VIII SA/Wa 595/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi R. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania stacji paliw oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga R. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. Nr [...] z [...] maja 2016 r. w przedmiocie ustalenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania stacji paliw i myjni samochodowej. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. (dalej: PINB, organ I instancji) w piśmie z dnia 28 stycznia 2016 r. otrzymał informację, iż stacja paliw płynnych i gazowych, której inwestorem jest R. W. (dalej: inwestor, skarżący), zlokalizowana w P. przy ul. Z. [...], nr działki [...], jest użytkowana bez wymaganej prawem decyzji. W związku z tym, zawiadomieniem z dnia 1 lutego 2016 r. PINB wszczął postępowanie w sprawie nielegalnego użytkowania ww. stacji paliw. W wyniku podjętych w postępowaniu czynności, tj. trzykrotnych zakupów paliwa na ww. stacji w dniach: 1, 4 i 17 lutego 2016 r. oraz na podstawie wydruków z portalu internetowego "p.24.pl" ustalono, że stacja jest czynna i użytkowana, działa pod szyldem sieci [...]. Postanowieniem Nr [...] z [...] lutego 2016 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 57 ust. 7 oraz art. 59f ust. 1 w związku z art. 54 i art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2005 r. Nr 163, poz. 1364) oraz art. 123 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), orzekł o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w kwocie [...] zł za użytkowanie ww. stacji paliw płynnych gazowych oraz myjni samochodowej bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. PINB wskazał, iż wysokość kary wyliczono według wzoru: (s) - stawka opłaty 500 zł x (k) - współczynnik kategorii obiektu budowlanego (kategoria XX - stacje paliw) [...] x (w) - współczynnik wielkości obiektu budowlanego x podwyższenie dziesięciokrotne, co daje: 500 zł x [...] x 1 x 10 = [...] zł, płatne w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Zażalenie na powołane rozstrzygnięcie złożył skarżący, wnioskując o jego uchylenie w całości. Inwestor podał, iż decyzją organu architektoniczno-budowlanego Nr [...] z [...] października 2015 r. uzyskał wymagane prawem pozwolenie na budowę ww. inwestycji, która została wybudowana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i prowadzona była przez osoby uprawnione. Obiekt, będący przedmiotem budowy, należy do kategorii budynków podlegających obowiązkowej kontroli, a inwestor użytkował obiekt jedynie sporadycznie i nie miało ono charakteru trwałego. Wskazał także, iż nie brał udziału w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu, w którym wyjaśniłby, że zbiorniki na stacji paliw były zatankowane ze względu na odbiór przez Urząd U.D.T. i sprawdzenie dystrybutorów. Faktyczne zaś rozpoczęcie użytkowania obiektu nastąpi dopiero po uzyskaniu stosownej decyzji wydanej przez PINB. Wskazanym na wstępie i stanowiącym przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie postanowieniem Nr [...] z [...] maja 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB, organ odwoławczy), biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, zwana dalej: k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, zwana dalej: p.b.), orzekł o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy. W uzasadnieniu postanowienia WINB stwierdził zasadność podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Wskazał, iż przepisy art. 59a - 59g p.b. stanowią normatywną podstawę systemu obowiązkowych kontroli przeprowadzonych przez organy nadzoru budowlanego po złożeniu przez inwestora wniosku o pozwolenie na użytkowanie obiektu. Kara pieniężna (sankcja) za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez prawnego zakończenia procesu budowlanego została określona w art. 57 ust. 7 p.b. Jest to kara za tzw. "samowolę użytkowania". Wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie pracownicy PINB w trakcie przejazdu służbowego przez P. dwukrotnie dokonali zatankowania samochodu na spornej stacji – 1 i 17 lutego 2016 r., co potwierdzają załączone do akt sprawy paragony fiskalne. Fakt nielegalnego użytkowania spornej stacji oraz myjni samochodowej potwierdzają również wydruki ze stron internetowych, informujące o otwarciu nowej stacji benzynowej "[...]" w P.. Ponadto do organu I instancji wpłynęło stanowisko Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w R. z [...] stycznia 2016 r. w zakresie ochrony przeciwpożarowej w sprawie zgodności wykonania obiektu z projektem budowlanym, w którym wskazano, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych [...] stycznia 2016 r. (w postanowieniu omyłkowo wskazano rok 2015 r.) funkcjonariusze Straży Pożarnej stwierdzili użytkowanie spornej stacji. Inwestor do dnia [...] lutego 2016 r. nie złożył wniosku o pozwolenie na użytkowanie stacji paliw płynnych