w granicach jednostki terenowej [...]; 8. art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1 i pkt 6 oraz art. 20 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 i art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p., z uwagi na fakt, iż ustalenia części tekstowej dotyczące przeznaczenia terenów oznaczonych m.in. symbolami: [...] a także minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej dla terenów oznaczonych ni.in. symbolami od [...] do [...] oraz od [...] do [...], naruszają ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z 16 stycznia 2020 r., zmienionego uchwałą Nr [...] z 25 stycznia 2024 r., zwanego dalej "Studium "', 9. art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p., poprzez brak określenia maksymalnej wysokości zabudowy dla wszystkich obiektów budowlanych, m.in. budowli, w przypadku infrastruktury turystyczno-rekreacyjnej oraz urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, w ramach terenów od [...] do [...]; 10. art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p., art. 2 Konstytucji RP oraz § 6 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. Nr 100, poz. 908), poprzez występujący błąd w postaci symbolu ,,□" przy określeniu wartości kąta nachylenia głównych połaci dachowych; Stawiając powyższe zarzuty, na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p. wniósł o: 1. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.; 2. stwierdzenie nieważności uchwały w całości; 3. zasądzenie na rzecz Wojewody M. kosztów postępowania według norm przepisanych. W bardzo obszernym uzasadnieniu Wojewoda rozwinął poszczególne zarzuty. Wskazał tez, że zaskarżona uchwała nie została mu przedłożona w trybie art. 90 ust. 1 u.s.g., o czym zawiadomił Prokuraturę Rejonową w G., która wszczęła śledztwo w sprawie niedopełnienia przez Burmistrza [...] obowiązku wynikającego z w/w przepisu. Dopiero, w wyniku prowadzonego śledztwa 30.08.2024 r. organ wykonawczy gminy doręczył organowi nadzoru dokumentację planistyczną z przebiegu prac planistycznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niewyznaczenia dla wskazanych terenów linii zabudowy (ad. 1) podniósł, że w ramach planu miejscowego nie było możliwe wyznaczenie linii zabudowy ponieważ w/w tereny nie graniczą z terenami dróg publicznych ani dróg wewnętrznych to jest systemem przestrzeni publicznych gminy. Podał – odnosząc się do zarzutu braku jednoznacznego ustalenia przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami od [...] do [...] (ad. 2) – że do dnia wejścia w życie zaskarżonej uchwały obowiązywała uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...] w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. W ramach w/w planu ustalono m.in. przeznaczenie terenów jako tereny zabudowy mieszkaniowej zagrodowej i jednorodzinnej oznaczone na rysunku planu symbolem [...], a w ramach ustaleń szczegółowych dopuszczono m.in. usługi. W/w akt prawa miejscowego był ponad 20 lat w obrocie prawnym i kształtował sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Powyższe stanowi, w ocenie organu, walor ekonomiczny przestrzeni. Organ wskazał, że w obecnie obowiązującym rozporządzeniu w zakresie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowa zagrodowa stanowi funkcję sprzeczną z jednorodzinną, zatem dla obszaru na którym dotychczas nie obowiązywał m.p.z.p. dopuszczający tego typu ustalenia nie ma możliwości połączenia tych funkcji, ale w sytuacja wygląda inaczej, jeżeli na obszarze obowiązuje m.p.z.p. W tej sytuacji Wojewoda winien wziąć pod uwagę lokalne warunki kształtowania prawa miejscowego. Odnośnie zarzutu określenia różnych wskaźników zagospodarowania terenów, w tym obligatoryjnego wskaźnika minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej na terenach oznaczonych symbolami od [...] do [...] (ad.3) organ wskazał, że ustalono równe wskaźniki w zależności od typów zabudowy dopuszczonej w ramach poszczególnych wydzieleń. Odnosząc się do zarzutów z pkt 4 organ podał, że wskazanie przez Wojewodę, iż w ramach planu ustalono jakiekolwiek parametry związane z procedurą scalania i podziału dla terenów o przeznaczeniu rolnym lub leśnym jest błędne, ponieważ nie ma takiej możliwości w świetle przepisów odrębnych tj. u.g.n., a ustalenia w rozdziale 7 uchwały dotyczą terenów przeznaczonych na inne cele niż rolne lub leśne. Odnośnie zarzutów z pkt 5 organ wskazał, że ustalono minimalną powierzchnię działki budowlanej w ramach scalania i podziału nieruchomości, dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w ramach terenów oznaczonych symbolem RMn zgodnie z § 22 ust. 1 pkt 1 lit. b. Odnośnie zarzutów z pkt 6 wskazano, że w m.p.z.p. jako oznaczenie informacyjne podano granice strefy ochronnej od cmentarza (50 m) oraz strefy ochrony sanitarnej od cmentarza (150 m) w odniesieniu do terenu cmentarza (1.ZC) obszar wsi Pobiedna mający swoją kontynuację w granicach administracyjnych miasta [...]. Obszar wsi Pobiedna stanowi tereny zwodociągowane i cmentarz już istnieje. Ad. 7. Organ wskazał, że w przedmiotowym planie wprowadzono "strefę ograniczeń w zabudowie wynikająca z przepisów odrębnych" dot. terenów lasów. Odległość budynków od lasu określają co do zasady warunki techniczne dla budynków. Spełnienie wymogu zgodności inwestycji badane jest na etapie badania zgodności projektu budowlanego z wymogami warunków technicznych dla budynków przez organ architektoniczno-budowlany. Odległości te mogą być regulowane w m.p.z.p., ale nie jest to obowiązkowy zakres ustaleń planu. W związku z tym nie można mówić o ewidentnej sprzeczności pomiędzy zapisami części tekstowej a częścią graficzną planu w zakresie szczegółowych warunków zagospodarowania terenu związanych z odległością od granicy terenów przeznaczonych pod lasy. Ad. 8. Organ podał, że tereny [...]– [...] położone są w obszarze oznaczonym w Studium symbolem [...] – zabudowy letniskowej i mieszkaniowej. Zgodnie z częścią tekstową dopuszcza się realizacje zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Teren [...] jest położony w obszarze kierunkowym oznaczonym w studium symbolem [...] (zabudowa mieszkaniowa i zagrodowa) z dopuszczeniem realizacji nowej zabudowy jednorodzinnej i usługowej. Teren [...] położony jest na obszarze kierunkowym tereny rolnicze, przy czym uwzględniono istniejący stan zagospodarowania terenów oraz ustalenia obowiązujących m.p.z.p. Tereny [...], [...] (zabudowy usługowej) znajdują się w obszarze tereny rolnicze, przy czym uwzględniono jw. Tereny [...] i [...] (obiektów produkcyjnych, składów magazynów i zabudowy usługowej) w obszarze kierunkowym oznaczonym w Studium [...], w granicach w których Studium dopuszcza realizacje obiektów produkcyjnych i usługowych. Tym samym, zdaniem organu ustalenia m.p.z.p. nie naruszają ustaleń Studium. Ad. 9. Organ wskazał, iż minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej zawarty w § 52 wynosi 80% i odnosi się do terenu. W związku z faktem, że w planie dla przedmiotowych terenów nie dopuszczono realizacji budynków, nie mamy do czynienia z terenami zabudowy, dopuszczono jedynie realizację infrastruktury turystyczno-rekreacyjnej z wyłączeniem budynków oraz urządzeń i sieci infrastruktury technicznej. Wskazany w § 15 ust. 2 pkt 6 odnosi się do wysokości zabudowy nie zaś obiektów i urządzeń nie stanowiących budynków i nie mogących stanowić terenu zabudowy, zatem nie nastąpiło naruszenie przepisów wskazanych przez Wojewodę. Ad. 10. Wskazywany błąd symbolu stanowi błąd techniczny, edytorski, który obciąża struktury Urzędu Wojewódzkiego (Wydział Publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa M.) oraz wynika z braku autoryzacji treści przez osobę odpowiedzialną za przekazanie uchwały do publikacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. |Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024, | |poz. 935) kontrola działalności organów administracji publicznej przez sądy administracyjne dotyczy m.in. skarg na akty prawa | |miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i | |zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. 