VIII SA/Wa 603/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku B. M. o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z 4 lipca 2017 r. B. M. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powołane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] maja 2017 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia z powodu nieuzasadnionej próby obciążenia skarżącej długiem bez merytorycznego rozpoznania materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Zasadniczo więc cechy wykonalności nie posiadają decyzje lub postanowienia odmowne. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy dostrzec należy, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie postanowienia w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione, a zatem aktu, który w ocenie Sądu nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jego skuteczności). Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. W szczególności, nie nakłada zaś na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, ani też nie zmienia wysokości zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym skuteczność zaskarżonego postanowienia nie stwarza również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżone postanowienie nie nakłada bowiem na skarżącą żadnych obowiązków, które podlegałyby realizacji w drodze egzekucji. Niezależnie jednak od powyższych okoliczności, Sąd wyjaśnia, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Argumenty przeciwko legalności zaskarżonego postanowienia oraz prowadzonej przez organy egzekucji nie mogą zatem stanowić o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazania jednocześnie wymaga, że w świetle treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, orzekając jak w sentencji.