gazowych oraz myjni samochodowej, zatem zaczął użytkować obiekt przed formalnym oddaniem go do użytkowania. Fakt użytkowania jest w ocenie WINB bezsporny; nie można mówić ani o nieużytkowaniu obiektu, ani też o przygotowaniu do jego użytkowania. W tej sytuacji organ zobligowany był do nałożenia kary za przystąpienie do użytkowania obiektu, przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W sprawie zastosowanie miał zatem art. 57 ust. 7 p.b., określający sankcję za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i art. 55 p.b., przy czym do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 p.b., z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Wysokość opłaty stanowi iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Ustawodawca ustalił w art. 59f ust. 2 p.b. stawkę opłaty w wysokości 500 zł, a pozostałe kategorie (k, w) określa załącznik do w.cyt. ustawy. Zdaniem organu odwoławczego, PINB dokonał prawidłowej kwalifikacji stanu faktycznego, jak też właściwie wyliczył kwotę [...] zł opłaty z tytułu nielegalnego użytkowania. Odnosząc się do argumentów zażalenia, organ odwoławczy wyjaśnił, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie datowane jest na [...] lutego 2016 r. Przesyłkę zawierającą ww. zawiadomienie awizowano 3 lutego 2016 r., a następnie 11 lutego 2016 r., po czym 18 lutego 2016 r. zwrócono ją do PINB. Skutek doręczenia, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a., nastąpił w dniu 17 lutego 2016 r. W zawiadomieniu tym wskazano inwestorowi na możliwość zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało natomiast w dniu [...] lutego 2016 r., przez co PINB naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Wydanie rozstrzygnięcia przed upływem 7-dniowego terminu na zapoznanie się przez stronę ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym stanowi wprawdzie naruszenie art. 10 k.p.a., jednak naruszenie to nie uzasadnia uchylenia zażalonego postanowienia. WINB stwierdził, iż podniesione w zażaleniu zarzuty nie są trafne. Fakt nielegalnego przystąpienia do użytkowania został bezspornie ustalony. Ponadto zawiadomieniem z dnia 15 kwietnia 2016 r. organ odwoławczy poinformował inwestora o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz złożenia wyjaśnień, z którego to prawa nie skorzystał. Skargę do sądu administracyjnego na powołane postanowienie złożył skarżący, wnioskując o jego uchylenie w całości oraz zwrot kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. art. 7 w związku z art. 8 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie i zaniechanie ustaleń, w jakiej dacie doszło do rozpoczęcia użytkowania bez pozwolenia; 2. art. 57 ust. 7 p.b. poprzez nałożenie kary na podmiot, który nie przystąpił do użytkowania; 3. art. 10 w związku z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony skarżącej w przedmiotowej spawie przed wydaniem rozstrzygnięcia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia skarżący podał, iż decyzją z dnia [...] października 2015 r. otrzymał pozwolenie na budowę stacji paliw i myjni samochodowej na działce nr [...], położonej w P. przy ul. Z. [...], po czym rozpoczął budowę. W styczniu 2016 r. dokonywał próbnego sprawdzenia działania wszystkich zamontowanych na stacji urządzeń, w tym dystrybutorów paliwa, urządzeń myjących, urządzeń łączności z budynkiem administracyjnym i sklepem, znajdującymi się na terenie działki. Czynności te były podejmowane celem sprawdzenia poprawności działania tych urządzeń i sporządzenia protokołów ich odbioru, niezbędnych do otrzymania gwarancji producenta i wykonawcy całej inwestycji. Niezbędnym zatem była symulacja sprzedaży, bo zmuszały skarżącego do tego przepisy podatkowe, jednocześnie musiał on fiskalizować operacje próbne i rozruchowe na kasach fiskalnych. W tym właśnie czasie, jeszcze przed faktycznym rozpoczęciem użytkowania stacji, inspektor PINB oraz Straż Pożarna dokonywali kontroli i stwierdzili użytkowanie stacji paliw bez uzyskania decyzji. Materiał dowodowy wskazujący na nielegalne użytkowanie stacji jest, zdaniem skarżącego, zebrany wybiórczo i w okolicznościach faktycznych czynności prowadzonych przez skarżącego w trakcie procesu budowlanego nie potwierdza samego użytkowania. Skarżący zaprzecza, aby prowadził taką, jak wskazuje PINB, działalność na stacji paliw przed uzyskaniem zgody na użytkowanie. Okoliczność przystąpienia przez inwestora do użytkowania nie została potwierdzona. Skarżący wskazał, iż PINB wszczął postępowanie administracyjne celem stwierdzenia użytkowania bez stosownego zezwolenia, a skarżący nie mógł uczestniczyć w tym postępowaniu, gdyż o jego wszczęciu dowiedział się w dniu, w którym PINB już stwierdził użytkowanie i wydał postanowienie o nałożeniu kary. Zatem skarżący nie brał udziału w postępowaniu i nie mógł zająć stanowiska co do faktów wskazanych wyżej, co nie dało mu możliwości obrony i zmiany