2023, poz. 977 ze zm.), dalej p.z.p., wynika, że do zadań własnych gminy należy | |kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na jej terenie w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania | |przestrzennego. | |Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 40 ust. 1 i 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2023| |r, poz. 40 ze zm.), dalej u.s.g. art.14 ust.8, art. 20 ust 1 i art. 29 ust. 1 ustawy p.z.p., w zw. z art. 67 ust. 3 ustawy z | |dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. 2023r.,| |poz. 1688) oraz w zw. z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z 17 września 2020 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia | |miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. | |Przepis art 91 ust. 1 u.s.g. stanowi, że uchwała organu gminy jest nieważna gdy jest sprzeczna z prawem. Wady uchwały mogą być | |dwojakiego rodzaju: istotne i nieistotne z czego te drugie nie mogą skutkować stwierdzeniem nieważności a jedynie | |stwierdzeniem, że uchwała została wydana z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Istotne naruszenia prawa to naruszenia | |poważne, takie jak brak podstawy do wydania zaskarżonej uchwały, wadliwe zastosowanie przepisu prawa materialnego zastosowanego| |w procedurze planistycznej, istotne naruszenie tej procedury w tym przepisów kompetencyjnych, poważne naruszenie zasad | |sporządzania planu. Pod pojęciem zasad sporządzania planu należy rozumieć jego zawartość tekstową i graficzną wraz z | |merytorycznymi wymogami kształtowana polityki przestrzennej i standardami dokumentacji planistycznej. Trybem sporządzania planu| |jest procedura jego uchwalania czyli poszczególne czynności jakie organ planistyczny zobowiązany jest przeprowadzić w | |określonej kolejności skutkujące ostatecznie podjęciem uchwały. Proces ten rozpoczyna podjęcie uchwały o przystąpieniu do | |sporządzenia projektu planu a kończy jego uchwalenie. Przyjmuje się, że przyczyny, które nie są wymienione w art. 28 ust. 1 | |p.z.p. należy traktować jako nieistotne a więc nie będące przyczyną nieważności uchwały. Jak wskazuje Naczelny Sąd | |Administracyjny, np. w wyroku z 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 379/12, Lex nr 1252045, istotne naruszenie trybu | |sporządzania (tam studium), to "naruszenie określonych przepisów prawa, które prowadziłoby do skutków niemożliwych do | |zaakceptowania, mających wpływ na ostateczny kształt sporządzania aktu". Podzielając ten pogląd, wskazać także należy że | |zaskarżony plan został uchwalony z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego a wyeliminowanie zapisów planu | |jedynie w części doprowadziłoby do jego nieczytelności, niezgodności z zamiarem organu uchwałodawczego, co z kolei uzasadnia | |stwierdzenie nieważności planu w całości. | |Ogólnie rzecz oceniając, naruszenia związane są przede wszystkim z brakiem jednoznacznego ustalenia przeznaczenia terenów | |oznaczonych symbolami od [...] do [...], brakiem rozstrzygnięcia kwestii związanych z liniami zabudowy, wyznaczenia linii | |rozgraniczających terenów o różnych zasadach zagospodarowania, sformułowania ustaleń w zakresie minimalnej szerokości frontu | |działki, jej minimalnej powierzchni, kąta położenia granic w stosunku do pasa drogowego w ramach szczegółowych zasad scalania i| |podziału nieruchomości, jednoznacznego wykluczenia realizacji indywidulanych ujęć wodnych w odległości 150 m od granic | |cmentarza, realizacji zabudowań mieszkalnych, zakładów produkcji artykułów żywności, zakładów żywienia zbiorowego, zakładów | |przechowujących artykuły żywności w strefie poniżej 50 m od granic cmentarza i niewyznaczenie w granicach planu wszystkich | |działek ewidencyjnych znajdujących się w strefie ochronnej 150 m od granic terenu cmentarza, sprzecznościami między częścią | |tekstową a graficzną planu odnośnie szczególnych warunków zagospodarowania terenu związanych z odległością od granicy terenów | |przeznaczonych pod lasy, sprzeczność części planu z ustaleniami Studium, brak określenia maksymalnej wysokości zabudowy dla | |budowli, kwestiami dotyczącymi procedury scalania i podziału nieruchomości, brakiem uzgodnienia z regionalnym dyrektorem | |ochrony środowiska. | |Zgodnie z art. 15 ust. 2 w planie miejscowym określa się obowiązkowo: | |1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania; | |2) zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; | |3) zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego; | |4) zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; | |5) wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych; | |6) zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako | |wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy | |powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną | |liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich | |realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów; | |7) granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów,| |w tym terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszarów osuwania się mas ziemnych; | |8) szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym; | |9) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy; | |10) zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej; | |11) sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów; | |12) stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4. | |Jak więc wynika z ust. 2 art. 15 p.z.p. ustalenie tych parametrów jest obowiązkowe a organ planistyczny powinien także | |uwzględnić wartości, o jakich mowa w art. 1 ust. 2 p.z.p. | |Jak zarzuca skarżący w § 2 ust. 1 pkt 6, § 3 ust. 1 pkt 4 lit. a, § 4 pkt 1, § 5 ust. 1 pkt 3, 4, 6, 11 i 23, § 6 - 7, § 26 | |ust. 5 pkt 1 lit. a, lit. b i lit. e, § 40 ust. 3 pkt 1, § 41 ust. 3 pkt 1 oraz § 48 ust. 3 pkt 1 uchwały zawarto ustalenia | |dotyczące nieprzekraczalnych linii zabudowy podczas gdy na rysunku planu w | skali 1:1000, stanowiącym załączniki nr [...] i [...] (9 arkuszy), w ogóle nie wrysowano nieprzekraczalnych linii zabudowy w ramach wszystkich jednostek terenowych oznaczonych symbolami literowymi: [...], co przykładowo zobrazowano w skardze na fragmentach części graficznych. Wojewoda wskazuje, że pomimo jednoznacznych ustaleń zawartych w części tekstowej uchwały odsyłającej do nieprzekraczalnej linii zabudowy określonej na rysunku planu oraz ustalonych parametrów i wskaźników z których wynika możliwość realizacji budynków takich linii na rysunku planu brak. Odnosząc się do powyższego zarzutu organ podniósł, że w ramach planu miejscowego nie było możliwe wyznaczenie linii zabudowy ponieważ w/w tereny nie graniczą z terenami dróg publicznych ani dróg wewnętrznych to jest systemem przestrzeni publicznych gminy. Powołując się na wyrok II SA/Kr 194/11 wskazał, że linia zabudowy nie jest jedyną linią wzdłuż której mogą być wzniesione frontony budynków, lecz granica tej części nieruchomości inwestora, która znajduje się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy terenu. Wskazał, ze nie można wytycznych kształtowania kompozycji urbanistycznej, stanowiącej element procesu kształtowania krajobrazu zabudowanego odnosić do warunków technicznych, a w szczególności terenów zabudowy zagrodowej. Zdaniem Sądu brzmienie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy nie wskazuje, że linie zabudowy to parametry kształtowania zabudowy. Przepis ten ma formę wyliczenia wskazującego, że wszystkie jego elementy są równoważne. Oceniając kwestie obligatoryjności linii zabudowy należy mieć na uwadze funkcje jakie ta linia spełnia. W § 4 ust. 1 uchwały stwierdza się, że przez nieprzekraczalna linie zabudowy rozumieć należy wyznaczoną na rysunku planu linię, której nie może przekroczyć ściana sytuowanego budynku z dopuszczeniem wysunięcia przed tą linię schodów, balkonów podestów, pochylni oraz części obiektów znajdujących się w całości pod poziomem terenu. Zatem zgodzić się należy ze stanowiskiem Rady, iż w przypadku, gdy nie wyznaczono linii zabudowy na terenie zabudowy zagrodowej naruszenie to nie ma charakteru istotnego. Powyższego stanowiska nie można jednak