VIII SA/Wa 600/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę. Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 z późn. zm., dalej jako "ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych") oraz § 16 ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 925, dalej jako rozporządzenie MON z dnia 29 stycznia 2008 r.) zwolnił [...] M. Z. z dniem [...] czerwca 2014 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. W uzasadnieniu rozkazu organ I instancji wskazał, że na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Oficer pełni służbę na aktualnym stanowisku służbowym z okresem kadencji do dnia [...] grudnia 2013 r. Dowódca Sił Powietrznych w indywidualnej prognozie przebiegu służby określił zwolnienie oficera z zawodowej służby wojskowej. O indywidualnej prognozie przebiegu służby oficer został poinformowany w dniu [...] listopada 2013 r. Trwający w Siłach Zbrojnych RP proces zmian organizacyjno - etatowych powoduje między innymi zmniejszenie liczby stanowisk służbowych przeznaczonych dla oficerów. Odwołanie od powyższego rozkazu personalnego wniósł [...] M.Z. podnosząc m.in., że faktycznym powodem tego rozstrzygnięcia jest skazanie go prawomocnym wyrokiem sądu "za przewinienie popełnione 7 lat temu", zaś uzasadnienie jest oparte na nieprawdziwych informacjach. Wskazał również, że wywiązuje się z obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym w stopniu dobrym oraz posiada niepełną wysługę emerytalną. Odwołujący się wniósł o uchylenie rozkazu organu I instancji i poprosił o rozważenie możliwości wyznaczenia go na kolejną kadencję na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym uzasadniając to liczbą wyróżnień. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podstawę prawną rozkazu personalnego Dyrektora Departamentu Kadr nr [...] (punkt 1) z dnia [...] listopada 2013 r., stanowił art. 112 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. W takim przypadku, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje po sześciu miesiącach od upływu kadencji, w ostatnim dniu miesiąca. Okres ten może być skrócony na pisemny wniosek żołnierza. Minister wskazał, że obecnie istnieje konieczność zapewnienia możliwości kontynuowania pełnienia zawodowej służby wojskowej żołnierzom zawodowym, którzy utracili zajmowane stanowiska służbowe w wyniku radykalnego przekształcenia sytemu dowodzenia Siłami Zbrojnymi, dokonanego ustawą z dnia 21 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy o urzędzie Ministra Obrony Narodowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 852). Oczywiste jest, że z punktu widzenia interesu społecznego - potrzeb Sił Zbrojnych, w zaistniałej sytuacji preferowani muszą być żołnierze cieszący się nieposzlakowaną opinią, jak również wywiązujący się z obowiązków służbowych w stopniu bardzo dobrym. W tym kontekście należy zauważyć, że prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. (sygn. akt [...]) [...] M. Z. został skazany na karę łączną [...] miesięcy ograniczenia wolności za przestępstwa o charakterze korupcyjnym (określone w art. 228 § 1 i § 4 oraz w art. 230 § 1 Kodeksu karnego). Oficer utracił w ten sposób nieposzlakowaną opinię, co jest równoznaczne z niespełnianiem przez niego generalnego warunku pełnienia zawodowej służby wojskowej, określonego w art. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Dodać również należy, że żołnierz nie legitymuje się ogólną oceną bardzo dobrą w ostatniej opinii służbowej. Oficer uzyskał bowiem w tej opinii ocenę dobrą, wystawioną na podstawie średniej z ocen cząstkowych wynoszącej zaledwie 3,55 - tj. w pobliżu dolnej granicy oceny dobrej (3,51). W ocenie organu odwoławczego, z powyższych powodów brak jest interesu społecznego - potrzeb Sił Zbrojnych w kontynuowaniu pełnienia przez oficera zawodowej służby wojskowej, jak również brak jest w tym zakresie słusznego interesu strony. Argumentacja żołnierza przedstawiona w odwołaniu jest zaś całkowicie chybiona. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego nie powołano się bowiem na zmniejszenie liczby stanowisk służbowych w korpusie oficerów w [...] Bazie Lotnictwa [...], lecz na zmniejszenie liczby stanowisk służbowych przeznaczonych dla oficerów w strukturach Sił Zbrojnych jako całości. Minister wyjaśnił, że dla zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję nie jest wymagane zaistnienie przesłanki w postaci zmniejszenia liczby stanowisk służbowych w jednostce wojskowej, w której żołnierz ten pełni służbę, albo likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego. Postrzeganie przez oficera zaskarżonego rozkazu personalnego jako kary za popełnione przestępstwa jest błędne, gdyż rozkaz ten nie został wydany wskutek skazania go prawomocnym wyrokiem sądu na karę ograniczenia wolności. Brak jest też ustawowych gwarancji pełnienia przez żołnierza zawodowego do czasu osiągnięcia "pełnej wysługi emerytalnej", tj. okresu służby wojskowej uprawniającego do świadczenia emerytalnego w maksymalnej wysokości. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M.Z. (dalej jako "skarżący") reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego. Decyzji wydanej w I instancji zarzucił naruszenie art. 112 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 8 i art. 9 K.p.a. przez to, że: - organ prowadzący postępowanie w tej instancji, w jego toku nie zebrał pełnego materiału dowodowego niezbędnego dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe na kolejną kadencję przez nie włączenie do akt sprawy administracyjnej lub teczki akt personalnych skarżącego karty wyróżnień informującej organ zwalniający o posiadaniu ponad [...] wyróżnień i braku kar dyscyplinarnych; - nie sformułowaniu w ostatniej opinii służbowej do chwili zapoznania skarżącego z jej treścią w dniu [...] stycznia 2013 r., indywidualnej prognozy co do dalszego przebiegu jego służby wojskowej i umieszczenie jej w dokumencie opinii służbowej przez Dowódcę Sił Powietrznych (wskazującej, że przewiduje się zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej) dopiero w dniu [...] listopada 2013 r., to jest po wystąpieniu w dniu [...] października 2013 r. do organu zwalniającego przez Dowódcę Sił Powietrznych z wnioskiem o zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej wskutek nie wyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję oraz po doręczeniu skarżącemu w dniu [...] listopada 2013 r. zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, choć w rzeczywistości zostało ono obiektywnie wszczęte zanim sformułowano prognozę co do dalszego przebiegu jego służby wojskowej, bo przynajmniej w dniu [...] października 2013 r. i zanim z prognozą co do dalszego przebiegu służby wojskowej skarżącego zapoznano; - organ zwalniający podjął decyzję o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej wskutek nie wyznaczenia go na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, chociaż w dniu [...] listopada 2013 r. skarżący pozostawał na stanowisku służbowym dowódcy eskadry zabezpieczenia w [...] Bazie Lotnictwa [...] i mógł na nim pozostawać do końca kadencji, tj. [...] grudnia 2013 r. natomiast zwolnienie ze służby z takiej przyczyny jest możliwe dopiero wówczas, gdy kadencja pozostawania na dotychczasowym stanowisku służbowym upłynie i nie będzie oficer wyznaczony na kolejną kadencję na to samo lub inne stanowisko służbowe oraz nie było żadnych powodów aby kwestię zwolnienia skarżącego ze służby przesądzać jeszcze przed upływem kadencji dotychczasowej; - stanowisko służbowe skarżącego na jakim pozostawał nie zostało zlikwidowane, ani nie przewiduje się choćby w odleglejszych aktualnych prognozach służbowych, że zostanie ono zlikwidowane, natomiast przełożeni nie proponowali skarżącemu pozostającemu w służbie [...] lata, który nie nabył jeszcze pełnych uprawnień emerytalnych przeniesienia do rezerwy kadrowej. Decyzji wydanej w II instancji na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 4 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1355) zarzucił naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie zamiast zastosowania przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i uchylenia w całości skarżonego rozkazu personalnego (decyzji I instancji) i umorzenia postępowania I instancji w całości, a także naruszenie przepisów art. 112 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 8 i 9 K.p.a. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie obu decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazując na uznaniowy charakter decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby zarzucił organom obu instancji dowolność w wydawaniu rozstrzygnięć, brak ich prawidłowego uzasadnienia oraz nie zebranie pełnego materiału dowodowego. Zdaniem autora skargi zwolnienie ze służby wskutek nie wyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję jest możliwe dopiero wówczas, gdy kadencja pozostawania na dotychczasowym stanowisku służbowym upłynie i nie będzie oficer wyznaczony na kolejną kadencję na to samo lub inne stanowisko służbowe. Nie było więc żadnych powodów aby kwestię zwolnienia skarżącego ze służby