VIII SA/Wa 596/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić przyznania prawa pomocy W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy S.K. podniósł, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku (w załączeniu zaświadczenie), pozostaje wraz z dwiema siostrami na utrzymaniu rodziców prowadzących gospodarstwo rolne o powierzchni ok. 20 ha, z którego dochód "trudno wyliczyć". Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy na wstępie zaznaczyć należy, że generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w tym postępowaniu. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym dla siebie i rodziny. Z przepisu tego wynika, że dopiero gdy środki, którymi dysponuje skarżący okażą się niewystarczające może on wystąpić o przyznanie prawa pomocy, a pomoc ta stosowana jest wobec osób nieposiadających żadnego dochodu lub oszczędności lub osób posiadających bardzo niski dochód, a więc takich, które znajdują się w bardzo trudnej sytuacji materialnej pozwalającej na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych. Dodatkowo należy podkreślić, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest także formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Z wyjaśnień skarżącego wynika, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i pozostaje na utrzymaniu rodziców. Niemniej jednak z akt sprawy oraz oświadczenia samego skarżącego zawartego we wniosku wynika również, że mimo posiadania statusu bezrobotnego skarżący podejmuje prace zlecone między innymi w charakterze kierowcy. Wątpliwe są zatem wyjaśnienia skarżącego jakoby pozostawał na wyłącznym utrzymaniu rodziców i nie uzyskiwał żadnych dochodów. Przeczy to także zasadom doświadczenia życiowego, że młody, dorosły człowiek jakim jest skarżący nie podejmuje żadnych prac także dorywczych, czy sezonowych. Skarżący nie wykazał, że z przyczyn obiektywnych (choroba, kalectwo) nie ma żadnych możliwości zarobkowych. Sam fakt posiadania statusu bezrobotnego nie przesądza o automatycznym spełnieniu przesłanek przyznania prawa pomocy. Ustalony w sprawie wpis od skargi ([...] zł) nie jest wysoki i oscyluje w granicach najniższego wpisu jaki przewiduje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych też względów uznano, że koszty postępowania wywołane wniesieniem skargi są w zasięgu możliwości finansowych skarżącego i nie spowodują uszczerbku w jego utrzymaniu koniecznym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o w sentencji.