traktować jako generalnej zasady pozwalającej na brak określenia w planie miejscowym linii zabudowy w przypadku wszystkich terenów, w tym terenów przylegających do dróg publicznych. Zauważyć też należy, że nie wszystkie zarzuty dotyczą terenów zabudowy zagrodowej i brak określenia nieprzekraczalnej linii zabudowy odnośnie pozostałych terenów, w tym terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej, na których istnieje możliwość realizacji nowej zabudowy, a także rozbudowy zabudowy już istniejącej, stanowi w ocenie sądu istotne naruszenie zasad sporządzania planu. Zasadą bowiem pozostaje obowiązek ujęcia w planie miejscowym wszystkich elementów wymienionych w powołanym przepisie, co oznacza, że w przypadku odstąpienia od określenia któregokolwiek z nich w konkretnym planie lub jego fragmencie organ planistyczny powinien wykazać zbędność danej regulacji, w szczególności przez utrwalenie przyczyn takiego pominięcia w uzasadnieniu uchwały, ewentualnie w materiałach planistycznych, czego w przedmiotowej uchwale zabrakło. Poza sporem jest też (Rada nie odniosła się do tego zarzutu), że taka redakcja tekstu uchwały pozostaje w sprzeczności z częścią graficzną planu, na której nie naniesiono nieprzekraczalnej linii zabudowy, mimo istnienia takich zapisów w jednostkach redakcyjnych uchwały przywołanych w skardze, co stwarzać będzie istotne problemy na etapie realizacji ustaleń planu, w indywidualnych postępowaniach administracyjnych, w których bezpośrednio podstawę prawa stanowi plan miejscowy. Istnieje bowiem konieczność powiązania części tekstowej oraz graficznej w zakresie linii zabudowy. Na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu. W przedmiotowej uchwale jak prawidłowo ustalił organ nadzoru brak tego parametru (linii zabudowy) w zakwestionowanym planie miejscowym w stosunku do terenów wskazanych w skardze, mimo, ze określenie w części tekstowej planu tego parametru było możliwe. Zatem, rysunek planu narusza powyższe przepisy, a także ustalenia zawarte w: § 2 ust. 1 pkt 6, § 3 ust. 1 pkt 4 lit. a, § 4 pkt 1, § 6, § 7, § 26 ust. 5 pkt 1 lit. a, lit. b i lit. e, § 40 ust. 3 pkt 1, § 41 ust. 3 pkt 1 oraz § 48 ust. 3 pkt 1 uchwały, z uwagi na brak określenia linii zabudowy w ramach ww. terenów, dla których określono możliwość realizacji zabudowy wraz z określeniem parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy, m.in. wysokość budynków, czy intensywność zabudowy. Powyższe stanowi istotne naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 6 i § 7 pkt 8 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie spełnia także wymagań określonych w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz w § 4 pkt 6 oraz § 7 pkt 8 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odesłanie do przepisów odrębnych, bowiem jak wskazał NSA w wyroku z 27 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 2253/15: "Obowiązek wyznaczenia linii zabudowy wynika zarówno z ustawy (art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) jaki z § 4 pkt 6 i § 27pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587). Odesłanie do przepisów odrębnych nie stanowi wypełnienia regulacji przyjętej w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiącym o określeniu linii zabudowy. ''. W skład terenów dla których nie wyznaczono nieprzekraczalnej linii zabudowy należą też tereny oznaczone m.in. symbolami: [...], które częściowo znajdują się w strefie ochrony sanitarnej 50 m od cmentarza, a także w strefie ochrony sanitarnej 150 m od cmentarza, zatem Rada Miejska zobligowana była, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o p.z.p., do stosowania przepisów odrębnych z tego zakresu (art. 15 ust. 1 ustawy o p.z.p.), w tym przede wszystkim ustawy z 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2024 r. poz. 576, z późn. zm.). Z uwagi na konieczność zachowania przy sytuowaniu cmentarzy odpowiednich wymogów sanitarnych upoważniono właściwego ministra do określenia, w drodze rozporządzenia, jakie tereny uznaje się za odpowiednie pod względem sanitarnym na cmentarze, w tym do określenia: szerokości pasów izolujących teren cmentarny od innych terenów, a w szczególności terenów mieszkaniowych, zakładów produkujących artykuły żywności, odległości cmentarza od źródeł ujęcia wody oraz wymagań co do poziomu wód gruntowych na terenach przeznaczonych pod cmentarze (art. 5 ust. 3 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych). Wypełnieniem tej normy jest rozporządzenie w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, które w § 1 ust, 1 wskazuje, że teren pod cmentarz powinien być lokalizowany w sposób wykluczający możliwość wywierania szkodliwego wpływu cmentarza na otoczenie, zaś w § 3 ust. 1 stanowi, że: " 1. Odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone". Celem w/w przepisów jest zagwarantowanie zachowania odpowiednich odległości od cmentarzy niezależnie od tego, czy w pierwszej kolejności powstanie cmentarz, czy też zabudowa na pobliskich terenach. Przepisy te są skorelowane z przepisami regulującymi kwestie planowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 2 pkt 7, pkt 9 i pkt 11 ustawy o p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo: granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów; szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy; sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów. Prawidłowo wskazuje Wojewoda, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, konieczne jest wprowadzenie strefy sanitarnej od cmentarza, która wiąże się z wprowadzaniem zakazu realizacji obiektów budowlanych (zakaz zabudowy) i ograniczeniami w zabudowie, z uwagi na fakt istnienia cmentarza. Za koniecznością wprowadzenia stref ochronnych przemawia wzgląd na potrzebę ochrony prawa własności, jej istotę i dopuszczalne ograniczenia tego prawa. Tymczasem, z jednej strony, mimo faktu, iż w treści ustaleń ogólnych § 19 tekstu planu, określono: " Ustala się strefę ochrony sanitarnej od cmentarza w odległości 50 m i 150 m od jego granic zgodnie z rysunkiem planu, w których obowiązują przepisy odrębne dotyczące cmentarzy i chowaniu zmarłych. ", to stosownie do ustaleń § 40 ust. 1 oraz § 42 ust. 1 tej samej uchwały, wraz z wyznaczoną linią zabudowy na rysunku planu, tereny oznaczone symbolami: [...], częściowo znajdujące się w strefie ochrony sanitarnej 50 m od cmentarza (vide załącznik nr [...]), przeznaczone zostały odpowiednio pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę zagrodową oraz tereny zabudowy usługowej, bowiem nie zastosowano jakiegokolwiek odesłania do zapisów § 19 uchwały, co oznacza, iż uchwała zawiera wzajemnie wykluczające się ustalenia. W uchwale określono w sposób nieprawidłowy i wykluczający się wzajemnie kwestie możliwości zaopatrzenia w wodę, bowiem w § 19 uchwały, określono strefy ochrony sanitarnej od cmentarza w odległości 50 m i 150 m od jego granic zgodnie z rysunkiem planu, w których obowiązują przepisy odrębne dotyczące cmentarzy i chowaniu zmarłych, podczas gdy jednocześnie w § 28 pkt 2 uchwały, określono: " W zakresie zaopatrzenia w wodę ustala się: (...) 