przesądzać jeszcze przed upływem kadencji dotychczasowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie zaskarżonego orzeczenia następuje w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) p.p.s.a.). Mając na uwadze ww. kryteria kontroli sądowej stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie doszło bowiem do naruszenia prawa materialnego ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1355) sprawy wszczęte, lecz niezakończone ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. [...] grudnia 2013 r.) prowadzi się według przepisów dotychczasowych. Tym samym, w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy powoływanej już wyżej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z art. 112 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. W powyższym przypadku, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje po sześciu miesiącach od upływu kadencji, w ostatnim dniu miesiąca. W myśl zaś § 16 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 29 stycznia 2008 r., które również podobnie jak ww. ustawa zajmuje się problematyką zwalniania ze służby żołnierzy zawodowych, w przypadku niewyznaczenia żołnierza na kolejną kadencję organ właściwy do wyznaczenia na stanowisko służbowe występuje z wnioskiem do organu zwalniającego o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Następnie organ zwalniający wydaje decyzję o zwolnieniu żołnierza lub wyznacza go na wolne stanowisko służbowe bądź kieruje go do organu właściwego do wyznaczania na stanowisko służbowe (§ 16 ust. 2). Regulacja zawarta w art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oznacza, że aby zwolnić żołnierza ze służby muszą zostać spełnione dwie przesłanki, tj. kiedy żołnierz nie został wyznaczony na kolejną kadencję oraz kiedy nie ma możliwości w przyszłości wyznaczenia go na stanowisko służbowe. Artykuł 112 ust. 1 pkt 3 jest przepisem fakultatywnym, a podejmowane na jego podstawie rozstrzygnięcie jest uznaniowe. Niewyznaczenie żołnierza na kolejną kadencję może bowiem, ale nie musi skutkować zwolnieniem żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Kontrola sądowa takich decyzji jest ograniczona i sprowadza się do zbadania, czy decyzja nie ma cech dowolności, zaś nie zajmuje się jej celowością. W związku z powyższym organ musi jednak przekonywująco uzasadnić swoją decyzję dlaczego wybrał taką możliwość. Przy wydaniu swojego rozstrzygnięcia musi wziąć pod uwagę nie tylko interes strony, ale również interes społeczny o którym mowa w art. 7 K.p.a. Przede wszystkim musi jednak w celu uniknięcia zarzutu dowolności, w wyczerpujący sposób zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy w sprawie. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że skarżący nie został wyznaczony na kolejną kadencję. Zaistniała więc przesłanka określona w art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W ocenie Sądu, wbrew zarzutowi skargi, organ w wystarczający sposób wykazał zaś, że nie ma również możliwości w przyszłości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe. Ze znajdującej się w aktach osobowych skarżącego opinii służbowej jego dowódcy wynika bowiem prognoza zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Skoro z prognozy tej wynika, że skarżącego należy zwolnić ze służby wojskowej, to powyższe oznacza, że nie ma możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Opinia służbowa ma bowiem na celu ocenę wykonywania przez żołnierza obowiązków służbowych i stanowi podstawę do określenia dalszego przebiegu jego służby. Wyjaśnić należy, że art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych winien być odczytywany z uwzględnieniem rozwiązań systemowych przyjętych w ustawie. Z art. 35 ust. 1 tej ustawy wynika zaś, że pełnienie służby na określonym stanowisku jest uzależnione od potrzeb Sił Zbrojnych. O tym więc, czy istnieje potrzeba wyznaczenia określonej osoby na stanowisko służbowe decyduje nie żołnierz, lecz właściwy organ wojskowy. Powyższy pogląd znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz - wyrok z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 487/08, dostępny w internetowej bazie orzeczeń). W ocenie Sądu, organ w wystarczający i przekonywujący sposób wyjaśnił w swojej decyzji przyczyny niewyznaczenia skarżącego na inne wolne stanowisko służbowe. Organ rozpatrywał bowiem istnienie zarówno interesu społecznego (potrzeb Sił Zbrojnych), jak i słusznego interesu strony w kontynuowaniu pełnienia przez oficera zawodowej służby wojskowej. Brak jest więc podstaw do zarzucania organowi dowolności w