VIII SA/Wa 596/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2016 r. w Radomiu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku G. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II GZ 817/15 (sprostowanym postanowieniem z 27 stycznia 2016 r.) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako Sąd) z 17 września 2015 r. uchylające postanowienie tego Sądu z 17 sierpnia 2015 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] maja 2015 r. i orzekające o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu NSA nie zgodził się z dokonaną przez WSA oceną, że w sprawie spełnione zostały przesłanki do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej, o której mowa w przepisach art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Podkreślił przy tym, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Zauważył, że w aktach niniejszej sprawy brak jest tymczasem dokumentów, które uprawdopodabniałyby oświadczenie zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że wykonanie tejże decyzji (tj. zapłata kary pieniężnej w wysokości [...] zł nałożonej w postępowaniu administracyjnym) przed rozpoznaniem skargi spowoduje nieodwracalne skutki w majątku skarżącego. W szczególności wnioskujący o zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przedstawił dokumentów obrazujących jego aktualną kondycję finansową. Za dokument odzwierciedlający sytuację skarżącego zdaniem NSA trudno uznać "obliczenie dochodu za rok 2015 r." (k. 13 akt sądowych). Jak stwierdził skarżący, ma ono udowodnić stratę z prowadzonej przez skarżącego działalności w kwietniu 2015 r. Jednak zestawienie takie, stanowiące jedynie niepodpisany wydruk, nie może być w żaden sposób uznane za miarodajne dla Sądu. Nie wynika z niego nawet kto je sporządził i czy była to osoba do tego uprawniona. Postępowanie o wstrzymanie wykonania decyzji jest postępowaniem wnioskowym, a więc to do strony – jako dążącej do uzyskania dobrodziejstwa ochrony tymczasowej – należy przedłożenie i wykazanie danych, z których Sąd mógłby wywnioskować potencjalne zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Końcowo NSA za trafne uznał wyrażone w zażaleniu Dyrektora Izby Celnej stanowisko, że do prawidłowej oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji konieczna jest dokładna ocena sytuacji majątkowej skarżącego, a do tego niezbędne jest dysponowanie danymi o jego majątku. Tymczasem skarżący nie przedstawił w tym względzie stosownych dokumentów, co stanowi w ocenie NSA o naruszeniu przez WSA powołanych przepisów art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja (postanowienie) korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Podzielając zatem ocenę prawną wyrażoną przez NSA w postanowieniu z 3 grudnia 2015 r. Sąd w realiach niniejszej sprawy stwierdził brak podstaw do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania decyzji. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających rację podnoszonej przez niego argumentacji. W szczególności, jak zauważył NSA za dokument odzwierciedlający sytuację skarżącego trudno uznać "obliczenie dochodu za rok 2015 r." Odnosząc się z kolei do tych argumentów, które dotyczą uszczuplenia majątku skarżącego z uwagi na "konieczność uiszczenia nienależnego świadczenia" oraz przekonania o wadliwości decyzji organów celnych obu instancji wskazać należy, że w świetle powołanego wyżej przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze merytoryczne zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji, tj. z powodu jej wydania z naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego. Niedopuszczalne zatem jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Skoro zatem skarżący nie wskazał okoliczności faktycznych, które mogą zostać uznane za przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., to należało mu odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.