2) dopuszcza się wykonywanie i eksploatowanie indywidualnych ujęć wody, w tym ujęć wód podziemnych, zgodnie z przepisami odrębnymi. ". Sąd podziela stanowisko Wojewody, iż Rada dopuszczając indywidualne ujęcia wody w odległości do 150 m od granic cmentarzy bez jednoznacznego ich wykluczenia w odległości do 150 m, w tym przypadku od granic terenu cmentarza oznaczonego symbolem [...] możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej, zabudowy usługowej, a także zabudowy zagrodowej, bez jednoznacznego wykluczenia zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego, bądź zakładów przechowujących artykuły żywności w strefie poniżej 50 m od terenu cmentarza oznaczonego symbolem jw. i nie określając przy tym szczególnych warunków zagospodarowania oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu realizacji takiej zabudowy naruszyła przepisy art. 15 ust. 1 , ust. 2 pkt 9 ustawy o p.z.p. w zw. z § 8 ust. 2 zdanie 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie określenia jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, który obliguje do obowiązkowego umieszczenia w planie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. W efekcie Rada wprowadza w stan niepewności obywateli, co do uregulowań planu miejscowego w zakresie kształtowania sposobu wykonywania prawa własności. Skoro bowiem z ustaleń samego planu wynika możliwość, zarówno realizacji indywidualnych ujęć wody w odległości do 150 m od granic cmentarzy, jak również zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej, przy braku odesłania wprost do ograniczeń w zagospodarowaniu i zabudowie w strefie 50 m i 150 m od cmentarzy, to samo określenie na rysunku planu miejscowego strefy 50 m i 150 m od cmentarzy jest niewystarczające, bowiem nie realizuje woli ustawodawcy zawartej w art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o p.z.p. oraz dyspozycji § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. W części tekstowej Studium stanowiącej załącznik nr 1 do Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z 25.01.2024 r. określono strefę sanitarną dla terenu cmentarza w odległości 50 m od jego granic, odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych. Odległość 50 m dotyczy terenów zwodociągowanych w których wszystkie budynki korzystające z wody są do niej podłączone oraz 150 m dla terenów niezwodociągowanych. Obszary wsi są całkowicie zwodociągowane – nie wymagają zwiększenia strefy sanitarnej do 150 m. W strefie ochronnej ograniczeniu podlega rozwój zabudowy na cele produkcyjne i mieszkaniowe (str. 216-217 Studium). Zasadnie wskazuje Wojewoda, że nie może istnieć zarówno wewnętrzna sprzeczność tekstu planu, sprzeczność pomiędzy ustaleniami części tekstowej i graficznej, jak również sprzeczność z przepisami odrębnymi, zaś takie naruszenie kwalifikowane jest jako istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego i na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p. skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności uchwały. Zauważyć też należy, że ograniczenia w zabudowie i zagospodarowaniu terenu określa się dla terenów znajdujących się w zasięgu stref 50 m i 150 m od granicy cmentarza. Granice terenu przeznaczonego pod cmentarz, oznaczonego symbolem [...], zostały wyznaczone na rysunku planu za pomocą linii rozgraniczających. W związku z powyższym, zasięgi tych stref, w których obowiązują związane z nimi ograniczenia, o których mowa w ww. rozporządzaniu, powinny być określone w granicach obszaru objętego planem. Tymczasem z rysunku planu miejscowego wynika, iż granice stref sanitarnych 50 m i 150 m od cmentarza zostały wyznaczone jedynie w jego granicach, zaś gdyby zostały nawet ustalone dla wszystkich działek znajdujących się w tych odległościach, to swoim zasięgiem częściowo wykraczałyby poza obszar objęty planem. Biorąc pod uwagę, że granice obszaru objętego planem miejscowym nie obejmują wszystkich działek ewidencyjnych położonych w zasięgu strefy sanitarnej 150 m od cmentarza, należy zauważyć, że w tym przypadku obowiązują dla nich ustalenia planu miejscowego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z 30 marca 2023 r. " w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] ", który obowiązuje od ponad dwóch lat. Zatem, doszło do sytuacji, w której z jednej strony Rada nie sporządziła planu miejscowego w granicach obejmujących w całości strefę ochrony sanitarnej 150 m od cmentarza. Z drugiej zaś strony, wyznaczając strefy ochrony sanitarnej w odległości 50 m i 150 m od cmentarza, nie uwzględniła granic terenu przeznaczonego pod cmentarz, oznaczonego na rysunku planu, stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z 30 marca 2023 r., co doprowadziło do sytuacji, iż strefy ochrony sanitarnej, zarówno od terenu oznaczonego na rysunku przedmiotowego planu symbolem [...], jak również od terenu oznaczonego na rysunku planu obowiązującego od ponad dwóch lat symbolem [...], są wyznaczone w sposób odmienny i niespójny. Tym samym ustalenie w zaskarżonej uchwale terenu przeznaczonego pod cmentarz spowodowało, że granice stref ochrony sanitarnej 50 m i 150 m od cmentarza także uległy zmianie, zatem plan nie określa jednoznacznie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu o jakich mowa w art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o p.z.p. Rada Miejska w [...] podejmując uchwalę z 25 stycznia 2024 r. doprowadziła do sytuacji w której w obrocie prawnym pozostała ustalenia, które są ze sobą sprzeczne, bowiem w planie obowiązującym od ponad dwóch lat zasięg stref sanitarnych od cmentarza został określony od innych granic cmentarza, aniżeli wynika to z obecnych regulacji. Tym samym od jednego cmentarza obowiązują różne strefy sanitarne. Sporządzając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i wyznaczając, czy też zmieniając zasięgi terenów przeznaczonych pod tereny cmentarza, organy stanowiące winny uwzględnić, aby w jego granicach znajdowały się nie tylko tereny przeznaczone pod ten cmentarz, ale również tereny znajdujące się w zasięgu stref sanitarnych od niego, ponieważ wtedy ustalenia poprzednio obowiązującego planu miejscowego, w tym zakresie, zostaną derogowane. Tymczasem obszar objęty planem miejscowym nie obejmuje swym zasięgiem całej strefy sanitarnej 150 m od nowych granic cmentarza. Plan miejscowy nie może obejmować wyłącznie terenu, na którym ma być zlokalizowany cmentarz, bądź terenu tylko częściowo leżącego w strefach ochronnych od cmentarza. Jak wynika z wyroku NSA z 27 października 2011 r. II OSK 1623/11, który sąd w składzie rozpoznającym skargę podziela ustawa o cmentarzach nie daje podstaw do nieuwzględniania szerokości pasów izolujących teren cmentarny od innych terenów. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie musi obejmować terenu całej gminy. Plan miejscowy może obejmować tylko część gminy, np. przeznaczoną na cmentarz, ale wówczas plan ten musi także obejmować związaną z nim strefę sanitarną. Nie kwestionując zasadności poszerzenia istniejącego cmentarza, zauważyć należy, że takie poszerzenie musi się odbyć z poszanowaniem obowiązującego porządku prawnego, co oznacza w przedmiotowym przypadku, że obszar objęty planem miejscowym winien obejmować zarówno teren cmentarza wraz ze 150 m strefa sanitarną, a także te obszary objęte planem z 2023 r. na których, z uwagi na zmianę granic cmentarza, strefy te będą miały zastosowanie. Na niezgodności projektu planu wskazał też Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. podnosząc, iż w § 19 ustalono strefę ochrony sanitarnej od cmentarza w odległości 50 m i 150 m od jego granic zgodnie z rysunkiem planu, w których obowiązują przepisy odrębne dotyczące cmentarzy i chowaniu zmarłych. Natomiast na rysunku projektu planu (załącznik Nr 1B) w strefach tych wyznaczono tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej oraz teren usług (dla których ustala się możliwość lokalizacji "budynków mieszkalnych jednorodzinnych jako towarzyszących zabudowie usługowej"). W ustaleniach szczegółowych dla tych terenów ustala się: "nieprzekraczalną linię zabudowy zgodnie z rysunkiem planu" przy czy, zgodnie z § 4 "Ilekroć w niniejszej uchwale jest mowa o !) nieprzekraczalnej linii zabudowy – należy przez to rozumieć wyznaczoną na rysunku planu linię której nie może przekroczyć ściana sytuowanego budynku z dopuszczeniem wysunięcia przed tą linię schodów, balkonów, podestów, pochylni oraz części obiektów znajdujących się w całości pod poziomem terenu; (...) Równocześnie nieprzekraczalne linie zabudowy dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i terenów zabudowy zagrodowej oraz usług położonych w granicach stref 50 m i 150 m od granic cmentarza wyrysowano w zasięgu tych stref, dopuszczając możliwość zabudowy mieszkaniowej. Tym samym zapisy § 40 ust. 3 pkt 1, § 42 ust. 3 pkt 1 oraz rysunek projektu planu są sprzeczne z ustaleniami § 19 oraz nie uwzględniają ograniczeń w zagospodarowaniu terenów położonych w 50 m i 150 m strefie od cmentarza wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. RDOŚ zauważył też, że wyrysowane na załączniku Nr 1A, na terenie 