dokonanej ocenie zasadności zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej. Oczywiste jest bowiem, że w sytuacji ograniczeń organizacyjno - etatowych interes społeczny (potrzeby Sił Zbrojnych) dyktuje konieczność zapewnienia stanowisk służbowych przede wszystkim żołnierzom o nieposzlakowanej opinii i wywiązującym się z obowiązków służbowych w stopniu bardzo dobrym. Brak jest w takiej sytuacji interesu społecznego (potrzeb Sił Zbrojnych), jak również brak jest słusznego interesu strony, w kontynuowaniu pełnienia zawodowej służby wojskowej przez żołnierza, który w wyniku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa o charakterze korupcyjnym, utracił nieposzlakowaną opinię, a z obowiązków służbowych wywiązuje się jedynie na ocenę dobrą. Konstrukcja przepisów dotyczących opiniowania żołnierzy, jak i sama instytucja opinii polega bowiem na tym, że nawet pozytywny dla żołnierza przebieg opiniowania służbowego nie gwarantuje dalszego pełnienia służby. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu zawartym w odpowiedzi na skargę, że dowód w postaci karty wyróżnień był całkowicie pozbawiony znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a zatem jego niedołączenie do akt sprawy w żadnym stopniu nie narusza zasad postępowania dowodowego. Na ocenę sprawy skarżącego nie ma bowiem żadnego wpływu okoliczność, że w całym okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej oficer był około [...] razy wyróżniany. Te wyróżnienia, nagromadzone w dość długim okresie czasu (tj. w ciągu [...] lat służby) w żaden sposób nie zmieniają oceny działalności służbowej ustalonej w wyniku opiniowania służbowego za okres ostatniej kadencji, ani nie zmieniają postrzegania oficera jako osoby dopiero co karanej sądownie (wykonanie kary zarządzono w lipcu 2013 r.), za szczególnie dolegliwe społecznie przestępstwo - o charakterze korupcyjnym, nadto popełnione w stosunku do innych żołnierzy. Nie znajduje również oparcia w przepisach prawa wysunięty przez skarżącego zarzut przedwczesnego wydania decyzji w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wskutek nie wyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Nie istnieje bowiem zakaz wydania i doręczenia żołnierzowi takiej decyzji przed upływem okresu kadencji na zajmowanym stanowisku służbowym. Organ prawidłowo wskazał, że żaden przepis prawa nie nakłada na organ wojskowy obowiązku składania żołnierzowi zawodowemu propozycji przeniesienia do rezerwy kadrowej, w szczególności w przypadku, gdy żołnierz nie został wyznaczony na stanowisko służbowe na kolejną kadencję ani też w przypadku, gdy żołnierz taki nie posiada okresu służby wojskowej uprawniającego do świadczenia emerytalnego w maksymalnej wysokości. Dla zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję nie jest też wymagane zaistnienie przesłanki w postaci zmniejszenia liczby stanowisk służbowych w jednostce wojskowej, w której żołnierz ten pełni służbę, albo likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego. Konsekwencją regulacji zawartej w art. 35 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest bowiem wyłączność właściwego organu wojskowego w zakresie dokonywania oceny potrzeb Sił Zbrojnych, rozumianych zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy, jako celowość wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe. Innymi słowy, właściwe organy wojskowe posiadają wyłączne uprawnienia do kształtowania - w ramach przyznanych kompetencji - polityki kadrowej, zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych. Ocena zaś zasadności decyzji administracyjnych właściwych organów wojskowych w sprawie usytuowania żołnierza zawodowego w strukturach Sił Zbrojnych jest na mocy art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wyłączona spod kognicji sądów administracyjnych. Tym samym, nie podlega kontroli sądów administracyjnych również ocena zasadności niewyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, czy nieprzeniesienia do rezerwy kadrowej. W związku z powyższym, zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, uzasadnienie decyzji organu o zwolnieniu ze służby nie stwarza możliwości do postawienia zarzutu dowolności czy przekroczenia granic uznania administracyjnego. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzający ją rozkaz personalny, w sprawie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w oparciu o wyczerpująco zebrany, rozpatrzony i oceniony materiał dowodowy. W sprawie nie doszło zaś do takiego naruszenia przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.