stanowiska PINB. W sprawie uniemożliwiono mu jakąkolwiek inicjatywę dowodową, a nawet złożenie wyjaśnień. W związku z krótkim okresem od momentu dowiedzenia się o zarzutach PINB, skarżący lakonicznie odniósł się do nich pismem z 10 marca 2016 r., traktując to jako formalne odwołanie od postanowienia PINB nakładającego karę pieniężną i licząc, że w postępowaniu odwoławczym będzie mógł przedstawić dowody na swoje racje. Jednakże WINB powtórzył i wytłumaczył uchybienia formalne prowadzonego przez PINB postępowania, co jest przedmiotem skargi. W ocenie skarżącego, zaskarżone i poprzedzające je postanowienie winny być uchylone z uwagi na wady formalne: wydane bez uprzedniej możliwości uczestnictwa w postępowaniu przez skarżącego. Nałożona kara, chociaż wynika ze sztywnych stawek, jest rażąco wysoka i nieadekwatna. Skarżący miał świadomość braku możliwości rozpoczęcia użytkowania przed formalnym uzyskaniem zgody. Jednak w okolicznościach obowiązkowych czynności, poprzedzających odbiór urządzeń, był zmuszony do prowadzenia pozorowanego użytkowania. Inaczej pozbawiony byłby jakiejkolwiek ochrony gwarancyjnej lub rękojmi w stosunku do dostawców urządzeń i budów. Ta okoliczność w połączeniu z przepisami podatkowymi (bardzo rygorystycznymi ze względu na obrót towarami akcyzowymi) wskazuje, że nie mógł w inny sposób zgłosić inwestycji do użytkowania wcześniej. Niespójność przepisów w tym zakresie wskazuje na konieczność miarkowania kary w zależności od okoliczności niezależnych od inwestora. Kara [...] zł nie jest karą obligatoryjną i w trakcie poprawnie przeprowadzonego postępowania organ nadzoru miałby możliwości do zastosowania innych środków prawnych i zgodnych z przepisami. Kara może być nałożona tylko i wyłącznie w przypadku nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, a takiego użytkowania PINB nie mógł stwierdzić bez poprawnie przeprowadzonego postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego w niniejszym postępowaniu postanowienia stanowi przepis art. 57 ust. 7 p.b. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i art. 55 p.b., właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 p.b., z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Z powyższego przepisu wynika, że dla oceny zgodności z prawem postanowienia o nałożeniu kary na podstawie art. 59 ust. 7 p.b. istotne znaczenie ma zbadanie, czy inwestor naruszył postanowienia art. 54 i art. 55 tej ustawy, a zatem czy przystąpił do użytkowania obiektu bez wymaganego i skutecznego zgłoszenia zakończenia budowy lub bez wymaganej przepisem art. 55 p.b. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (por. wyrok NSA z 20 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1049/09, publ. cbosa). Jak wynika z przedstawionych przy skardze akt administracyjnych sprawy (k. 12), na podstawie decyzji Starosty R. Nr [...] z dnia [...] października 2015 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, skarżący uzyskał pozwolenie na wykonanie robót budowlanych polegających na budowie stacji paliw płynnych i gazowych oraz myjni samochodowej na działce nr [...], położonej w P. przy ul. Z. [...]. Przedmiotowa inwestycja zaliczona została do XX kategorii obiektu budowlanego. Ze względu na kategorię obiektu budowalnego (XX) i zgodnie z treścią art. 55 pkt 1 litera d p.b., skarżący miał ustawowy obowiązek przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Obowiązek ten określony został w pkt 4 decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Z pkt 2 pouczenia, zawartego w tym rozstrzygnięciu, wynika, że przed przystąpieniem do użytkowania obiektu inwestor obowiązany jest uzyskać pozwolenie na użytkowanie. Organ nadzoru budowalnego jest związany ustaleniami ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. Przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego należy rozumieć jako rozpoczęcie używania przynajmniej części obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem określonym w pozwoleniu na budowę. W sprawie bezsporny jest fakt, że w momencie orzekania o naliczeniu kary z tytułu nielegalnego użytkowania stacji paliw skarżący nie dysponował ostatecznym pozwoleniem na użytkowanie tego obiektu. Inwestor nie złożył także wniosku o pozwolenie na użytkowanie obiektu bądź zawiadomienia o zakończeniu budowy. Nie budzą wątpliwości Sądu także ustalenia organu I instancji, że sporny obiekt był użytkowany; na stacji paliw odbywała się normalna sprzedaż, co potwierdzono w postępowaniu wyjaśniającym, dokonując zakupu paliwa w dniach 1, 4 i 17 lutego 2016 r. W aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy są paragony zakupu paliwa przez inspektorów organu I instancji z dnia 1 i 17 lutego 2016 r. oraz zdjęcie z paragonem z dnia 4 lutego 2016 r. Dodatkowo na ww. okoliczności inspektorzy sporządzili notatki urzędowe z dnia 1 i 4 lutego 2016 r., a także do akt dołączono wydruk z portalu internetowego "p.24.pl" z dnia [...] lutego 2016 r. o rozpoczęciu funkcjonowania przedmiotowej stacji w Z. i konkurencyjnych cenach paliwa. Ze stanowiska Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w R. z dnia [...] stycznia 2016 r. również wynika, że podczas czynności kontrolnych w dniu 27 stycznia 2016 r. funkcjonariusze stwierdzili użytkowanie stacji paliw skarżącego. W związku z powyższym zarzuty skargi, iż w sprawie nie ustalono, w jakiej dacie doszło do rozpoczęcia użytkowania bez pozwolenia oraz nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, należy uznać za niezasadne. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy, przyjęty za postawę orzekania przez PINB, ustalony został prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami postępowania: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Stąd za nieuzasadnione należy również przyjąć wyjaśnienia inwestora, że nie przystąpił do użytkowania stacji paliw, tylko dokonywał sprawdzenia działania zamontowanych w obiekcie urządzeń, czyli użytkował obiekt tylko sporadycznie. Stanowisko skarżącego stoi w sprzeczności z zebranymi w sprawie dowodami i stanowi jedynie jego linię obrony wobec nałożonej kary administracyjnej. Wobec prawidłowości ustaleń dokonanych przez organy nadzoru budowlanego w zakresie stwierdzenia faktu przystąpienia przez skarżącego do użytkowania stacji paliw w P. przy ul. Z. [...] bez wymaganego pozwolenia, obligatoryjne było zastosowanie art. 57 ust. 7 p.b. Przepis ten nie pozwala na miarkowanie wysokości kary, tylko wskazuje sztywny sposób jej wyliczenia, co organy uczyniły prawidłowo. Nie mogą więc odnieść pożądanego skutku zarzuty skargi dotyczące wymierzenia rażąco wysokiej i nieadekwatnej kary. Zasadne są natomiast zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania przed organem I instancji w postaci zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Jednak analizując te uchybienia Sąd uznał, że nie miały one istotnego wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze stwierdzić trzeba, że zawiadomienie z dnia 1 lutego 2016 r. o wszczęciu wobec inwestora przedmiotowego postępowania, wbrew stanowisku organu odwoławczego, nie zostało skutecznie doręczone skarżącemu. Z dokumentów sprawy wynika, że przesyłka, zawierająca informację w tym zakresie, awizowana była tylko raz, tj. w dniu 3 lutego 2016 r. Na kopercie brak jest potwierdzenia dokonania drugiego awizo, które wg. organu odwoławczego miało miejsce w dniu 11 lutego 2016 r. Nie można zatem przyjąć skuteczności doręczenia przesyłki w trybie art. 44 § 4 k.p.a., jeśli nie został spełniony warunek z art. 44 § 3 k.p.a. o powtórnym pozostawieniu zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w przypadku jej niepodjęcia w terminie wskazanym w pierwszym awizo. W ocenie Sądu, inwestor nie został zatem zawiadomiony o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Natomiast postępowanie przed organem odwoławczym prowadzone było już zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami procedury administracyjnej. Informując o toczącym się postępowaniu i treści art. 10 § 1 k.p.a., WINB podał, że skarżący ma prawo zapoznać się z materiałem dowodowym sprawy oraz zgłosić dowody. Z możliwości tej skarżący jednak nie skorzystał i nie przedstawił w postępowaniu odwoławczym żadnych dowodów potwierdzających jego racje, o których pisze w skardze. Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego z powołaniem się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonane konkretnych czynności procesowych. To do strony stawiającej zarzut należy wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Nie każde bowiem uchybienie przepisom prawa administracyjnego powoduje skutek w postaci uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, a tylko takie, które realnie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Analizując postanowienia podjęte przez orzekające w sprawie organy, Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które skutkowałyby ich uchyleniem. Wprawdzie została naruszona zasada z art. 10 § 1 k.p.a. przed organem I instancji, jednak wobec prawidłowego dokonania tej czynności przez organ odwoławczy oraz brak wykazania przez skarżącego związku przyczynowego między naruszeniem tego przepisu a wynikiem sprawy, stwierdzone naruszenie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. należy stwierdzić, że nie znajduje on zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem dotyczy doręczania pism pełnomocnikowi, jeśli strona takiego w postępowaniu ustanowiła. Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy, skarżący działał w postępowaniu przed organami osobiście, dlatego do jego rąk doręczana była korespondencja. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził zasadność podjętych przez organy nadzoru budowlanego postanowień i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.