6R granice stref ochronnych od napowietrznych linii elektroenergetycznych 15 kV i 110 kV są niekompletne – urywają się. Na załączniku Nr 1B wyznaczono teren, którego nie oznaczono symbolem literowo – liczbowym. Wskazane mankamenty, skutkujące brakiem pozytywnej opinii RDOŚ, stanowią także o naruszeniu trybu sporządzania planu. Zasadnie Wojewoda zarzuca, że ustalenia tekstu planu dotyczące przeznaczenia oraz minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej naruszają ustalenia obowiązującego Studium, co z kolei stanowi o istotnym naruszeniu art. 15 ust. 1 i 2 pkt 6 oraz art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy o p.z.p. Określenie innego przeznaczenia terenu, czy też ustalenie innych wskaźników zagospodarowania terenu lub parametrów kształtowania zabudowy (tzw. parametrów urbanistycznych), w planie miejscowym niż w studium, należy zakwalifikować, jako istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego, co stanowi przesłankę do stwierdzenia jego nieważności w całości lub części (poglądy zbieżne ze stanowiskiem organu nadzoru podzielił m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku: z 2 października 2014 r., sygn. akt II OSK 1599/14; z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2460/12). W zakresie parametrów i wskaźników urbanistycznych, należy mieć na uwadze, że w studium określa się ich maksymalne i minimalne wielkości (w zależności od rodzaju) dopuszczone na danym terenie. Zatem parametry i wskaźniki urbanistyczne określone w planie miejscowym mogą być inne niż te określone w studium, pod warunkiem jednak, że nie przekraczają one wielkości w nim wyznaczonych. Analiza rysunku Studium, przedstawiającego kierunki zagospodarowania przestrzennego wraz z legendą oraz tekstu Studium, prowadzi do wniosku, iż wbrew opisanej powyżej zasadzie, sposób określenia w tym przypadku: przeznaczenia dla terenów oznaczonych m.in. symbolami: [...]; minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej dla terenów oznaczonych m.in. symbolami od [...] do [...] oraz od [...] do [...], pozostałe w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego Studium. Zgodnie z ustaleniami tekstu Studium zawartymi w Części III. pn, "Kierunki zagospodarowania przestrzennego ". Rozdział 4. pn. "Kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny przeznaczone pod zabudowę oraz tereny wyłączone spod zabudowy", Podrozdział 4.3. pn. "Wskaźniki zagospodarowania przestrzennego ", w tabelach zawartych na str. 197 wskaźniki zostały ustalone według rodzaju (klasy) zabudowy. W ramach ustalonych w Studium wskaźników zagospodarowania przestrzennego według rodzajów (klas) zabudowy, w przypadku: - zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej określono minimalna powierzchnie terenu biologicznie czynnego na poziomie 30% (vide str. 198 tekstu Studium), tymczasem z ustaleń § 40 ust. 3 pkt 2 lit. b i c uchwały wynika, że dla terenów od [...] do [...], dla których ustalono możliwość realizacji m.in. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej został określony na poziomie 15% oraz 30% przy czym ustalono dwukrotnie ten wskaźnik; - zabudowy zagrodowej określono minimalna powierzchnie terenu biologicznie czynnego na poziomie 15% (yide str. 198 tekstu Studium), tymczasem z ustaleń § 48 ust. 3 pkt 2 lit. b uchwały wynika, że dla terenów od l.R do 42.R, dla których ustalono możliwość realizacji m.in. budynków mieszkalnych i gospodarczych związanych z rolnictwem, a więc de facto zabudowy zagrodowej, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej został określony na poziomie 10%. Zwrócić uwagę na fakt, iż zgodnie z ustaleniami Studium, części tekstowej, w brzmieniu: ,,(...) Określa się parametry i wskaźniki urbanistyczne dla poszczególnych rodzajów zabudowy. W zależności od lokalnych możliwości i ograniczeń kształtowania przestrzeni dopuszcza się ich modyfikację na etapie sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Każdorazowo na etapie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Jest konieczne przeanalizowanie uwarunkowań w celu odpowiedniego ich uszczegółowienia i dostosowania podanych wielkości do konkretnych zamierzeń planistycznych. Wskaźniki zagospodarowania przestrzennego dotyczą w szczególności nowo wydzielanych działek budowlanych lub dotychczas nie zainwestowanych. W odniesieniu do istniejących terenów wskaźniki należy ustalić biorąc pod uwagę uwarunkowania lokalne, stan zainwestowania i zagospodarowania działki budowlanej. (...)", Rada dopuściła możliwość modyfikacji ustalonych wskaźników urbanistycznych na etapie sporządzania planu miejscowego, jednakże modyfikacja ta powinna być realizowana w ramach ustalonych w Studium wskaźników, nie zaś dowolnie. Ponadto, zgodnie z częścią graficzną Studium (załącznik nr 3 do Studium pn. "Rys. 2. Kierunki zagospodarowania przestrzennego", w skali 1:10 000) tereny oznaczone w planie miejscowym m.in. symbolami: - [...], przeznaczone pod zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną stanowią w Studium obszary funkcjonalne oznaczone jako tereny zabudowy letniskowej (rekreacji indywidualnej) i zabudowy mieszkaniowej określone symbolem [...], dla których dopuszczono możliwość realizacji m. in. zabudowy letniskowej (rekreacji indywidualnej), zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, czy też usług turystyki, sportu i rekreacji, zieleni urządzonej, nie zaś dowolnego rodzaju budynków usługowych, o których mowa w § 38 ust. 2 pkt 2 uchwały; - [...], przeznaczony pod zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną i zabudowę usługową stanowi w Studium w części obszary funkcjonalne oznaczonej jako tereny rolnicze, dla których dopuszczono możliwość realizacji m.in. zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych o funkcjach mieszkaniowych, nie zaś zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej, o których mowa w § 39 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 uchwały; - [...], przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę zagrodową stanowi w Studium obszary funkcjonalne oznaczone jako tereny rolnicze, dla których dopuszczono możliwość realizacji m.in. zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych o funkcjach mieszkaniowych, nie zaś zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej, o których mowa w § 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 uchwały; - [...], przeznaczony pod zabudowę usługową stanowi w Studium obszary funkcjonalne oznaczone jako tereny rolnicze oraz tereny łąk i pastwisk położonych w dolinach rzek i innych mniejszych cieków, dla których dopuszczono możliwość realizacji m.in. zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych o funkcjach mieszkaniowych, gospodarczych, inwentarskich, produkcyjnych, w tym obiektów i zagospodarowania związanego z sadownictwem, hodowlą szklarniową, plantacjami itp., a także zagospodarowania w zakresie sportu i rekreacji oraz, infrastruktury turystyczno-rekreacyjnej, nie zaś dowolnego rodzaju zabudowy usługowej, czy też budynków mieszkalnych jednorodzinnych jako towarzyszących zabudowie usługowej, o których mowa w § 42 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 12 uchwały; - [...], przeznaczony pod zabudowę usługową stanowi w Studium obszary funkcjonalne oznaczone jako tereny rolnicze, dla których dopuszczono możliwość realizacji m.in, zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych o funkcjach mieszkaniowych, gospodarczych, inwentarskich, produkcyjnych, w tym obiektów i zagospodarowania związanego z sadownictwem, hodowlą szklarniową, plantacjami itp., a także zagospodarowania w zakresie sportu i rekreacji oraz infrastruktury turystyczno-rekreacyjnej, nie zaś dowolnego rodzaju zabudowy usługowej, czy też budynków mieszkalnych jednorodzinnych jako towarzyszących zabudowie usługowej, o których mowa w § 42 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 uchwały; - [...], przeznaczone pod tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej stanowią w Studium obszary funkcjonalne oznaczone jako tereny zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej określone symbolem [...]. dla których dopuszczono możliwość m.in. realizacji m.in. zabudowy usługowej, czy też zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej o funkcjach mieszkalnych, gospodarczych, inwentarskich, produkcyjnych, nie zaś dowolnego rodzaju obiektów budowlanych związanych z produkcja, składowaniem i magazynowaniem wraz z częściami biurowo-socjalnymi, o których mowa w § 45 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 uchwały. W myśl art. 15 ust. 2 pkt 1 i pkt 6 ustawy o p.z.p. zarówno przeznaczenie terenu, jak i wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej są obligatoryjnymi elementami ustaleń planu miejscowego, co oznacza, iż zgodnie z wolą ustawodawcy nie jest możliwe obowiązywanie planu miejscowego bez ich określenia. Ustalenia te sformułowano z istotnym naruszeniem zasad sporządzenia planu, o których mowa w art. 28 ust. 1 wobec niedochowania wymogów art. 9 ust. 4, 15 ust. 1 i 2 pkt 1 i pkt 6, art. 20 ust. 1 ustawy o p.z.p. Z przepisów art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p., jednoznacznie wynika, że jednym z głównych zadań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zarazem zasadą jego sporządzania, jest przesądzenie o przeznaczeniu terenów objętych jego granicami. Także z tego przepisu wynika, że odmienne przeznaczenia, a także odmienne sposoby zagospodarowania, winny być ujmowane w ramach oddzielnych jednostek terenowych wydzielonych liniami rozgraniczającymi. Brak realizacji tego obowiązku skutkuje brakiem możliwości zastosowania przedmiotowego planu w praktyce, bowiem w ramach ww. terenów obowiązują wykluczające się wzajemnie przeznaczenia terenu. Podejmując uchwałę w takim kształcie Rada Miejska zdecydowała o takich ustaleniach, jednakże obowiązkiem organu stanowiącego jest przestrzeganie istniejącego porządku prawnego, który nie dopuszcza do formułowania ustaleń dotyczących różnego przeznaczenia w ramach jednej jednostki terenowej. Przeznaczenie terenu określone przez radę gminy, w planie miejscowym, musi być jednoznaczne i precyzyjne, nie może bowiem budzić wątpliwości, sposób jego zagospodarowania. Co więcej, nie można pozostawić podmiotowi innemu niż rada możliwości określenia tego przeznaczenia, albo też uzależniać ustalonego w uchwale przeznaczenia od woli podmiotu innego niż gmina. Powyższe dotyczy również zasad zagospodarowania. Zmiana zaś przeznaczenia terenu, a także zasad zagospodarowania może zostać dokonana jedynie w drodze zmiany planu. Treść przepisów planu wraz z innymi przepisami determinuje sposób wykonania prawa własności nieruchomości, położonych w obrębie obowiązywania danego planu miejscowego, zatem dokonany w nim wybór przeznaczenia terenu, nie może mieć charakteru dowolnego i nie może nasuwać żadnych wątpliwości, co do funkcji danego terenu. Powyższe stanowisko prezentuje orzecznictwo: wyrok NSA z 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1334/12, wyrok WSA w Warszawie z 27 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2673/12. Z ustaleń zawartych w § 40 ust. 1 i ust. 2 uchwały nie wynika, która funkcja ustalona w ramach przeznaczenia terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami od [...] do [...], tj. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa usługowa, czy też m.in. zabudowa zagrodowa, jest faktycznym przeznaczeniem tych terenów, w sytuacji, w której są to przeznaczenia wzajemnie wykluczające się. Z ustaleń części tekstowej uchwały vide: § 2 ust. 1 pkt 1, § 3 ust. 1 pkt 2, § 4 pkt 6, § 5 ust. 1 jak i części graficznej (załącznik 1A i 1B oraz legenda) wynika, że linią rozgraniczająca wyodrębniono tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Analizując powyższe, należy stwierdzić, że faktycznie ww. tereny stanowiące inne, wykluczające się wzajemnie przeznaczenie terenu, na mocy art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p., jak też § 4 pkt 1 i § 7 pkt 7 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, winny być wydzielone za pomocą linii rozgraniczających oraz oznaczone odrębnym symbolem adekwatnym do ich przeznaczenia. Uchwalony plan miejscowy nie spełnia norm wynikających z ww. przepisów, bowiem ustalenia uchwały w zakresie przeznaczenia terenu są niejednoznaczne. Rysunek planu nie ma, w tym zakresie, powiązania z tekstem uchwały, co stanowi o naruszeniu również § 8 ust. 2 zdanie 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem sądu, ma rację Wojewoda, że tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz tereny zabudowy zagrodowej są to tereny o różnym przeznaczeniu, dla których winny zostać zastosowane oznaczenia literowe oraz oznaczenia barwne zgodne, bądź wpisujące się w ustalenia zawarte w załączniku nr 1 do rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym, Rada nie określiła w sposób jednoznaczny i precyzyjny przeznaczania terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami od [...] do [...], zaś ustalenia w tym zakresie są sprzeczne wewnętrznie i w alternatywny sposób określają przeznaczenie podstawowe tych terenów. Rada proponując alternatywność przeznaczeń, scedowała swoje kompetencje, wynikające z art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p., na inny podmiot (inwestora czy też organy administracji architektoniczno - budowlanej), co jest niedopuszczalne. Zgodnie z przedmiotową uchwałą Rada nie rozróżniła, które ustalone przeznaczenie należy rozumieć, jako przeznaczenie podstawowe, a które uzupełniające. I tak, realizacja zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, może nastąpić niezależnie od zabudowy zagrodowej, w ramach terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami od [...] do [...], czy też w sposób odwrotny, realizacja zabudowy zagrodowej z lokalizacją budowli rolniczych może nastąpić niezależnie od zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Tym samym, ustalone przeznaczenie dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami od [...] do [...] jest niedookreślone, co oznacza, iż naruszone zostały w sposób istotny, zasady sporządzania planu miejscowego, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 1 i § 7 pkt 7 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tym bardziej, iż jak wynika z podkładu mapowego na którym został sporządzony przedmiotowy plan miejscowy oraz ortofotomapy dostępnej w serwisie systemu informacji przestrzennej [...], nie wszystkie działki budowlane znajdujące się w granicach obszaru objętego planem miejscowym są zabudowane. Gmina może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź to precyzyjne zapisy, bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów, pod warunkiem, że następuje to bez naruszenia powyższych przepisów. Nie można zatem przyjąć, by obligatoryjne ustalenie planu, jakim jest przeznaczenie terenu, nie zostało w sposób precyzyjny określone w planie miejscowym. W tym stanie rzeczy, wskazać należy, że ustalenia dotyczące określenia przeznaczenia terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami od [...] do [...], wykluczają się wzajemnie. W wypadku łączenia terenów przeznaczonych pod zabudowę produkcyjną, magazynową czy uciążliwe usługi z zabudową mieszkaniowa, nie mamy do czynienia z uzupełnianiem się tych przeznaczeń, a przeciwnie, najczęściej produkcja czegoś na danym obszarze, wprowadzenie funkcji usługowej będzie kolidować z interesami mieszkańców terenu. Wobec tego połączenie tych funkcji stanowi istotne naruszenie zasad sporządzenia planu. Oceny tej nie zmienia stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę odwołujące się do uregulowań obowiązującego m.p.z.p. czy waloru ekonomicznego przestrzeni. Należy bowiem mieć na uwadze fakt istnienia działek niezabudowanych oraz okoliczność, że aczkolwiek kwestionowane postanowienia planu miejscowego powielają uregulowania obowiązującego aktu prawa miejscowego, co nie wyklucza obowiązku dokonania kontroli legalności takiego unormowania w świetle powszechnie obowiązujących przepisów prawa. W § 40 ust. 3 pkt 2 lit. b/ i c/ uchwały ustalono w odniesieniu do działki budowlanej odpowiednio: minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej z zastrzeżeniem lit. c 15%; minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 30%. Tym samym ustalono dla terenów oznaczonych symbolami od [...] do [...], różne wskaźniki zagospodarowania terenu dotyczące minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej, będącego obligatoryjnym ustaleniem planu, w zależności od rodzaju (klasy) zabudowy, w tym przypadku w zależności od realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, co czyni zasadnym zarzut istotnego naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 i pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 1 i pkt 6 oraz § 7 pkt 7 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć trzeba, iż pomimo określenia rodzaju zabudowy, w tym przypadku mieszkaniowej jednorodzinnej, dla którego ustalono inny wskaźnik minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej niż dla pozostałych funkcji, w praktyce, brak wyznaczenia liniami rozgraniczającymi terenów, dla których określono różne zasady zagospodarowania uniemożliwiać będzie faktyczną ich zabudowę, wobec stosowania różnych wskaźników. Należy zgodzić się ze skarżącym, że kwestionowane przepisy uchwały naruszają, w sposób istotny, zasady sporządzania planu pojmowane, jako merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy w zakresie zawartości ustaleń planu, bowiem ustalenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu winno być ustalone w planie miejscowym w sposób jednoznaczny, nie budzący jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Tymczasem, z przytaczanych powyżej ustaleń wynika, że ustalenia w tym zakresie zostały sformułowane w sposób niejednoznaczny. Tym samym, przedmiotowa uchwała narusza art. 15 ust. 2 pkt 1, w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p., zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zgodnie z wymogiem § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego, ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Również stosownie do § 7 pkt 7 ww. rozporządzenia, część graficzna projektu planu miejscowego zawiera linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia. W ramach terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej, oznaczonych symbolami od [...] do [...], określono różne wskaźniki minimalnego procentowego udziału powierzchni biologicznie czynnej, w zależności od rodzaju zabudowy, a tym samym sformułowano różne zasady zagospodarowania tych terenów bez ich wydzielenia za pomocą linii rozgraniczającej. Ustalenia dotyczące faktycznego wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej uzależnione zostały od rodzaju realizowanej zabudowy, co oznacza, iż możliwym jest dowolne jego stosowanie. Tymczasem ustalenia w tym zakresie winny zostać poczynione w sposób jednoznaczny, zaś sam rodzaj zabudowy nie może być determinantą stosowania różnych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy. W ramach planu miejscowego jedynie jednoznacznie określenie linii rozgraniczającej teren o różnych zasadach zagospodarowania (nie tylko o różnym przeznaczeniu) stanowi gwarancję stosowania określonego wskaźnika, bądź parametru. Zróżnicowanie wskaźników zagospodarowania terenu w granicach jednej jednostki terenowej stanowi istotne naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 1 i § 7 pkt 7 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 6 ww. rozporządzenia. Biorąc pod uwagę powyższe niezbędne jest stwierdzenie nieważności uchwały w całości, bowiem przy podejmowaniu uchwały naruszono zasady sporządzania planu miejscowego, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1, w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 1 i pkt 6 oraz § 7 pkt 7 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie zawartości ustaleń planu dotyczących przeznaczenia i wskaźnika minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej. Stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę, iż dla w/w terenów ustalono równe wskaźniki, w zależności od typów zabudowy dopuszczonej w ramach poszczególnych wydzielin, zgodnie z przeznaczeniem terenów nie wynika z ustaleń uchwały. W ocenie sądu podzielić należy stanowisko Wojewody odnośnie braku normatywności w zakresie ustaleń dotyczących szczegółowych zasad scalania i podziału nieruchomości zawartych w § 22 ust. 1 pkt 1 lit. b uchwały, z których wynika konieczność przestrzegania normatywu minimalnej powierzchni działki dla terenów [...] dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na poziomie 800 m2, bowiem nie jest wiadomym czy w przypadku mieszanych funkcji, dopuszczonych w ramach terenów oznaczonych symbolami od [...]do [...], należy stosować ustaloną powierzchnię, czy też jej nie stosować. Z części tekstowej uchwały wynika w granicach obszaru objętego planem znajdują się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej – symbol [...]do [...], zabudowy zagrodowej – symbol [...] do [...], zabudowy zagrodowej – symbol [...] do [...], rolnicze – symbol [...] do [...], lasów – symbol [...] do [...]. Zgodnie z § 22 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 uchwały w ramach ustaleń ogólnych odnoszących się do wszystkich terenów objętych planem w tym także do terenów w/w ustalono parametry działek powstałych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, minimalną szerokość frontu działki, kat położenia granic działki w stosunku do pasa drogowego. Tymczasem dla nieruchomości położonych w planie na terenach przeznaczonych na cele rolne i leśne, co do zasady, nie stosuje się przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotyczących zarówno scalania i podziału nieruchomości, jak też dotyczących podziału nieruchomości (z zastrzeżeniem wynikającym z art. 92 ust. 1), określonych w Dziale III pn. "Wykonywanie, ograniczanie lub pozbawianie praw do nieruchomości", Rozdziale 2 pn. "Scalanie i podział nieruchomości " (art. 101 - 108) oraz w Rozdziale 1 pn. "Podziały nieruchomości " (art. 92 - 100). Zgodnie z art. 101 ust. 2 ww. ustawy "Przepisy rozdziału stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele inne niż rolne i leśne. ". Natomiast zgodnie z art. 92 ust. 1 ww. ustawy "Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne, chyba że dokonanie podziału spowodowałoby konieczność wydzielenia nowych dróg niebędących niezbędnymi drogami dojazdowymi do nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych albo spowodowałoby wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha. ". Z kolei kwestie scalania i wymiany gruntów rolnych i leśnych regulują przepisy ustawy z 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (D.U. z 2023 r., poz. 1197). Wobec powyższego podzielić należy stanowisko Wojewody, iż ustalenia § 22 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 uchwały, w zakresie w jakim odnoszą się do terenów oznaczonych symbolami; od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...]do [...] oraz od [...] do [...], ustalające zasady i warunki scalania i podziału dla terenów zabudowy zagrodowej, terenów rolniczych i lasów, naruszają dyspozycję art. 92 ust. 1 oraz art. 101 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, w związku z art. 15 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 8 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe ustalenia uchwały wykraczają poza delegację wynikającą z ww. przepisów ustawy o p.z.p, i rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowi istote naruszenie zasad sporządzania planu, pojmowanych, jako merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej, przez uprawnione organy, w zakresie zawartości ustaleń planu. Jednocześnie, z przyczyn wskazanych wyżej, Sąd nie podzielił stanowiska organu o błędnej interpretacji przepisów w tym zakresie przez skarżącego. Odnośnie zarzutu skargi, iż w przedmiotowym planie miejscowym, nie zostały uwzględnione wymogi § 271 ust. 8 ani ust. 8a ww. rozporządzenia, naruszając przez to również wskazane przepisy ustawy o p.z.p. oraz rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na fakt, że na terenach oznaczonych m.in. symbolami: [...], sytuowanie planowanej zabudowy, zostało wyznaczone na rysunku planu, za pomocą nieprzekraczalnej linii zabudowy mniejszej niż 12 m od granicy terenów lasów znajdujących się w obszarze objętym planem, w związku z jej "dociągnięciem" do ich granicy. Ponadto, w ramach terenu oznaczonego symbolem [...]. wbrew ustaleniom zawartym w § 23 uchwały, w ogóle nie ustalono strefy ograniczeń w zabudowie obejmującej pas o szerokości 12 m od linii rozgraniczającej terenu oznaczonego symbolem [...]. Sąd nie podziela argumentacji przedstawionej przez Wojewodę, że w planie miejscowym powinna być naniesiona linia zabudowy w odległości nie mniejszej niż 12 m od lasu i należy ustalić strefę ograniczeń w zabudowie na tej szerokości. Mimo braku takich uregulowań miejscowy plan może spełniać swoją funkcję, jeśli istnienie takich linii może być ustalone w oparciu o wykładnię przepisów miejscowego planu oraz przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Rolą linii zabudowy jest wskazanie granic, w których ma być na działce realizowana zabudowa i których to granic nie można przekroczyć. Takie granice mogą wynikać nie tylko z przepisów miejscowego planu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wyłącza stosowania przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Odległość zabudowy od granicy lasu wynikająca z § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: ,,rozporządzenie wtbu’’). Jest to wymóg, który musi być brany pod uwagę przy realizacji inwestycji niezależnie od tego jakie rozwiązania zostałyby przyjęte w planie miejscowym. W sytuacji, gdy strefa ograniczeń w zabudowie od strony lasu nie została określona, nie oznacza to, że inwestor powołując się na zapisy miejscowego planu będzie mógł taką inwestycję zrealizować. Możliwość realizacji inwestycji budowlanej uwarunkowana jest przecież jej zgodnością z przepisami odrębnymi. Takim zaś przepisem jest właśnie § 271 ust. 8 rozporządzenia wtbu. Jeśli planowana inwestycja byłaby niezgodna z wymogami wynikającymi z tego przepisu, to nie będzie mogła być zrealizowana niezależnie od tego, że byłaby ona dopuszczalna w świetle przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak to zostało już wcześniej wskazane, linia zabudowy od strony lasu mogłaby być ustalona w miejscowym planie, tak by pokrywała się z odległością wynikającą z § 271 ust. 8 czy ust. 8a rozporządzenia wtbu, bądź też mogłaby znajdować się przed tą określoną odległością, jak i za nią. Ponadto § 271 ust. 8 rozporządzenia wtbu nie jest przepisem bezwzględnie obowiązującym. Przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przewidują bowiem możliwość uzyskania odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Analogiczne stanowisko zajął NSA w wyroku z 22 września 2020 r. sygn. akt II OSK 796/20. Nie doszło zatem do naruszenia art. 28 ust. 1 u.p.z.p., art. 20 ust. 1, art. 15 ust. 1 (w zakresie zgodności projektu planu miejscowego z przepisami odrębnymi), § 4 pkt 7 oraz § 7 pkt 6, § 8 ust. 2 zdanie 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 poz. 2404, dalej: ,,rozporządzenia pmpzp’’), a także § 271 ust. 8 rozporządzenia wtbu w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., § 4 pkt 6 i § 7 pkt 8 rozporządzenia pmpzp, a także przepisów art. 15 ust. 1 (w zakresie zgodności części tekstowej z częścią graficzną planu). Wojewoda zarzucił w skardze, iż nie ustalono wysokości zabudowy dla terenów od [...] do [...], pomimo dopuszczenia w ich granicach realizacji infrastruktury turystyczno-rekreacyjnej oraz lokalizacji nowych urządzeń i sieci infrastruktury technicznej. Zuuwazyć trzeba, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, w tym m.in. maksymalna wysokość zabudowy. Brak ustalenia w planie tego parametru odnoszącej się do wszystkich dopuszczonych planem obiektów budowlanych powoduje, że gmina nie realizuje swojego obowiązku w ramach przyznanej, wyłącznej kompetencji do kształtowania zabudowy i ładu przestrzennego. Ustalenie tego parametru służy precyzyjnemu określeniu granicy inwestowania w przestrzeni. Uchylenie się od obowiązku określenia wysokości zabudowy, w odniesieniu do wszystkich obiektów budowlanych tworzących zabudowę na terenie objętym planem, mimo iż plan przewiduje możliwość ich realizacji powoduje, że kompetencja należna gminie zostaje w sposób nieuprawniony przekazana innym podmiotom (organom budowlanym, inwestorom). Z tych powodów ustalenia dotyczące możliwości realizacji zabudowy bez określenia parametru wysokości zabudowy dla wszystkich obiektów budowlanych dopuszczonych w planie, nie tylko budynków, ale również budowli w istotny sposób prowadzi do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy w zw. § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu. Pojęcie "zabudowy" jest pojęciem szerszym niż pojęcie "budynku". W świetle art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane obiektami budowlanymi są budynki, budowle i obiekty małej architektury. Nie sposób odmówić trafności poglądowi formułowanemu w orzecznictwie, iż obowiązek określenia w planie zasad kształtowania zabudowy dotyczy nie tylko budynków, lecz również innych obiektów budowlanych w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, zatem przyjęcie definicji wysokości zabudowy odnoszącej się wyłącznie do budynków powodowałoby, iż dokonywanie pomiaru wysokości innych obiektów budowlanych mogłoby być niewykonalne (por. wyroki NSA: z 19 października 2015 r. II OSK 2008/15, z 28 listopada 2014 r., II OSK 1562/13; z 28 września 2009 r., II OSK 1549/08). W rozumieniu tego przepisu "zabudową" jest więc nie tylko budowa budynku, lecz również budowa innego obiektu budowlanego. W tym stanie rzeczy sąd podzielił stanowisko organu nadzoru, że brak określenia wskaźnika maksymalnej wysokości zabudowy dla wszystkich dopuszczonych w planie miejscowym obiektów budowlanych, w tym również m.in. budowli, w tym przypadku infrastruktury turystyczno-rekreacyjnej oraz urządzeń i sieci infrastruktury technicznej w ramach terenów od [...] do [...], stanowi o istotnym naruszeniu art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ostatni zarzut skargi dotyczył naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p., art. 2 Konstytucji RP oraz § 6 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. Nr 100, poz. 908), poprzez występujący błąd w postaci symbolu ,,□" przy określeniu wartości kąta nachylenia głównych połaci dachowych. W ocenie Wojewody symbol, który pojawił się w tekście uchwały sprawił, że ustalenia planu są nieczytelne i niejednoznaczne, uchwała nie spełnia więc kryterium komunikatywności, a zamieszczone normy prawne staja się w ten sposób niedookreślone. Odnosząc się do tego zarzutu Rada podniosła, iż jest to błąd edytorski, techniczny, nie stanowiący naruszenia prawa, wynikający z różnic w oprogramowaniach którymi posługuje się Gmina i Urząd Wojewódzki. Zdaniem sądu zarzucany błąd nie ma charakteru merytorycznego, bowiem z uregulowań w których wystąpił oczywistym jest, że chodzi w nich o miarę kąta nachylenia głównych połaci dachowych, która to miara wyrażona jest jedynie w stopniach, oznaczona stosownym symbolem. Zamieszczenie w tekście uchwały innego symbolu, zamiast właściwego jest jego niedoskonałością, ale nie rodzi skutków nieczytelności tekstu. Z tego względu błąd ten kwalifikować należy w kategoriach błędu technicznego, a nie istotnego naruszenia prawa. Reasumując, podzielić należy stanowisko Wojewody, iż naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego dotyczy większości terenów objętych planem. Dotyczy też szeregu jednostek redakcyjnych. Układ uchwały nie jest przejrzysty, znaczna część ustaleń planu jest sprzeczna ze sobą (m.in. wzajemnie wykluczające się ustalenia części tekstowej oraz graficznej) oraz sprzeczna wewnętrznie w ramach poszczególnych jednostek redakcyjnych. W odniesieniu do części terenów uchwała nie zawiera wszystkich obligatoryjnych treści. Stwierdzając nieważność ustaleń planu w części graficznej dla większości terenów, jak również jednostek redakcyjnych, bądź ich części, pozostała część uchwały nie będzie spełniała kryterium komunikatywności oraz będzie niewykonalna. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej Uchwały.